I OSK 2673/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant st. asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 34/15 w sprawie ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od T. K. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 34/15 oddalił skargę T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwolnił sierż. T. K. (zwanego dalej "skarżącym") ze służby z dniem 26 października 2014 r. uznając, że oczywiste jest popełnienie przez skarżącego w dniu [...] października 2014 r. czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k., co uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego skarżący podniósł, że w ramach postępowania administracyjnego, ani też w prowadzonym równolegle postępowaniu karnym nie złożył wyjaśnień, a jedynie oświadczenie, że nie przyznaje się do winy. Tym samym wyjaśnienia, których nie ma nie mogły być podstawą ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego rozkazu nie przeprowadzono w istocie żadnego dowodu, bo za dowód w sprawie nie mogą być uznane - w jego ocenie - kserokopie dokumentów z innego postępowania. Pełne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy jest uwarunkowane przeprowadzeniem postępowania dowodowego przez organ orzekający w sprawie. Rozpoznawanie i rozstrzyganie sprawy na podstawie materiału dowodowego przeprowadzonego w innej sprawie - a taką jest sprawa karna - pozbawia pełnej możliwości wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Stronie przysługuje również prawo do udziału w czynnościach dowodowych. Zdaniem skarżącego, postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie nie może być uznane za spełniające zasady obiektywizmu i bezstronności oraz zapewnienia udziału strony w czynnościach postępowania dowodowego. Tym bardziej brak jest jakichkolwiek podstaw dla ustalenia, że popełnienie przestępstwa jest oczywiste. Wobec braku w materiale sprawy podstaw wskazujących na istnienie przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, wydanie rozkazu w przedmiocie zwolnienia ze służby było niedopuszczalne. W ocenie skarżącego, w sprawie nie zachodzą również przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Wskazał, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia zostało poprzedzone postępowaniem administracyjnym. Do akt tego postępowania włączono kserokopie materiałów zebranych przez Komisariat Policji B. Analiza tych dowodów pozwoliła organowi na stwierdzenie, że w tej sprawie istnieje oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Za oczywistością popełnienia tego czynu przemawiają bowiem dowody z zeznań świadków: st. sierż. P. M. i sierż. P. M., złożonych w dniu [...] października 2014 r. oraz dowody z dokumentów w postaci protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości skarżącego urządzeniem elektronicznym z dnia [...] października 2014 r. Według organu odwoławczego, z zeznań wynika jednoznacznie, że skarżący został zatrzymany przez st. sierż. P. M. i sierż. P. M. na gorącym uczynku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Zeznania wymienionych policjantów organ ocenił jako konkretne i jasne, spójne i logiczne. Skarżący, po przedstawieniu mu przez funkcjonariusza Policji zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie przyznał się do zarzucanego czynu, jednocześnie odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania. Organ uznał to za przyjętą przez niego linię obrony, albowiem z racji wykonywanych obowiązków służbowych zna on z pewnością doskonale znamiona przestępstwa, jakim jest prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, znane mu są też okoliczności, w których popełnia się ten czyn. Skarżący pełni na co dzień służbę o charakterze patrolowo-interwencyjnym, do której zadań należy również ujawnianie nietrzeźwych kierujących. Organ odwoławczy podał, że z protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości skarżącego wynika, że badania te dały następujące wyniki: o godz. 4.18 - 0,62 mg/l, o godz. 4.40 - 0,59 mg/l i o godz. 4.54 - 0,56 mg/l i w jego ocenie te dowody zasługują na wiarygodność albowiem pochodzą z obiektywnych źródeł, jakim są elektroniczne urządzenia do przeprowadzania badań, którymi w tym przypadku były Alcosensor 068781 i Alcotest Drager 7110. Zdaniem organu II instancji, oczywistym więc jest, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa, ponieważ jechał jako kierujący pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Waga tego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna, stąd też tolerowanie w tych okolicznościach takiego zachowania, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną. W opinii organu, popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostanie skarżącego w służbie. