V SA/Wa 3202/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA - Izabella Janson, , Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w W. dotyczącej rozstrzygnięcia Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie niewykonania orzeczenia WSA w Warszawie z 8 maja 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 2258/13 wraz z wnioskiem o ukaranie organu grzywną w trybie art. 154 § 1 ppsa oddala skargę O. Spółka z o.o. w W. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r. poprzez niewydanie w przewidzianym przepisami prawa terminie rozstrzygnięcia i wnosząc o wymierzenie Prezesowi ARiMR grzywny. Nadto skarżąca wniosła o orzeczenie przez Sąd o istnieniu uprawnienia po jej stronie na podstawie art.. 154 § 2 p.p.s.a oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że od 2011 r. w ARiMR toczy się jej sprawa o przyznanie pomocy finansowej. W ramach postępowania przed ARiMR dwukrotnie odmówiono jej przyznania pomocy i dwukrotnie wniosek był przez Prezesa ARiMR przywracany do oceny. W dniu 23 lipca 2013 r. po raz kolejny odmówiono Spółce przyznania pomocy, w związku z czym po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowało to skierowanie przez nią skargi do WSA w Warszawie. Wskazała, że w wyniku rozpatrzenia skargi WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2258/13 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, zakreślając jednocześnie organowi precyzyjne instrukcje postępowania. Spółka wezwaniem z dnia 12 września 2014 r. wezwała organ do wykonania wyroku lecz organ do dnia wysłania skargi nie ustosunkował się w żaden sposób do wezwania, co czyni skargę w sprawie dopuszczalną i zasadną. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska w sprawie powołała się na uzasadnienie wyroku Sądu, którego fragment został zacytowany w skardze, a który odnosił się do wykładni treści § 4 ust 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia wykonawczego mającego zastosowanie w sprawie, w którym Sąd wskazał na brak podstaw do zastosowania przez organ treści § 14 ust. 6 rozporządzenia i na naruszenie treści wskazanych przepisów ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, oraz w którym Sąd nakazał wydać organowi rozstrzygnięcie w ustalonym stanie faktycznym z uwzględnieniem dokonanej wykładni § 4 rozporządzenia. Spółka podniosła, że mimo takich wytycznych Sądu organ podjął dalsze działania na rzecz weryfikacji wniosku do czego nie był uprawniony i co dowodzi ignorowania wiążących zaleceń Sądu . Powoduje to mnożenie sztucznych przeszkód , mających na celu wyłącznie opóźnienie w czasie wypłacenia należnej kwoty. Działanie organu jest naganne co uzasadnia wniosek o ukaranie organu grzywną a nadto uwzględnienie przez Sąd w niniejszej sprawie o istnieniu uprawnienia po stronie skarżącej o jakim jest mowa w art. 154 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Poinformował, że wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie sygn. V SA/Wa 2258/13 stał się prawomocny w dniu 11 lipca 2014 r. a akta sprawy administracyjnej zostały organowi zwrócone w dniu 21 lipca 2014 r. Po tym fakcie organ podjął działania celem zwrócenia stronie kosztów postępowania sądowego a w dniu 27 sierpnia 2014 r. organ zwrócił się do C. P. Towarzystwa Ubezpieczeń Wzajemnych z zapytaniem czy wskazana w piśmie z dnia 25 czerwca 2010 r. kwota w wysokości 113.927,91 zł stanowi wypłacone skarżącej Spółce odszkodowanie za zalanie mienia z dnia 22 maja 2010 r. Ponadto w tym samym dniu organ wystąpił z zapytaniem w sprawie do D. Urzędu Wojewódzkiego, na które uzyskał odpowiedź w dniu 9 września 2014 r. Pismem z dnia 2 września 2014 r. organ poinformował stronę o przedłużeniu postępowania w sprawie. W dniu 12 września 2014 r. strona wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia przewlekłości postępowania i wykonania wyroku Sądu. Organ wskazał, że biorąc pod uwagę treść § 19 rozporządzenia wykonawczego dotyczącego terminu rozpatrzenia wniosku oraz treść § 8 rozporządzenia, który