II OSK 1866/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L., M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1073/14 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1073/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], na wniosek M. i M.L., Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wody, co., kanalizacji (w budynku oraz od budynku do studzienki), elektryczną (w budynku), gazową (w budynku oraz od budynku do skrzynki redukcyjno-pomiarowej w linii ogrodzenia), budowa budynku garażu z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowa zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. nr [...]), budowa przyłączy: wody, kanalizacji, gazu (z działki nr [...], poprzez działki nr [...],[...]), wraz z terenem utwardzonym" zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[...],[...] w miejscowości [...], gmina [...]. Na skutek wniesionego przez T.B. odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] maja 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 2014 r. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty Krakowskiego odpowiada prawu. Zdaniem Wojewody projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały nr IV/21/07 Rady Miejskiej w Skale z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Barbarka, Gołyszyn, Minoga, Nowa Wieś, Poręba Laskowska, Przybysławice, Rzeplin, Sobiesęki, Stoki, Szczodrkowice, Zamłynie (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2007 r. Nr 258, poz. 1710), a także nie narusza wymagań ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, opracowanej w skali 1:500 przez uprawnionego geodetę, potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Mapa ta została przyjęta w dniu 3 kwietnia 2013 r. przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w K. Dalej organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (o szerokości mniejszej niż 16 m), od granicy działki nr [...], na której usytuowany jest budynek mieszkalny skarżącego, wynosi 3,05 m, co odpowiada regulacji wskazanej w przepisach obowiązującego prawa. Okap dachu projektowanego budynku mieszkalnego pomniejsza tę odległość o 0,5 m, co jest zgodne z przepisem § 12 ust. 3 pkt 5 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.". Wyjaśnił także, że jego zdaniem, projekt budowlany jest kompletny. Nadto podkreślono, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Natomiast akcentowane przez odwołującego się postępowanie rozgraniczeniowe działek o nr [...],[...] i [...] nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone. Jednakże nie jest to kwestia prejudycjalna, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego wniósł T.B. Skarżący zarzucił, iż granice działek nr [...] z działkami nr [...] i [...] są sporne. Szerokość spornego pasa ziemi wynosi 3 m, a nie jak podano 1,3 m. Zdaniem skarżącego prace budowlane na działce nr [...] mogą zatrzeć ślady użytkowania granic i inne dowody mogące mieć wpływ na przebieg postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podanych. Niemniej jednak na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd uchylił kontrolowaną decyzję. Przyczyną uchylenia decyzji Wojewody było uznanie przez Sąd, że w sprawie nie dokonano prawidłowej i całościowej oceny, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami technicznymi. Nie przeanalizowano czy prawidłowo został zlokalizowany garaż na działce nr [...]. Z mapy dla celów projektowych wynika, że garaż ten usytuowany jest w odległości 2,10m od granicy z działką nr [...]. W związku z tym, że garaż ten ma długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m, to nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wprawdzie § 12 ust. 3 tego rozporządzenia zawiera przypadki pozwalające na sytuowanie budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości co najmniej 1,5 m od granicy z taką działką. Są to wyjątki od ogólnej zasady sytuowania budynku w odległości co najmniej 3 m (ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) i w związku z tym wykładnia § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. musi być zawężająca. W tej sytuacji należało zbadać, czy w tej sprawie zachodzi przypadek pozwalający na zastosowanie takiego wyjątku. Przy czym Sąd zauważył, że także obowiązujący plan miejscowy nie zawiera regulacji pozwalającej na sytuowanie garaży w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W ocenie Sądu braki te mogą być uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, zatem nie było potrzeby uchylać także i decyzji organu pierwszej instancji. Dalej Sąd zaznaczył, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zarzut nieprawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] w okolicznościach tej sprawy, w stanie na datę wydania decyzji, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując Sąd uznał, że w sprawie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia oceny, czy projektowane usytuowanie garażu spełnia warunki techniczne wynikające z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Brak ustalenia powyższego oznacza także naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a., gdyż organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności i dlatego Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. Zdaniem Sądu uchybienia postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli inwestorzy – M.L. i M.L., zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez braki w uzasadnieniu wyroku, w szczególności w zakresie w jakim Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.; 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy brak do tego podstaw; 3/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy brak do tego podstaw; 4/ art. 151 p.p.s.a. poprzez brak oddalenia skargi, pomimo braku podstaw do uchylenia skarżonej decyzji; II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a konkretnie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż projekt zakładający usytuowanie garażu w odległości 2,1 m od granicy działki nie stanowi wyjątku w nich opisanego, a co za tym idzie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie może się ostać; Mając na uwadze powyższe inwestorzy wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw. Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. L.B. (następca prawny uczestniczki postępowania E.B.) wniósł o oddalenie wniesionej przez inwestorów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem stosownie do § 1 tego przepisu rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, w tej sprawie nie można było zastosować konstrukcji prawnej z art. 151 p.p.s.a., tj. oddalenia wniesionej skargi, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego, co trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego, jak wynika z utrwalonych poglądów judykatury, może polegać w szczególności na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa, a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego przez sąd uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Nie budzi wątpliwości, iż w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Takie naruszenia, zarówno prawa materialnego jak i procesowego, prawidłowo wskazano w zaskarżonym wyroku. Trafnie bowiem podniesiono, iż w tej sprawie doszło do obrazy art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak przeprowadzenia oceny, czy projektowane usytuowanie garażu inwestorów w odniesieniu do działki nr [...] spełnia warunki techniczne wynikające z przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skoro więc w sprawie nie dokonano prawidłowej i całościowej oceny, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z przepisami technicznymi, to jednocześnie doszło do naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, do czego były zobowiązane przeprowadzając postępowanie dowodowe w jego całokształcie. Wskazywane zatem naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania, dlatego też ujawnienie powyższego skutkowało koniecznością zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Odmienne stanowisko skarżących kasacyjnie w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Organy architektoniczno-budowlane, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, dokonywały wyłącznie oceny spełnienia warunków technicznych co do lokalizacji budynku mieszkalnego na działce inwestorów w odniesieniu do granic działek sąsiednich: nr [...] i [...]. Organy te jednak nie dokonały analizy prawidłowości lokalizowania projektowanego garażu na działce nr [...]. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż objęty tym postępowaniem garaż stanowi budynek, jest to bowiem obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Garaż inwestorów o długości 9,25 m i wysokości ponad 6 m. objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę, obok budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowany został na działce nr [...], o szerokości mniejszej niż 16 m. Z mapy dla celów projektowych wynika, że budynek garażu zlokalizowany obok budynku mieszkalnego usytuowany został w odległości 2,10 m od granicy z działką nr [...]. Prawidłowo więc, w tych okolicznościach faktycznych sprawy, Sąd uznał, że garaż o takich parametrach (długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m) nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, skoro także obowiązujący plan miejscowy (uchwała Rady Miejskiej w Skale z dnia 24 stycznia 2007 r. nr IV/21/07) nie zawiera regulacji pozwalającej na sytuowanie garaży w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie, nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przywołanych w zarzucie II. petitum skargi kasacyjnej. Co do zasady należy zauważyć, iż podstawowa zasada sytuowania budynków na działkach budowlanych zawarta została w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. gdzie przyjęto, iż budynki powinny być lokalizowane na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) oraz nie mniejsza niż 3 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Z kolei w § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przyjęto, że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast, stosownie do treści § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Norma § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odnosi się wyłącznie do zabudowy jednorodzinnej realizowanej na działkach o szerokości mniejszej niż 16 m (a więc takiej jaka występuje w tej sprawie - przypomnienie Sądu) i stanowi ona wyjątek od ogólnej zasady sytuowania budynku w odległości co najmniej 3 m (ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) i w związku z tym wykładnia § 12 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. musi być, jak trafnie uznano to w sprawie, zawężająca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany wyżej przepis § 12 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. został, w okolicznościach tej sprawy, prawidłowo zinterpretowany przez Sąd pierwszej instancji, gdyż uregulowania pkt 1, 2 i 3 ust. 3 § 12 odnoszą się wyłącznie do budynków mieszkalnych jednorodzinnych w tym takich które posiadają wbudowany garaż, przy czym pkt 3 dotyczy rozbudowy istniejącego budynku, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Zatem uregulowania § 12 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w realiach tej sprawy nie mogły mieć zastosowania do zlokalizowania samodzielnego budynku garażu o wskazanych wyżej parametrach (obok budynku mieszkalnego jednorodzinnego) na działce skarżących kasacyjnie o szerokości mniejszej niż 16 m. To właśnie w § 12 ust. 3 pkt 4 został sformułowany przepis, który umożliwia racjonalne usytuowanie garażu i małego budynku gospodarczego (o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m) bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, lecz projektowany budynek garażu takich parametrów nie spełnia, a i lokalizowany jest w odległości innej niż wyżej wskazana. Stąd też prawidłowo uznano w sprawie, że w zaskarżonej decyzji brak jest wymaganej w tym zakresie oceny czy przedstawiony projekt budowlany, w opisanym zakresie, jest zgodny z przepisami technicznymi. Nie przeanalizowano zatem czy prawidłowo został zlokalizowany garaż na działce nr [...], a skoro przedmiotowy garaż ma długość 9,25 m i wysokość ponad 6 m, to nie spełnia wymagań z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. co do możliwości sytuowania go w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną – jak prawidłowo uznano w zaskarżonym wyroku. Dlatego też, pozostawiając poza zakresem oceny prawidłowość usytuowania spornego garażu na działce inwestorów, względem sąsiedniej działki nr [...], naruszono również przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który to stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Powyższe rozważania uzasadniają przyjęcie stanowiska, że nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie – art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż projekt zakładający usytuowanie garażu w odległości 2,1 m od granicy działki nie stanowi wyjątku w nich opisanego, a co za tym idzie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie może się ostać. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. opisany w pkt I.1 skargi kasacyjnej. Przepis ten określa jakie elementy winno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę do uchylenia kontrolowanego orzeczenia wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zasadniczo może to mieć miejsce m.in. w sytuacji gdy sąd nie wskaże i nie wyjaśni podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem oprócz stron jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej, gdy ewentualnie zażąda tego, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, strona postępowania (porównaj: wyrok NSA z 13.01.2016 r. II GSK 847/14 publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada prawu, zawiera wszystkie niezbędne elementy o jakich stanowi ww. norma i w obszernych motywach (10 stron uzasadnienia), w szczególności precyzyjnie odnosi się do przesłanek zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i przede wszystkim pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Reasumując wskazać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.