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, zasadnym było również nadanie temu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ w aspekcie niniejszej sprawy, wymieniony interes społeczny przejawia się w ważnym interesie służby. Organ wskazał, że charakter zarzucanego skarżącemu przestępstwa w sposób szczególny godzi w społeczny wizerunek Policji, bowiem zostało ono popełnione przez funkcjonariusza służby prewencyjnej, czyli funkcjonariusza służby, do której podstawowych, codziennych zadań należy dbałość o bezpieczeństwo i porządek publiczny, w tym również bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Na powyższy rozkaz personalny skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając organom naruszenie art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 108 i art. 138 § 2 K.p.a., a nadto art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi strona powołała analogiczne okoliczności, co w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Do zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy niezbędne było wykazanie oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, w konsekwencji czego nie jest możliwe pozostawienie go w służbie. Przesłanka oczywistości popełnienia przestępstwa powinna być skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Sąd wyjaśnił, że oczywistość popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego zachodzi wtedy, gdy bez potrzeby wnikliwych dociekań zdarzenie (czyn lub zaniechanie) mieści w sobie dla każdego widoczne znamiona określonego przestępstwa. W zaskarżonym rozkazie personalnym wskazano, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., gdyż jechał jako kierujący pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,62 mg/l, 0,59 mg/l i 0,56 mg/l). Powyższego organ dowodził z kserokopii materiałów zebranych przez Komisariat Policji B. tj.: z zeznań świadków: st. sierż. P. M. (k. 14-15) i sierż. P. M. (k. 16-17), złożonych w dniu [...] października 2014 r. oraz z dokumentów w postaci protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości skarżącego urządzeniem elektronicznym z dnia [...] października 2014 r. (k. 4-6). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd nie miał wątpliwości, że organy prowadzące postępowanie w sprawie zasadnie przyjęły, iż skarżący prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwym. Zasadnie przyjęto tym samym, że zachodzi oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Sąd zwrócił również uwagę na negatywną opinię organizacji związkowej, która wyraziła zgodę na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż wystąpiła podstawa prawna zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, określona w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Słusznie też decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa nie budzą wątpliwości, co w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym. Interes ten przejawia się zaś w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji. Skarżący niewątpliwie sprzeniewierzył się zasadom, które winien przestrzegać będąc funkcjonariuszem Policji. Sąd podzielił pogląd organów, że pozostawienie skarżącego w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej oraz świadczyłoby o niewiarygodności Policji. Oczywisty fakt popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, spowodował bowiem utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia pozostawienie go w służbie z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego. W oparciu o powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T. K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, przez błędną jego wykładnię; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej jako P.u.s.a.) w zw. z art. 3 P.p.s.a. przez akceptowanie błędnych ustaleń faktycznych Komendantów Policji, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy przepisów art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. a nadto na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że oczywistość popełnienia przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zachodzi jedynie w przypadku bezsporności popełnienia czynu przez konkretną osobę, nie zaś prawdopodobieństwa, że dopuściła się ona popełnienia przestępstwa. Znaczenie słowa prawdopodobieństwo jest znacznie węższe niż znaczenia słowa oczywisty. Oczywisty to widoczny na pierwszy rzut oka, zaś prawdopodobny to możliwy do wywiedzenia dopiero z szeregu okoliczności. Wobec posługiwania się przez ustawodawcę znamieniem oczywistości brak było przesłanek dla takiej wykładni ustawy, która skutkowałaby możliwością jej zastosowania w przypadku prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa. Taka wykładnia dokonana przez organy nie powinna zostać