III SO/Gd 8/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego postanawia przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W związku z zamiarem wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt [...] wydane w sprawie z zakresu pomocy społecznej A. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. W świetle złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy (w kwocie 1.266,10 zł miesięcznie) oraz zasiłek pielęgnacyjny (w kwocie 153 zł miesięcznie). Wnioskodawczyni – zgodnie ze złożonym oświadczeniem - nie posiada jakichkolwiek oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie faktycznym uznano, co następuje. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle powołanej regulacji normatywnej to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawczyni składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka nr 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, w tym wysokość generowanych dochodów uznano, że wnioskodawczyni wykazała dostatecznie, iż w obecnych realiach nie ma możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W reasumpcji powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 243 § 1 zdanie pierwsze w zw. z 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.