II SAB/Bd 26/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. C. na bezczynność [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] do załatwienia pkt 1 lit. a-d i pkt 2 wniosku B. C. z dnia [...] maja 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 28 maja 2013 r. B. C. (dalej także jako "skarżąca") zwróciła się do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej powoływana również jako "Spółka") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na postawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako "u.d.i.p.") poprzez nadesłanie kserokopii zestawienia tabelarycznego wszystkich umów, których okres obowiązywania kończył się po 31 grudnia 2009 r. oraz wszystkich umów obecnie obowiązujących, zawartych pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o., a przedsiębiorcą A.J. rozpoczęcia obowiązywania umowy, datę zakończenia obowiązywania umowy, wartość brutto umowy, przedmiot umowy, stwierdzenie czy umowa została należycie zrealizowana (lub nie). Zwróciła się także o nadesłanie wszystkich umów (wraz ze wszystkimi załącznikami) zawartych pomiędzy firmą Bazy i Systemy Bankowe Sp. z o.o., a przedsiębiorcą A.J. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą[...], których zakres obowiązywania dotyczy okresu od 1 stycznia 2010 r. do chwili obecnej. Następnie pismem złożonym 14 czerwca 2013 r. wezwała do usunięcia niezgodności z prawem, domagając się udzielenia odpowiedzi na swoje pismo z 28 maja 2013 r. Spółka udzieliła odpowiedzi na wymienione wyżej pismo i wezwanie skarżącej pismem z 14 czerwca 2013 r., wskazując, iż informacja i dokumenty, których żąda skarżąca nie stanowią informacji publicznej, a nadto, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują zastosowania wobec Spółki. Pismem z [...] r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność [...] Sp. z o.o. przez nieudzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie, wnosząc o nakazanie Spółce udzielenia informacji publicznej, ukaranie osób winnych zaniechania udostępnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, wskazując, że podmiot, którego skarga dotyczy jest spółką komercyjną, działającą w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych. Spółka nie jest organem państwowym, ani organem administracji publicznej. Nie wykonuje żadnych czynności z zakresu administracji publicznej, nie jest także podmiotem, którego kontrola została powierzona sądowi administracyjnemu na podstawie innych przepisów prawa. Spółka wyraziła przekonanie, iż nie była zobowiązana do udzielenia skarżącej odpowiedzi na jej pismo z 28 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na to, iż informacje i dokumenty, których domagała się skarżąca nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu przepisów art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Spółki nie jest ona podmiotem władzy publicznej ani podmiotem wykonującym zadania publiczne, ani żadnym innym z podmiotów wymienionych w przepisie art. 4 ust.1 u.d.i.p. Tym samym przepisy prawa, na które powołuje się skarżąca w swych pismach, nie znajdują zastosowania do Spółki. Nadto dane, których domagała się skarżąca stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa Spółki oraz A.J. i nie są publicznie dostępne w żadnym trybie. W piśmie z 20 sierpnia 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, Spółka poinformowała, że umowy, których udostępnienia domaga się skarżąca dotyczą obsługi serwisowej sprzętu komputerowego należącego do Spółki oraz sprzętu komputerowego należącego do klienta Spółki (umowa podwykonawcza). Na rozprawie przeprowadzonej 22 października 2013 r. skarżąca zwróciła uwagę, że Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 5 u.d.i.p. z uwagi na strukturę własnościową – 100% udziału Narodowego Banku Polskiego. W tych warunkach spełniona jest przesłanka dysponowania majątkiem publicznym przez Spółkę. Z uwagi na przedmiot również żądana informacja spełnia warunki określone w art. 1 u.d.i.p. Z umowy spółki wynika, że Spółka działa tylko na rzecz banku centralnego. Spółka oświadczyła, że nie jest ograniczona do świadczenia usług na rzecz podmiotów publicznych, lecz świadczy usługi także na rzecz podmiotów komercyjnych. Spółka nie jest dotowana ze środków NBP, ani nie otrzymuje żadnych środków na rzecz wykonania jakiegokolwiek zadania publicznego. Kapitał NBP