dotyczy przyznania pomocy i sposobu ustalenia jej wysokości, nie można twierdzić, że działania organu były pozorne, czy też prowadzone przewlekle. Również biorąc pod uwagę treść pisma z dnia 22 maja 2010 r. dotyczącego wypłaconego odszkodowania za zalanie mienia, zaistniała konieczność wyjaśnienia, czy strona otrzymała jakieś inne odszkodowanie za skutki powodzi, która jak wynika z wniosku, miała miejsce w okresie 6 lipiec 2010 – 20 sierpień 2010. Wyjaśnienia w tej mierze wraz z poprawionym wnioskiem organ uzyskał od strony 21 listopada 2014 r. i po ich analizie tego samego dnia poinformował skarżącego o gotowości podpisania umowy dotyczącej przyznania pomocy. Tym samym brak jest podstaw do uznania zarzutów skarżącego dotyczących przewlekłości za zasadne w sytuacji, w której podejmował on działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy - takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z 30 października 2012 r. I FSK 944/12 ( LEX 1233082). W piśmie procesowym z dnia 28 grudnia 2014 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie a nadto poinformował, że w dniu 3 grudnia 2014 r. Spółka poinformowała organ o dokonanych w dniu 8 marca 2012 r. zmianach własnościowych polegających na wniesieniu aportem całego jej przedsiębiorstwa w tym gospodarstwa rolnego, do MGP O. Spółka z o.o., która w ocenie skarżącego jest w związku z tym beneficjentem pomocy – lecz co jest sprzeczne z § 13 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonej w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego PROW 2007-2013 ( Dz. U. nr 169 poz. 1141 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Nadto zgodnie z art. 154 § 1, 2 i 6 p.p.s.a. w myśl : § 1 w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W związku z faktem, że skarga dotyczy stanu faktycznego, w którym ocenie podlega działanie ARiMR po wydaniu przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2258/13 należy wskazać w związku z tym, że ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie podlegać będzie, czy organ ten działał przewlekle po wydaniu tego wyroku uchylając się od wydania rozstrzygnięcia w sprawie, mimo jednoznacznych - jak twierdzi strona- okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Oceniając działanie organu pod tym względem należy uznać, że działania tego nie można uznać za przewlekłe, zmierzające do tworzenia sztucznych przeszkód jak uważa strona. Nie można też w ocenie Sądu uznać, że w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. Sąd nakazał organowi bezwzględnie dokonanie rozstrzygnięcia w dotychczas ustalonym stanie faktycznym, bez prawa ewentualnego wyjaśnienia wątpliwości dotyczących tego stanu faktycznego, czy też (gdyby to miało miejsce), ewentualnego uzupełnienia braków wniosku nawet gdyby się okazało, że ze względu na niedopatrzenia organu, nie zostało to dokonane we wcześniejszym – czyli objętym postępowaniem organu do daty wydania rozstrzygnięcia z 23 lipca 20123 r. postępowaniu. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią wyroku Sądu z dnia 8 maja 2014 r., którym uchylił on rozstrzygnięcie ARiMR z (...) lipca 2013 r. odmawiające przyznania pomocy, uchylenie to było wynikiem uznania przez Sąd za bezzasadne przyjęcie przez organ, że w sprawie możliwe było zastosowanie treści § 14 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 września 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Przywracanie potencjału produkcji rolnej zniszczonej w wyniku wystąpienia klęsk żywiołowych oraz wprowadzenie odpowiednich działań zapobiegawczych" objętego PROW 2007-2013 ( Dz. U. nr 169 poz. 1141 ze zm.), a to ze względu na uznanie, iż skarżący nie wykonał dwukrotnego wezwania organu zmierzającego do ustalenia wysokości szkody o jakiej jest mowa w treści § 4 ust. 1 pkt 1 lit.b rozporządzenia, poniesionej przez skarżącą Spółkę w związku z powodzią, jaka miała miejsce w lipcu-sierpniu 2010 r. – ze względu na nie wydzielenie i nie wskazanie przez wnioskodawcę budynków służących wyłącznie