zaakceptowana przez Sąd I instancji. W odniesieniu do zarzutów procesowych skarżący kasacyjnie podniósł, że protokoły przesłuchania świadków P. M. i P. M. zawierają identyczne treści. Powtarzają się sformułowania i ciągi zdań, co w ocenie strony skarżącej, wskazuje, że protokoły te są kopią a nie odzwierciedleniem swobodnie składanych zeznań. Z kolei, protokół badania stanu trzeźwości nie został podpisany przez skarżącego i nie ma jakichkolwiek podstaw dla przyjęcia, że odnosi się on do badania stanu jego trzeźwości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, tak zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Usprawiedliwionych podstaw nie ma przede wszystkim zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 1 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. Wskazane przepisy są przepisami ustrojowymi, stanowiącym o kompetencji sądów administracyjnych i zakresie ich działania. Sąd I instancji tym przepisom nie uchybił, dokonał bowiem oceny legalności zaskarżonego aktu. Sam zaś wynik tej kontroli oraz sposób jej przeprowadzenia nie mogą być kwestionowane poprzez podniesienie tego zarzutu. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów procesowych, na wstępie należy wskazać, że skuteczność skargi kasacyjnej opartej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zależy nie tylko od powołania jakichkolwiek przepisów postępowania, które miały być złamane przez Sąd I instancji. Regulacja zawarta w powołanym art. 174 pkt 2 P.p.s.a. odnosi się nie do "zwykłego" złamania przepisów procesowych ale wyłącznie do naruszenia takiego (o takiej intensywności), że mogłoby ono mieć istoty wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Warunkiem skuteczności przedmiotowego zarzutu jest więc wytknięcie Sądowi I instancji uchybień, które kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego wyroku, a tym samym mogły mieć wpływ na treść orzeczenia sądu. Jeżeli taki związek przyczynowy w konkretnej sprawie nie zachodzi, to wytyk oparty na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie może być oceniony za skuteczny. Z powyższych względów przyjąć trzeba, że zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 141 § 4 P.p.s.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Powołany przepis wymienia elementy formalne, jakie winny zawierać prawidłowo sporządzone pisemne motywy wyroku sądu administracyjnego. Zarzut naruszenia omawianej normy może być skuteczny, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera któregoś z wymienionych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych i z tych względów nie poddaje się ono kontroli instancyjnej. Art. 141 § 4 P.p.s.a. nie pozwala natomiast na merytoryczne kwestionowanie ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku oraz zawartej w nim oceny prawnej, a do tego w istocie zmierza zarzut przedstawiony w rozpatrywanej skardze kasacyjnej. W ocenie NSA, zaskarżony wyrok spełnia kryteria przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił bowiem stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz wskazał i wyjaśnił podstawę prawną swego orzeczenia. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powiązany z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie postępowanie dowodowe i poczynione na jego podstawie ustalenia, które zostały przyjęte za miarodajne przez Sąd I instancji, organy Policji przeprowadziły z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej. W sprawie został zebrany dostateczny materiał dowodowy, a jego ocena i rozpatrzenie było właściwe. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że zgodnie z art. 75 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zarówno powołany przepis, jak i inne przepisy regulujące procedurę administracyjną, w tym przepisy ustawy o Policji, nie wprowadzają zakazu korzystania z materiału dowodowego zgromadzonego przez inny organ w odrębnym postępowaniu, w sytuacji gdy te ustalenia mają ścisły związek ze sprawą prowadzoną przez właściwy organ. Dlatego też możliwe było dopuszczenie przez orzekające w tej sprawie organy materiałów zgromadzonych przez Komisariat Policji B. w toku postępowania przygotowawczego. W sprawach dotyczących m.in. zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organy zwolnieniowe nie muszą więc niejako dublować równolegle prowadzonego postępowania karnego i powtarzać czynności procesowych, które zostały wcześniej przeprowadzone przez organy ścigania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują też na aprobatę zarzuty skarżącego zmierzające do podważenia wiarygodności dowodów z zeznań świadków P. M. i P. M.. Skarżący kasacyjnie podnosi, że wymienieni policjanci złożyli niemal identyczne zeznania (nie tylko co do treści, ale przede wszystkim