II OZ 550/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. N. i M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 1127/14 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi B. N. i M. N. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek skarżących B. N. i M. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisu. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w dniu 5 stycznia 2015 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia (solidarnie) wpisu sądowego od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych poprzez nadesłanie odpisu skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania odebrał M. N. i w dniu 9 stycznia 2015 r. uiścił wpis sądowy. Następnie w piśmie z dnia 18 marca 2015 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia odpisu skargi, wskazując, że B. N. w dniu 5 stycznia 2015r. przebywała w szpitalu w związku z leczeniem nowotworu złośliwego, na potwierdzenie czego załączyli kartę informacyjną leczenia szpitalnego. Z tego powodu nie mogła w wyznaczonym terminie uzupełnić wskazanego braku formalnego skargi. Poprosiła jedynie męża, by uiścił wpis. Skarżąca nadal jest w trakcie chemioterapii, ale z uwagi na lepsze samopoczucie składa odpis skargi. Odrzucając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny, podkreślił, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazali pobyt skarżącej w szpitalu w dacie doręczenia im wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. 5 stycznia 2015 r. Jak jednak wynika z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, skarżąca przebywała w szpitalu w okresie od 19 grudnia 2014 r. do 29 stycznia 2015 r. W związku z tym przyczyna uchybienia terminu ustała 30 stycznia 2015 r. i od tego dnia rozpoczynał się siedmiodniowy bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Nadanie takiego wniosku dopiero w dniu 18 marca 2015 r. jest więc spóźnione, dlatego w świetle powołanego art. 87 § 1 P.p.s.a. i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) wniosek nie mógł być rozpoznany. Nadto skarżący nie wykazali żadnych okoliczności, wskazujących na zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia takiego wniosku przez M. N., pomimo iż złożył on swój podpis na tym wniosku, a zatem należało przyjąć, że wniosek pochodzi również od niego. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. N. i M. N., wnosząc o jego zmianę, przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, uznanie, że braki te zostały usunięte w terminie i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że skarżąca udokumentowała swój pobyt w szpitalu w związku z ciężką chorobą nowotworową, a także dalsze poszpitalne leczenie związane z chemioterapią, podczas której chory nie ma możliwości pisania żadnych pism procesowych. W odpowiedzi na zażalenia D. W. wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić trzeba, iż warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., w tym dochowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 tej ustawy). W okolicznościach niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości, iż skarżący uchybili terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci złożenia jednego jej odpisu, pomimo prawidłowego wezwania ich do tego przez Sąd. Poza sporem pozostawała również ta okoliczność, iż wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego braku formalnego wskazywał tylko na okoliczności dotyczące skarżącej. Nie zawierał on natomiast, podobnie, jak i rozpoznawane zażalenie żadnej argumentacji dotyczącej osoby skarżącego M. N. Oceniając natomiast argumentację odnoszącą się do osoby skarżącej B. N., podzielić należało ocenę zaprezentowaną przez Sąd pierwszej instancji, iż złożenie wniosku o przywrócenie terminu pozostawało spóźnione, bowiem nastąpiło po upływie 7 dni od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu podawana przez skarżącą to jest terminu jej pobytu w szpitalu. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, skoro skarżąca została wypisana ze szpitala w dniu 29 stycznia 2015 r., a tylko na tę okoliczność powoływano się we wniosku, to termin z art. 87 § 1 P.p.s.a. rozpoczął swój bieg z dniem 30 stycznia 2015 r. Złożenie zatem wniosku o przywrócenie terminu w dniu 18 marca 2015 r. pozostawało spóźnione. Odnosząc się z kolei do argumentacji strony, zauważyć trzeba, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, iż podejmowała czynności w sprawie (opłacenie skargi) korzystając z pomocy męża. Stąd nie można przyjąć, aby przyczyna, dla której skarżąca uchybiła terminowi trwała po jej wyjściu ze szpitala, a nie bez znaczenia jest i to, iż wraz z mężem pozostawali oni współuczestnikami materialnymi w sprawie i byli wzywani wspólnie do uzupełnienia wniesionej skargi. Skarżąca, zatem pomimo ciężkiej choroby mogła złożyć w czasie wskazanym w art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi po wyjściu ze szpitala i nie zdołała podważyć oceny zaprezentowanej przez Sąd pierwszej instancji. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.