do działalności rolniczej bo tylko szkody poniesione w takich obiektach objętych wnioskiem mogą ( zdaniem organu) zostać uwzględnione dla celów przyznania pomocy. Zgodnie bowiem z treścią powyższego przepisu pomoc przyznaje się osobie fizycznej lub osobie prawnej, lub spółce osobowej, która spełnia warunki określone w § 2 i której został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jeżeli: 1) wysokość szkód określonych w § 2 pkt 1, spowodowanych w gospodarstwie, oszacowanych przez komisję, o której mowa w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 115, poz. 961 oraz z 2010 r. Nr 76, poz. 490), zwaną dalej "komisją", wynosi: b) nie mniej niż 10.000 zł - w budynkach, budowlach, maszynach lub urządzeniach służących do produkcji rolnej, sadach lub plantacjach wieloletnich, lub stadach podstawowych zwierząt gospodarskich. W omawianym wyroku z dnia 8 maja 2014 r. Sąd dokonał wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i uznał, że prezentowany przez organ pogląd iż budynki o jakich jest mowa w tym przepisie musiały służyć wyłącznie do produkcji rolnej, nie jest trafny. W tym stanie rzeczy Sąd wskazał, że " wniosek winien zostać rozpoznany w oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy. Podjęta przez organ ocena jako oparta na nieprawidłowej wykładni przepisu § 4 ust. 1 pkt 1 lit. b doprowadziła w konsekwencji do naruszenia art. 10 us.t 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. W ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny rozpatrzy wniosek skarżącej z uwzględnieniem powołanej wyżej wykładni przepisu § 4 cyt. rozporządzenia dokonanej przez Sąd w wydanym orzeczeniu." W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, Sąd w sprawie V SA/Wa 2258/14 rozpoznał sprawę dokonując rozstrzygnięcia sporu na tle stosowania § 4 rozporządzenia i uznając, że przy wskazanym jego rozumieniu, nie można uznać , iż istniały podstawy do przyjęcia, że istnieją braki wniosku w tym zakresie i nakazując rozpoznanie wniosku w oparciu o ustalony stan faktyczny, który, nie podlegał przecież całościowej ocenie tego Sądu. W ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę ustalony stan faktyczny, nie może być utożsamiany z pojęciem "dotychczas ustalony stan faktyczny", co powoduje jak wskazano wcześniej, prawo organu do doprecyzowania stanu faktycznego celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, które rzutują na ocenę warunków przyznania pomocy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w związku z tym, że ze względu na treść § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia na wysokość przyznanej pomocy ma wpływ ewentualnie przyznane odszkodowanie wypłacone w ramach ubezpieczenia ze względu na zdarzenie, które stanowi podstawę złożenia wniosku o pomoc, działania organu zmierzające do jednoznacznego ustalenia takiego faktu, których dotyczyły pisma organu z 2 września 2014 r., z 7 listopada 2014 r. ( pismo dotyczyło uzupełnienia wniosku) należy uznać za zasadne. Zaznaczyć przy tym należy, że wyrok Sądu z dnia 8 maja 2014r. stał się prawomocny w dniu 11 lipca 2014 r. a jak wynika z akt administracyjnych akta te zostały zwrócone organowi w dniu 21 lipca 2014. Zgodnie z § 15 ust. 9 rozporządzenia organ miał termin 2 m-cy na rozpoznanie wniosku, który należało liczyć od daty zwrócenia akt przez Sąd, zaś zgodnie z § 19 rozporządzenia termin do rozpatrzenia wniosku przedłużany jest o czas niezbędny do uzyskania wyjaśnień, o które zwróciła się Agencja albo jeśli zwraca się ona do wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku bieg terminu ulega zawieszeniu o czas potrzebny do wykonania tych czynności. W związku z powyższymi okolicznościami biorąc pod uwagę działania organu zmierzające do bezspornego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy dotyczących prawidłowej oceny wniosku Sąd jest zdania, że organ nie dopuścił się przewlekłości postępowania, co powoduje, że skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a należało oddalić.