IV SAB/Wr 49/15

|Sygn. akt IV SAB/Wr 49/15 | , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 1 kwietnia 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), , Sędziowie, Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędzia NSA Julia Szczygielska, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w P., na bezczynność B sp. z o.o. w B., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, , zobowiązuje Zarząd B sp. z o.o. w B. do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia A z siedzibą w P. z dnia 17 czerwca 2014 r. w, terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku,, stwierdza, że bezczynność Zarządu B sp. z o.o. w B. w rozpatrzeniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa., Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie A z siedzibą w P. (dalej: strona skarżąca) jest bezczynność B Sp. z o.o. w B. (dalej: organ zobowiązany) w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podała, że we wniosku z dnia 17 czerwca 2014 r., który wpłynął do organu zobowiązanego 18 czerwca 2014 r., wniosła o udzielenie informacji w zakresie przesłania pocztą w formie skanów na CD: 1) sprawozdania z działalności organu zobowiązanego w okresie od stycznia 2010 r. do czerwca 2014 r., czyli za lata 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 – do czerwca, 2) wszystkich uchwał podjętych przez Zarząd, Radę Nadzorczą i Walne Zgromadzenie organu zobowiązanego w okresie wskazanym w punkcie 1, 3) udzielenia informacji, czy budynek usytuowany w P. przy ul. [...] jest obciążony jakimikolwiek kredytami; jeśli tak, to od kiedy, w jakim banku, na jaki cel, w jakiej wysokości, na jaki okres oraz jaka część zobowiązania została spłacona, jaka pozostała do spłacenia, 4) jakie czynności podjął zarząd organu zobowiązanego celem wykonania remontów w budynku w P. przy ul. [...] po powodzi w 2010 r. oraz po zniszczeniach w wyniku zalania 2013 r., 5) czy po otrzymaniu odszkodowań z zakładów ubezpieczeniowych po szkodach wymienionych w punkcie 4 organ zobowiązany odwoływał się od wysokości otrzymanych środków i z jakim skutkiem, 6) kiedy i w jakiej wysokości organ zobowiązany występował jako sponsor finansowy i rzeczowy wobec innych podmiotów w latach 2009-2014, 7) na jaki termin zaplanowano Walne Zgromadzenie Wspólników w 2014r. podsumowujące rok ubiegły. Strona skarżąca podniosła, że do dnia złożenia skargi, to jest do 22 lipca 2014 r., nie udostępniono jej żądanej informacji ani nie wydano decyzji odmownej, na podstawie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), czym organ zobowiązany naruszył termin 14 dni przewidziany w art. 13 ust. 1 wskazanej ustawy. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu zobowiązanego do udzielenia żądanej informacji oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wskazuje w art. 2 ust. 1, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, w którym w ust. 2 zd. 1 przewidziano ograniczenie tego prawa tajemnicą przedsiębiorcy. W ocenie organu zobowiązanego taką tajemnicę stanowiły informacje żądane przez stronę w piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. Zwrócono nadto uwagę, że organ zobowiązany nie jest objęty katalogiem podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, zawartym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie miał obowiązku udzielić żądanych informacji. Tym samym nie mógł być adresatem skargi na bezczynność i wniosku o ukaranie grzywną. Ponadto, zdaniem organu zobowiązanego, zakres danych objętych wnioskiem strony skarżącej nie stanowił w ogóle informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z tym wniosek taki nie rodził obowiązku udostępnienia informacji żądanych we wniosku z 17 czerwca 2014 r. oraz przesłania złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Podstawą prawną orzekania w sprawach skarg na bezczynność administracji publicznej jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przepis ten przewiduje kontrolę sądową administracji publicznej w przypadku bezczynności organów w sytuacjach określonych w pkt 1-4a przywołanego wyżej przepisu, w tym w odniesieniu do czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc się w pierwszej kolejności do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę, w której organ zobowiązany utrzymywał, że nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej i nie miał obowiązku udzielić żądanych informacji, stwierdza, że jest ona chybiona. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności "(...) osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". Jak wynika ze znajdującego się aktach niniejszej sprawy odpisu Krajowego Rejestru Sądowego, jedynym wspólnikiem organu zobowiązanego jest Gmina B. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest on podmiotem wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy organ zobowiązany, jako podmiot wymieniony w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był obowiązany do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 17 czerwca 2014 r., zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak jakiejkolwiek reakcji na wniosek strony skarżącej przesądzał o tym, że podmiot zobowiązany pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu, mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m. in.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Co się zaś tyczy charakteru informacji żądanych przez stronę skarżącą, to trzeba odnotować, że art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na różne kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji pojęcia: "informacji publicznej". Przepis ten wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, przy czym ust. 1 pkt 3 tego przepisu do informacji publicznych zaliczył między innymi informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej (pkt b) oraz o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt d). W wyroku z 11 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 118/14, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że dostęp do informacji publicznej, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, nie ogranicza się tylko do wybranej kategorii dokumentów, ale wszystkich tych informacji, które dotyczą sfery określonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zauważyć jednak trzeba, że prawo strony skarżącej do tej informacji jest ograniczone. Jego granice wyznacza art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W sytuacji gdy podmiot, który na mocy ustawy o dostępie o informacji publicznej jest obowiązany do jej udostępnienia stwierdzi, że żądane we wniosku informacje dotyczą kwestii przewidzianych w przytoczonej wyżej regulacji, to jest mają one przymiot informacji publicznej, jednak na skutek wskazanych ograniczeń nie mogą być udostępnione, ustawa nakłada obowiązek wydania decyzji. W art. 16 ust. 1 wskazuje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym termin jej wydania – tak, jak udostępnienie informacji publicznej – wynosi również 14 dni. Wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, skarga do sądu. Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba odnotować, że wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu zobowiązanego w dniu 18 czerwca 2014 r. i do dnia wniesienia skargi, to jest do 22 lipca 2014 r., organ ten nie podjął żadnej z wymienionych wyżej czynności w przewidzianym art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminie 14 dni. Skarga na bezczynność w niniejszej sprawie okazała się w tych okolicznościach uzasadniona. Wobec powyższego, uznając zasadność skargi na bezczynność organu zobowiązanego we przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 17 września 2014 r., należało na podstawie art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nałożyć na organ zobowiązany obowiązek rozpoznania tego wniosku w ustawowo przewidzianym terminie, na mocy art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wyżej podniesiono, bezczynność organu zobowiązanego polega na nieudzielaniu wnioskowanej informacji publicznej lub nie wydaniu decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa (14 dni) - art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przekonanie, że żądana przez wnioskodawcę informacja nie miała charakteru informacji publicznej nie znosi stanu bezczynności organu zobowiązanego, gdyż miał on obowiązek podjąć czynności, które stanowiłyby przejaw tej oceny. Podkreślić należy, że takie stanowisko nie przesądza jeszcze o obowiązku udostępnienia żądanych informacji, gdyż oznacza, że organ zobowiązany ma rozpatrzyć wniosek strony skarżącej. Rozpoznając wniosek strony skarżącej z dnia 17 czerwca 2014 r., organ zobowiązany powinien w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanych informacji w świetle regulacji zawartych w art. 5 i w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Od tej oceny zależeć będzie sposób rozpoznania wniosku, tj. albo w formie czynności materialnotechnicznej polegającej na udostępnieniu informacji publicznej, albo przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub pisma informującego, że wymienione we wniosku dane nie stanowią informacji publicznej. Jak już wyżej zostało powiedziane, na obecnym etapie Sąd nie jest uprawniony dokonać oceny informacji, których udostępnienia żąda strona skarżąca, nie może bowiem zastępować w tych działaniach podmiot zobowiązany do rozpoznania wniosku. Sąd nie jest również władny do zobowiązania organu zobowiązanego, jako podmiotu zarządzającego zakładem pracy, do podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec pracownika, który – w ocenie strony skarżącej – naruszył swoje obowiązki. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.