w momencie wniesienia stał się majątkiem spółki i nie stanowi majątku publicznego. Przedmiotem wniosku o udzielenie informacji są informacje dotyczące treści umów o świadczenie usług w zakresie obsługi sprzętu i systemów komputerowych zawarte z konkretnym przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W związku z tym wniosek nie podlega przepisom ustawy. Ponadto Spółka stwierdziła, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., gdyż nie realizuje żadnych zadań NBP jako zadań o charakterze publicznym. W ocenie skarżącej, przy takiej strukturze własnościowej i uznaniu, że zadania Spółki nie mają charakteru publicznego, może dochodzić do obejścia przepisów prawa i chociażby z tego względu należałoby uznać, że powinna mieć zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W wykonaniu zobowiązania Sądu pismem z [...] r. Spółka oświadczyła, że w okresie objętym wnioskiem, Spółkę łączyły z A.J. 3 umowy: 1. umowa zawarta w 2000 r. obowiązująca do 31 grudnia 2010 r., której przedmiotem było świadczenie obsługi serwisowej urządzeń informatycznych będących własnością Spółki. Podmiotem, na rzecz którego usługi były świadczone była [...]Sp. z o.o., 2. umowa zawarta w 2010 r. i obowiązująca nadal, której przedmiotem jest świadczenie na rzecz Spółki obsługi serwisowej urządzeń informatycznych. Podmiotem na rzecz, którego usługi są świadczone jest [...] Sp. z o.o., 3. umowa zawarta 7 sierpnia 2013 r. tj. po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i po złożeniu przez skarżącą skargi. W piśmie z [...] r. Spółka ponownie podniosła, że nie jest organem władzy publicznej. Nie wykonuje też zadań publicznych, ani z własnej inicjatywy, ani na zlecenie innych podmiotów. Poza sporem jest także, że nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust.1 pkt 1-4 u.d.i.p. Nadto, ani Skarb Państwa, ani żaden z podmiotów wymienionych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie jest jej udziałowcem. Jedynym wspólnikiem Spółki jest Narodowy Bank Polski, będący bankiem centralnym Państwa i mający odrębną osobowość prawną. Narodowy Bank Polski wykonuje zadania publiczne, jednak Spółka nie jest podmiotem, który w jakikolwiek sposób reprezentuje Narodowy Bank Polski. Nadto Spółka ani sama, z własnej inicjatywy, ani na podstawie zlecenia Narodowego Banku Polskiego nie wykonuje żadnych zadań publicznych. Narodowy Bank Polski jako jedyny wspólnik wniósł do spółki kapitał założycielski, jednak z chwilą dokonania tego wniesienia, kapitał ten stał się własnością Spółki. Niezależnie więc od tego jakie jest źródło pochodzenia kapitału założycielskiego stanowi on majątek Spółki. Spółka zaś jest samodzielnym podmiotem, wyposażonym w osobowość prawną i odrębnym od Narodowego Banku Polskiego pod względem organizacyjnym, finansowym i prawnym. Nieprawidłowa jest więc ocena statusu prawnego Spółki na gruncie przepisów ustawy przez pryzmat Narodowego Banku Polskiego. W piśmie podniesiono również, iż Spółka przy wykonywaniu umów, których ujawnienia domaga się skarżąca, nie dysponuje żadnymi środkami publicznymi przeznaczonym na realizację określonego zdania, uzyskanymi w jakimkolwiek trybie. Spółkę łączy wprawdzie umowa z[...], której A.J. jest podwykonawcą, jednak uzyskane przez Spółkę środki z tytułu realizacji usług objętych tą umową stanowią wynagrodzenie Spółki, a nie środki przekazane Spółce do dyspozycji z przeznaczeniem na realizację określonego celu. Sam fakt, iż klientem Spółki jest [...] będący państwową osobą prawną, nie powoduje, iż Spółka z racji otrzymanego wynagrodzenia za świadczenie komercyjnych usług serwisu informatycznego, dysponuje środkami publicznymi. Podczas rozprawy przeprowadzonej 3 grudnia 2013 r. skarżąca ponownie podkreśliła, że NBP jest podmiotem, do którego stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro zatem jedynym właścicielem spółki jest NBP, to Spółka jest sama w sobie majątkiem publicznym i dlatego muszą mieć zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie pełnomocnik Spółki okazał umowę nr [...]r. zawartą pomiędzy [...] Sp. z o.o. i A.J. prowadzącym działalność pod nazwą [...]A.J., do której załącznik stanowi oferta z [...]r., w której A.J. oferował spółce wykonanie wszystkich prac składających się na przedmiot zamówienia w związku z ofertą w postępowaniu o udzielenie zamówienia w trybie przetargu nieograniczonego na usługę serwisu sprzętu komputerowego klasy [...] dla[...]