II GZ 610/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3971/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 3 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3971/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił J. S. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zdaniem Sądu J. S. nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Powołał się bowiem na prawdopodobieństwo wystąpienia licznych i rażących nieprawidłowości na etapie doręczania zaskarżonej decyzji. Jednakże w aktach sprawy znajduje się prawidłowo awizowana przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję. Stwierdzenie skarżącego o błędach w procedurze doręczania przesyłki WSA uznał jedynie za przypuszczenie. W ocenie WSA skarżącemu nie udało się podważyć stwierdzenia, że dane wynikające z dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji są niezgodne z rzeczywistością, co mogłoby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej k.p.a.). W szczególności nie świadczy o tym, wbrew stanowisku skarżącego, treść pisma operatora pocztowego. Samo zastanie zamkniętej bramy do posesji nie obligowało doręczyciela do ponownej próby doręczenia przesyłki i mógł on pozostawić w bramie awizo, co – jak wynika z treści odpowiedzi operatora pocztowego – zostało zrobione. Z pisma operatora pocztowego nie wynika też, że dokonano tylko jednego awizowania. Na fakt, że przesyłkę awizowano po raz pierwszy [...] października 2013 r., a następnie dnia [...] listopada 2013 r. wskazuje koperta znajdująca się w aktach administracyjnych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do złożenia skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił błędne ustalenie, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję GITD, w sytuacji gdy faktycznie nie zawinił uchybienia terminu wobec nieprawidłowego doręczenia przedmiotowej przesyłki przez doręczyciela – Pocztę Polską adresatowi. Zdaniem skarżącego jego argumenty potwierdzają fakt, że do uchybienia terminu doszło z przyczyn niezawinionych. Poczta Polska nie doręczyła przesyłki nadanej przez GITD w sposób prawidłowy. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że nie było możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi, ponieważ na terenie zakładu produkcyjnego stale obecne są osoby upoważnione do odbierania korespondencji. Doręczyciel w piśmie przyznał, że możliwym było, iż przesyłka była awizowana nieprawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu administracyjnym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Jak stanowi art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Strona wnioskująca o przywrócenie terminu zobowiązana jest więc do uprawdopodobnienia dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd oceniając, czy w konkretnej sprawie strona zawiniła uchybienie terminowi do dokonania czynności, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, tj. zbadać, czy strona była w stanie pokonać (usunąć) przeszkodę przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w nieprawidłowym – jego zdaniem – doręczeniu decyzji w trybie art. 44 k.p.a. W ocenie NSA Sąd I instancji trafnie ocenił wniosek skarżącego, stwierdzając, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt administracyjnych przesyłka zawierająca decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r. została awizowana po raz pierwszy [...] października 2013 r., a następnie [...] listopada 2013 r. W dniu [...] listopada 2014 r. operator pocztowy dokonał zwrotu przesyłki z uwagi na jej niepodjęcie. Poczta Polska w piśmie z [...] października 2014 r. wyjaśniła zaś, że "podczas próby doręczenia przesyłki listonosz zastał sekretariat firmy, który był czynny do godz. 15, już zamknięty. Również posesja, na którym mieściła się firma była zamknięta, a na bramie nie ma zainstalowanej skrzynki oddawczej, w związku z czym listonosz sporządził zawiadomienie, które pozostawił w bramie. (...) Nie można więc potwierdzić bądź zaprzeczyć, na podstawie jedynie oceny sytuacji dokonanej przez skarżącego, że próba doręczenia listu nie została podjęta, a pierwsze zawiadomienie nie zostało sporządzone, tym bardziej, że zainteresowany pracownik przedstawia całą sytuację w innym świetle". Z powyższego pisma nie wynika więc, jak stwierdził skarżący, że decyzja była nieprawidłowo awizowana, a w konsekwencji doręczona w niewłaściwym trybie. Wobec tego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie zostało uprawdopodobnione przez skarżącego, że decyzja GITD została doręczona w sposób niezgodny z art. 44 k.p.a. W konsekwencji nie sposób uznać, że skarżący nie zawinił uchybienia terminu do wniesienia skargi. J. S., dbając należycie o swoje interesy, powinien był bowiem kontrolować, czy nie zostało zostawione awizo w skrzynce odbiorczej przedsiębiorstwa, a wobec jej braku w miejscu dostępnym dla doręczyciela, np. w bramie. Skoro zaś skarżący wykazał się zaniedbaniem w tym zakresie, nie można uznać, że nie ma jego winy w niedoręczeniu decyzji. Skutkiem tego jest stwierdzenie, że skarżący przyczynił się do uchybienia terminu do wniesienia skargi, więc nie było podstaw do przywrócenia tego terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.