co do sposobu ich formułowania), co w jego ocenie, podważa ich wiarygodność. W ocenie NSA, tego rodzaju argumenty nie są jednak wystarczające do zdyskrecjonowania zeznań tych świadków. Wbrew twierdzeniom skarżącego zeznania te nie są identyczne w swej treści, nie można tutaj mówić o zastosowaniu metody "kopiuj - wklej". Zbieżność pewnych sformułowań wynika zaś przede wszystkim z faktu, iż oba te zeznania zostały zaprotokołowane w nieznacznym odstępie czasu (niespełna godziny) przez tego samego policjanta. Protokół ten zawiera wyrażenia i zwroty (ciągi sformułowań) powszechnie i rutynowo używane w wypowiedziach funkcjonariuszy organów ścigania dla opisania pewnych sytuacji, które wyczerpują znamiona czynów zabronionych. Należy również uwzględnić, że zeznania te w istocie stanowiły relację z przebiegu, wspólnie dokonanej przez zeznających funkcjonariuszy, czynności kontroli stanu trzeźwości kierowcy. Stąd, nie powinien dziwić fakt dużej zbieżności w ich treści, także w zakresie sposobu, w jaki przedstawiono przebieg zdarzenia. Wreszcie, nie można podzielić obiekcji skarżącego co do możliwości wykorzystania w tej sprawie dowodów w postaci protokołów z przebiegu badania trzeźwości urządzeniem elektronicznym, z powodu braku podpisu skarżącego na tych dokumentach. Przede wszystkim należy zauważyć, że w dacie ich sporządzenia, tj. [...] października 2014 r., zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie warunków i sposobu dokonywania badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz. U. Nr 25, poz. 117 ze zm.) jak i przepisy Zarządzenia Nr 496 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie badań na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, nie zawierały bezwzględnego wymogu opatrzenia protokołu podpisem badanego. Należy mieć też na uwadze, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie kwestionował wyników badań stanu trzeźwości uwidocznionych w ww. protokołach (w istocie zarzutów w tym zakresie nie wysuwa również w skardze kasacyjnej). W analizowanym przypadku brak podpisu badanego na ww. protokołach nie należy do okoliczności, z powodu których zachodziłaby wątpliwość co do personaliów osoby, u której przeprowadzono badanie. Ustalenie, że protokoły te odzwierciedlają wynik badania trzeźwości skarżącego kasacyjnie, potwierdza bowiem zarówno podpis policjanta je sporządzającego, jak i jego zeznania oraz zeznania policjanta obecnego przy dokonaniu tej czynności. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny jest również zarzut błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. WSA w Bydgoszczy prawidłowo zinterpretował pojęcie oczywistości popełnienia przestępstwa. Słowo "oczywistość" to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. W judykaturze przyjmuje się, że oczywistość popełnienia czynu ustala się na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku. Ocena taka jest możliwa, m.in. wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy stan fatyczny danej sprawy pozwala na stwierdzenie, kto dopuścił się czynu przestępczego, a tym samym gdy ocena konkretnego zdarzenia nie pozostawia wątpliwości co do ewentualnego wyniku postępowania karnego. W niniejszej sprawie należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Bydgoszczy, że organom orzekającym nie można skutecznie zarzucić dowolności bądź przekroczenia granic uprawnień przyznanych art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Chociaż T. K. nie przyznał się do winy, to w świetle zgromadzonego materiału dowodowego istniały podstawy do przyjęcia, że dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa przewidzianego w art. 178a § 1 k.k. oraz że jego działania noszą znamiona oczywistości. Przyznanie się do popełnienia przestępstwa nie jest bowiem jedynym miernikiem oczywistości jego popełnienia. Przesłanka ta, o czym była już mowa, jest także spełniona, gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę. Taka zaś sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania świadków P. M. i P. M. oraz protokoły z przebiegu badania stanu trzeźwości skarżącego urządzeniem elektronicznym z dnia [...] października 2014 r., uzasadniały przyjęcie, że w tym dniu skarżący prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwym. Zasadnie przyjęto tym samym, że zachodzi oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. W tych okolicznościach Sąd I instancji trafnie w zaskarżonym wyroku zaakceptował stanowisko przyjęte w kontrolowanych przezeń decyzjach, nie dopatrując się w działaniach organów Policji naruszenia ani powołanych przepisów procesowych, ani prawa materialnego. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że wystąpił w tej sprawie szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.