. Pełnomocnik wskazał dodatkowo, że umowa ta została zawarta po złożeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Odnosząc się do umowy wskazanej w pkt 2 pisma z [...]r. oraz do twierdzeń skarżącej co do oświadczeń złożonych na konferencji, wyraziła przekonanie, że zostały one błędnie zrozumiane przez skarżącą, ponieważ A.J. serwisuje sprzęt należący do Spółki, a to na czyją rzecz Spółka świadczy usługi przy wykorzystaniu tego sprzętu jest sprawą wtórną. Usługi świadczone przez spółkę nie są przedmiotem spornych umów. Sprzęt należy do Spółki, a A.J. go serwisuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 204/13, oddalił skargę B. C. na bezczynność [...] Spółki z o.o. z siedzibą w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Analizując to zagadnienie Sąd doszedł do wniosku, że żądane przez skarżącą kserokopie dokumentów nie są informacją publiczną, a [...] Sp. z o.o. nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Spółki, iż Narodowy Bank Polski, jako jedyny wspólnik, wniósł do spółki kapitał założycielski, jednak z chwilą dokonania tego wniesienia, kapitał ten stał się własnością Spółki, więc stanowi on majątek Spółki. Spółka zaś jest samodzielnym, powstałym w 1994 r., jak wynika to z przedłożonego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, odrębnym od Narodowego Banku Polskiego pod względem organizacyjnym, finansowym i prawnym podmiotem, wyposażonym w osobowość prawną. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej B. C. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 u.d.i.p. na skutek uznania, iż informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym nie podlega udostępnieniu oraz że [...] Sp. z o.o. nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji, wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na skutek naruszenia prawa materialnego oraz art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 204/13 w sprawie ze skargi B. C.na bezczynność [...] Sp. z o.o. w B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądził od [...] Sp. z o.o. w B. na rzecz B. C. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykładnia pojęcia "informacja publiczna" dokonana przez Sąd pierwszej instancji, zawęziła to pojęcie, co stoi w sprzeczności z intencją i założeniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, którymi jest szerokie rozumienie przedmiotu regulacji. W konsekwencji błędna wykładnia doprowadziła do niewłaściwego zastosowania właściwych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie podkreślić należy, że na podstawie art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Sąd II instancji, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniała, zatem zachodzi stan związania Sądu orzekającego w tej sprawie wykładnią prawa zawartą w pisemnych motywach orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.); zwanej dalej u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie należało zatem rozważyć, czy podmiot określony jako [...] Sp. z o.o. w B., wykonuje zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Powyższe ustalenie jest bowiem niezbędne do stwierdzenia, czy Spółka mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika, że obowiązek informacyjny przewidziany w omawianej ustawie spoczywa nie tylko na władzy publicznej, lecz na każdym podmiocie, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Przy czym, na podkreślenie zasługuje alternatywne ujęcie kryterium kwalifikującego podmiot jako adresata ustawy, tj. wskazujące na przedmiot działania podmiotu, który to przedmiot ma się mieścić w materii zadań publicznych lub na dysponowanie przez ten podmiot majątkiem publicznym. W orzecznictwie akcentuje się natomiast, że zadanie publiczne cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. W piśmiennictwie natomiast przyjmuje się, że zadania publiczne, to zadania wywodzące się z Konstytucji i obowiązujących ustaw, które służą zaspokojeniu potrzeb zbiorowych, przypisane Państwu oraz szeroko rozumianym podmiotom władzy publicznej, które ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich zrealizowanie (tak np. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Zakamycze 2005, St. Biernat, Prywatyzacja zadań publicznych, Problematyka prawna, PWN Warszawa, 1994). Podstawowym kryterium dla uznania danych zadań za zadania publiczne jest brak rezygnacji przez władze publiczne z odpowiedzialności za ich wykonanie. Nie jest natomiast konieczne, by samo wykonywanie zadań odbywało się w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu terytorialnego (por. St. Biernat, op. cit.). Wykonywanie zadań publicznych nie musi też być oparte na zasadzie władztwa administracyjnego. Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie wskazują, aby Spółka realizowała tak rozumiane zadania publiczne. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej [...] Sp. z o.o. jest ona spółką informatyczną, będącą producentem i intergratorem rozwiązań informatycznych obsługujących instytucje sektora bankowego, ubezpieczeniowego oraz finansowego. Działalność firmy koncentruje się na wytwarzaniu wyspecjalizowanych systemów informatycznych dla tych sektorów, szczególnie w zakresie rozliczeń międzybankowych, sprawozdawczości, nadużyć finansowych oraz zarządzania ryzykiem. Spółka zajmuje się również projektowaniem aplikacji oraz usługami Cloud Computing. Z tak zakreślonego obszaru działalności Spółki wynika, że zadania przez nią realizowane nie mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli. Są to typowe usługi informatyczne, świadczone na zasadach komercyjnych, na rzecz różnego rodzaju podmiotów. W ocenie składu sądu rozpatrującego sprawę, Spółka, pomimo, iż nie realizuje zadań publicznych, dysponuje jednak majątkiem publicznym, gdyż jedynym udziałowcem Spółki jest Narodowy Bank Polski, co oznacza, że ma on w Spółce 100% udziałów. Zasadnicza część regulacji odnoszących się do Narodowego Banku Polskiego została ujęta w rozdziale X Konstytucji RP dotyczącym finansów publicznych, zwłaszcza zaś w art. 227. Przepis ten normuje nie tylko podstawowe kwestie związane z organizacją i powoływaniem organów NBP, lecz również określa jego pozycję ustrojową. Art. 227 ust. 1 Konstytucji RP, nadaje Narodowemu Bankowi Polskiemu rangę centralnego banku Państwa, któremu przysługuje wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Przepis ten stwierdza ponadto, że NBP odpowiada za wartość polskiego pieniądza, co w literaturze przedmiotu bywa rozumiane jako przypisanie NBP powinności i możliwości prowadzenia polityki pieniężnej w sposób sprzyjający wszechstronnemu rozwojowi gospodarczemu i podnoszeniu stopy życiowej obywateli (por. P. Winczorek, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 284). Narodowy Bank Polski ma osobowość prawną, ale nie podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o NBP). Jest zatem państwową osobą prawną, natomiast majątek Narodowego Banku Polskiego jako centralnego banku Państwa, uznać należy za mienie publiczne. Część tego majątku w wysokości 10 000 000 zł została w formie kapitału założycielskiego wniesiona do Spółki. Majątek, którym dysponuje Spółka, nie jest własnością akcjonariuszy, lecz własnością Spółki. W tym rozumieniu nie jest to "majątek publiczny", bo nie jest własnością Narodowego Banku Polskiego, lecz własnością podmiotu gospodarczego, działającego w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych. Jednakże w sytuacji, gdy Narodowy Bank Polski zaangażował w Spółce środki publiczne w wysokości 100% kapitału Spółki, to nie można uznać, że majątek Spółki ze względu na sposób jego powstania i wielkość udziałów, nie zachował charakteru "majątku publicznego", a sposób jego wykorzystania ma być wyłączony spod kontroli społecznej (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 877/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe sytuację Spółki należy rozpatrywać analogicznie do sytuacji spółek, w których pozycję dominującą posiada Skarb Państwa. Ze względów celowościowych zasadnym jest traktowanie w ten sam sposób wszystkich spółek, które dysponują mieniem publicznym. Majątek tych podmiotów, jeśli idzie o informację publiczną, powinien podlegać takim samym zasadom transparentności i społecznego nadzoru jak majątek będący własnością podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Narodowy Bank Polski jest podmiotem jedynym w swoim rodzaju, którego działalność została uregulowana konstytucyjnie i ustawowo, uznawanym za organ władzy państwowej (por. M. Bernaczyk, Organy władzy publicznej z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. [w:] Obowiązek bezwnioskowego udostępniania informacji publicznej, Lex/e 2013). Niewątpliwie, posiadając odrębną osobowość prawną, nie jest Skarbem Państwa, lecz wykładnia celowościowa i systemowa art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej należy zaliczyć także podmioty, w których dominującą pozycję zajmują podmioty takie jak Narodowy Bank Polski. Na podkreślenie zasługuje, że wyraźną tendencją charakterystyczną dla orzecznictwa i regulacji europejskich jest w tym względzie dążenie do zagwarantowania możliwie szerokiego dostępu do informacji publicznych, ponieważ stanowi on istotną gwarancję transparentności życia publicznego w demokratycznym państwie. Przyjąć zatem należy, że został spełniony podmiotowy zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. [...] Sp. z o.o. jako podmiot, w którym Narodowy Bank Polski posiada 100% udziałów, dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i dlatego regulacje prawne zawarte w tej ustawie mają do niej zastosowanie. Odnosząc się zaś do pojęcia "informacji publicznej" to zwrócić należy uwagę, że ustawodawca określił je w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że jest nią każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje nie wytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Wobec przyjęcia, że majątek, którym dysponuje Spółka należy traktować jak majątek publiczny, odpowiedzi na pytanie, czy żądane informacje mają charakter informacji publicznych nie należy poszukiwać tylko w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., lecz także uwzględnić należy, iż art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. określa jakie informacje o majątku publicznym należy zakwalifikować jako informacje publiczne. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Wniosek skarżącej z dnia 28 maja 2013 r. dotyczył udostępnienia informacji dotyczących nadesłania kserokopii zestawienia tabelarycznego wszystkich umów, których okres obowiązywania kończył się po 31 grudnia 2009 r. oraz wszystkich umów obecnie obowiązujących, zawartych pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o., a przedsiębiorcą B. C., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] zawierającego datę rozpoczęcia obowiązywania umowy, datę zakończenia obowiązywania umowy, wartość brutto umowy, przedmiot umowy, dlatego nie budzi wątpliwości Sądu, iż zapytanie skarżącej obejmuje zagadnienie z zakresu informacji o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c) oraz o pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Tym samym informacje, których udostępnienia domaga się strona skarżąca, wskazane w pkt 1 lit. a-d i pkt 2 wniosku z dnia 28 maja 2013 r. uznać należało za informację publiczną. W konsekwencji wniosek o ich udostępnienie winien być rozpatrzony w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można natomiast uznać organu za bezczynny w przedmiocie żądania zawartego w pkt 1 lit. e) wniosku skarżącej tj. żądania przesłania skarżącej stwierdzenia, czy umowa została należycie zrealizowana (lub nie). Artykuł 6 ust. 1 pkt 4 lit. c) u.d.i.p. stanowi o obowiązku udostępnienia informacji publicznej o danych publicznych, w tym treści innych wystąpień i ocen dokonanych przez organy władzy publicznej. Z treści przepisu wynika więc, iż organy władzy publicznej obowiązane są udostępnić "oceny dokonywane", a więc takie, którymi dysponują już w dacie otrzymania żądania strony. Z przepisu tego nie wynika natomiast, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać ocen. Na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ, będący stroną umowy cywilnoprawnej, oceny wykonania tej umowy. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1992/06, publ. LEX) Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 149 P.p.s.a. w punkcie 1 sentencji wyroku zobowiązał [...] Spółka z o.o. w B. do załatwienia pkt 1 lit. a-d i pkt 2 wniosku z dnia 28 maja 2013 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. Sąd stwierdził, że bezczynność tego podmiotu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć bowiem należy, iż Spółka nie pozostawiła wniosku skarżącej bez odpowiedzi, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie z lekceważenia przepisów prawa, lecz z błędnej ich interpretacji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając wysokość wniesionego wpisu, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów dojazdu do sądu.