II OSK 2053/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. D., E. D., A. S.-Ś., M. Ś., Ł. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2558/14 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. D., E. D., A. S.-Ś., M. Ś., Ł. R. solidarnie na rzecz J. S. kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 2558/14 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] umarzającą postępowanie wznowieniowe, w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego oraz dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...], dz. nr ew. [...] obręb [...] w Warszawie. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego oraz dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej przy ul. [...], dz. nr ew. [...] obręb [...] w Warszawie, dla inwestorów E. D., R. D., I. Ł., R. Ł., B.O. i J.O.. Pismem z dnia 16 listopada 2006 r. J.S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją i uznanie go za stronę. Organ I instancji postanowieniem z dnia 14 października 2009 r., nr [...] wznowił na powyższy wniosek postępowanie w ww. sprawie. Prezydent m.st. Warszawy, po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ I instancji uznał, iż wniosek o wznowienie jest spóźniony, albowiem został złożony po terminie miesięcznym wynikającym z art. 148 § 2 k.p.a., wobec tego wszczęte wadliwie postępowanie należało umorzyć. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Jerzego Szewczyka od powyższej decyzji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że organ I instancji wezwał wnioskodawcę pismem z dnia 21 maja 2013 r. do udowodnienia (uprawdopodobnienia) daty powzięcia informacji o wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie J. S. złożył jedynie oświadczenie, w którym wskazał, iż informacje o prowadzonej budowie i wydanej decyzji powziął w dniu [...] października 2006 r. W piśmie tym nie podjął żadnej próby wyjaśnień w celu uprawdopodobnienia tej daty, a to na stronie żądającej wznowienia postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu, od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że to oczywiście nie zwalnia organu od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Stwierdził też, iż w jego ocenie organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie w tej materii. Przede wszystkim powziął wiedzę, iż w dniu 18 lipca 2006 r. na nieruchomości przy ul. [...] (nieruchomość będąca własnością wnioskodawcy), miała miejsce wizja prowadzona przez PINB dla m. st. Warszawy. Z protokołu z tej wizji (dotyczącej zabudowy na działce skarżącego) wynika, że J. S. brał w niej udział. W czasie prowadzonej wskazanej wizji w terenie, zgodnie z zapisami w dzienniku budowy nr ., na nieruchomości przy ul. [...] trwały prace przy wykonywaniu stropów nad parterem w budynkach (zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę - decyzją z dnia [...] maja 2006 r.) Powyższy dokument przesądza o tym, iż J. S. wiedział wcześniej o rozpoczętej budowie budynków na nieruchomości przy ul. [...], a tym samym o decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] (czyli najpóźniej w dniu 18 lipca 2006 r.). Organ stwierdził, że niemożliwym jest, aby skarżący będąc na wizji na własnej nieruchomości nie zauważył trwających prac na działce sąsiedniej, realizowanych 4 metry od granicy z jego nieruchomością. W konsekwencji, prawidłowym było umorzenie wznowionego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadną skargę wniesioną od powyższej decyzji przez J. S. wskazując, że błędnie organ I instancji zastosował przepis art. 105 § 1 k.p.a. WSA wskazał, że analiza akt sprawy, jak i argumenty przywołane w obu ww. decyzjach, nie pozwalają na zaakceptowanie stanowiska organów co do uchybienia przez skarżącego terminowi z art. 148 k.p.a. WSA zauważył, że skarżący wniósł o wznowienie postępowania powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym zastosowanie w sprawie znajdował przepis art. 148 § 2 k.p.a., który stanowi, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (w przypadku tej przesłanki wznowienia) od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu tej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie. Co więcej, dopiero poznanie rozstrzygnięcia decyzji, jej treści, pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego (wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., OSK 1941/12, Lex nr 1494710). Zatem, w świetle przepisu art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Od tej daty należy bowiem liczyć termin trzydziestu dni na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające podważając oświadczenie skarżącego złożone w tej materii, wskazały na datę, w której inwestycja realizowana na mocy kwestionowanej w trybie wznowienia decyzji, była widoczna, o czym skarżący musiał wiedzieć. Zupełnie nie dostrzegły, iż ww. przepis nakazuje ustalić dzień dowiedzenia się o decyzji, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Tak zaś błędnie wywiedziono w niniejszej sprawie. Przyjęto, na podstawie przeprowadzonych dowodów w postaci dziennika budowy spornej inwestycji i protokołu z wizji w terenie mającej miejsce w dniu 18 lipca 2006 r. na nieruchomości skarżącego (sąsiadującej z działką inwestycyjną), iż sporne roboty budowlane były w tej dacie zaawansowane, a więc widoczne. W tej zaś sytuacji, jak wywiodły dalej organy, nie można przyjąć, że skarżący o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji dowiedział się później (skoro w wizji brał udział). Sąd uznał taką ocenę organów za nieprawidłową, albowiem oparta była na ustaleniach nie mających w ogóle znaczenia w kontekście art. 148 k.p.a. Wobec powyższego organy orzekające kierowały się błędną jego wykładnią i dużym uproszczeniem w dowodzeniu istotnych w sprawie okoliczności. Nie można bowiem stwierdzić, że wnioskodawca dowiedział się o decyzji, w dniu, w którym dowiedział się o realizacji inwestycji. Sąd powołał się na wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2071/10, który stwierdził podobnie oraz zawarł dalej idącą tezę wskazując, iż "Nie ma, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz. U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.". Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, Sąd wskazał, że organy nie ustalały, czy taka tablica informacyjna na działce inwestycyjnej była wywieszona. Niemniej, nawet jeśli byłaby, to zgodnie z ww. rozporządzeniem zawiera ona jedynie numer pozwolenia na budowę, nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia, stąd nie może mieć znaczenia w kontekście przepisu art. 148 k.p.a. Niezależnie od powyższego Sąd zaważył, że skarżący na wezwanie organu I instancji, w piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. wskazał, w jakiej dacie dowiedział się o decyzji. Uczynił to dopiero wówczas (chociaż wniosek złożył 17 listopada 2006 r.), albowiem organ nie czynił wcześniej ustaleń w tej kwestii. Skarżący w ww. piśmie wskazał konkretny dzień, tj. 23 października 2006 r. Nie podał żadnych dodatkowych okoliczności, ale nie został też na tym etapie do tego zobowiązany. Pismo organu z dnia 21 maja 2013 r. zawierało jedynie wezwanie do wskazania daty, w jakiej skarżący dowiedział się o decyzji. Nie zawierało żadnych dodatkowych pouczeń, czy wyjaśnień w kontekście konkretnych przepisów prawa. Nie można zatem, w ocenie Sądu czynić skarżącemu zarzutu, iż wskazując na dzień 23 października 2006r., nie wskazał przy tym dodatkowych okoliczności, które czyniłyby tę datę wiarygodną i pozwalały na jej weryfikację przez organy orzekające. Niemniej, takie okoliczności zostały wskazane i wykazane (stosownymi dokumentami) przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 18 kwietnia 2014 r. Tymczasem, argumenty skarżącego i dowody przez niego złożone zostały całkowicie pominięte w sprawie, co stanowi o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów procesowych, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie Sąd zauważył, że w odwołaniu skarżący wyjaśnił, że interesował się robotami budowlanymi na sąsiedniej działce, ale organy nie traktowały go jako strony postępowania, ani w sprawie pozwolenia na budowę, ani w sprawie dotyczącej warunków zabudowy. Stąd, w dacie wizji na jego nieruchomości mającej miejsce w dniu 18 lipca 2006 r., nie wiedział, że została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Dowiedział się o niej dopiero w dniu 23 października 2006 r., podczas wizyty w urzędzie. Po orzeczeniach jakie zapadły przez sądem administracyjnym i powszechnym w październiku 2006 r., uległa bowiem zmianie jego sytuacja w ww. sprawach. Wskazał na orzeczenie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie I Wydział Cywilny o sygn. akt I Ns 692/06, stwierdzające nabycie przez niego własności nieruchomości działki [...]oraz na wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 916/06 dotyczącej warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Powołując się w urzędzie na wskazane orzeczenia Sądów, w dniu 23 października 2006 r. uzyskał informacje o decyzji o pozwoleniu na budowę. W terminie miesiąca od tej daty wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego. Do odwołania załączył m. in. kopie ww. orzeczeń, w tym też inne dokumenty, potwierdzające podniesione przez niego okoliczności. Wyjaśnienia skarżącego zawarte we wskazanym odwołaniu wyraźnie, w ocenie Sądu dowodzą zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Ich pominięcie stanowiło kolejny element skutkujący wadliwym zastosowaniem w I instancji art. 105 § 1 k.p.a. i błędnym przyjęciem, iż doszło do uchybienia terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Końcowo Sąd zauważył, że postępowanie w niniejszej sprawie trwa już ponad 8 lat, a biorąc pod uwagę sposób procedowania w tej sprawie organów obu instancji (przejawiający się m. in. w kwestionowaniu złożenia wniosku o wznowienie w terminie, po 8 latach od jego złożenia), zasadny był zarzut skargi odnoszący się do art. 12 k.p.a. Co istotne, w trakcie tego postępowania kilkakrotnie orzekały sądy administracyjne, w tym dwukrotnie Naczelny Sąd Administracyjny i te prawomocne orzeczenia obligowały organ do ich bezwzględnego respektowania, o czym stanowi art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli uczestnicy postępowania R. D., E. D., A. S.-Ś., M. Ś. i Ł. R. podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że organy administracji I i II instancji błędnie zastosowały ten przepis w sprawie niniejszej, mimo że zarówno Wojewoda Mazowiecki, wydając decyzję z dnia [...] września 2014 r., jak i Prezydent m.st. Warszawy, wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., prawidłowo ustalili, że z uwagi na niezachowanie przez skarżącego J. S. terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., w sprawie doszło do błędnego wznowienia postępowania, a zatem postępowanie to należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe; 2. naruszenie art. 146 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, pomimo upływu 5-letniego okresu wskazanego w tym przepisie, że organy administracji powinny dalej prowadzić postępowanie co do meritum, czyli oceniać istnienie przesłanek do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i przystąpić do oceny sprawy stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., z tym zastrzeżeniem, że z uwagi na fakt, iż termin określony w art. 146 § 1 k.p.a. ma charakter materialny (przedawnienie), niniejszy zarzut kasacyjny będzie miał podstawę także w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.; 3. naruszenie art. 148 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że organy administracji I i II instancji błędnie ustaliły, iż skarżący J. S. dochował wskazanego w tym przepisie jednomiesięcznego terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący J. S. o tym, że na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie prowadzone są w oparciu o pozwolenie na budowlę roboty budowlane wiedział najpóźniej w dniu 18 lipca 2006 r., a wniosek o wznowienie postępowania złożył dopiero w piśmie z dnia 16 listopada 2006 roku (data wpływu: 17 listopada 2006 r.), a więc dopiero po 4 miesiącach od dowiedzenia się; 4. naruszenie art. 148 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że termin 1-miesięczny, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., liczyć należy nie najpóźniej od dnia 18 lipca 2006 r., w której to dacie na nieruchomości skarżącego J. S. przeprowadzona została wizja lokalna, lecz od dnia 23 października 2006 r., mimo że skarżący J. S. nie udowodnił, dlaczego właśnie dzień 23 października 2006 r. miałby być datą początkową do liczenia terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. i nie wskazał dodatkowych okoliczności, które czyniłyby tę datę wiarygodną i pozwalałby na jej weryfikacje przez organy orzekające, poza ogólnym stwierdzeniem, że w tym dniu złożył wizytę w Urzędzie Dzielnicy Targówek, gdzie miał zostać poinformowany, że dla inwestycji przy ul. [...] w Warszawie w dnu 17 maja 2006 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nr [...] i że decyzja ta jest ostateczna . Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania w skardze kasacyjnej wskazano jedynie przepisy art. 105 § 1 , 146 § 1, 148 § 1 i 148 § 2 k.p.a. w związku z czym należy zauważyć, że są to przepisy normujące postępowanie przed organem administracji, natomiast sąd nie stosuje tych przepisów, lecz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Jednak analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej i zawartej w niej argumentacji pozwala na przyjęcie, iż w istocie zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. miały dotyczyć naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez to, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję utrzymaną nią w mocy, pomimo iż zdaniem skarżących kasacyjnie, organy administracji w toku postępowania administracyjnego nie naruszyły wskazanych przepisów procesowych. Tak określone zarzuty skargi kasacyjnej nie były uzasadnione. Jeżeli chodzi o przepis art. 148 § 1 i 2 k.p.a. to Sąd I instancji wyjaśnił dlaczego uznał, że błędne było liczenie przez organy określonego w tych przepisach jednomiesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania od dnia 18 lipca 2006 r., a skarga kasacyjna nie zawiera argumentów podważających prawidłowe stanowisko Sądu w tym zakresie. Organy mianowicie błędnie opierały się na domniemaniu, że skoro na działce wnioskodawcy położonej przy ul. [...] była przeprowadzona w dniu 18 lipca 2006 r. w obecności wnioskodawcy wizja, to w tym dniu wnioskodawca widząc realizowaną budowę na sąsiedniej działce przy ul. [...] dowiedział się o decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem w świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotny jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o realizacji inwestycji. Dowiedzenie się o prowadzeniu robót budowlanych nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o istnieniu decyzji zezwalającej na prowadzenie tych robót w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 1999 r., IV SA 957/97, LEX nr 47861). Przy tym należy zauważyć, że bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. powinien być liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym miała taką możliwość (R. Stankiewicz (w]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Warszawa 2011, s. 626). Jeżeli chodzi o datę, od której jednomiesięczny termin z art. 148 § 2 k.p.a. winien być liczony, to podkreślić należy, że nie zachodzi konieczność udowodnienia przez wnioskodawcę zachowania terminu, albowiem okoliczność tę ustala organ prowadzący postępowanie w oparciu o zebrany i rozpatrzony oraz oceniony materiał dowodowy. Niemniej Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo wskazał jakie okoliczności potwierdzają, że wnioskodawca uzyskał informację o decyzji o pozwoleniu na budowę w podawanym przez siebie dniu 23 października 2006 r. i nie ma potrzeby powtarzania w pełni przekonywujących wywodów Sądu I instancji w tym zakresie. Dlatego też termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania winien być liczony od dnia 23 października 2006 r., w związku z tym wniosek złożony w dniu 16 listopada 2006 r. nie był spóźniony. Nietrafny był również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 146 k.p.a., gdyż trzeba zauważyć, że przepis ten nie stanowi ujemnej przesłanki wznowienia postępowania, a jedynie wprowadza ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Jak wskazano w wydanym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10 stwierdzenie przez organ, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, że w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji dotychczasowej na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, stwarza podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. stwierdzającej wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Pogląd ten jest wiążący w niniejszej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. Konsekwencją błędnego ustalenia przez organy daty początkowej biegu jednomiesięcznego terminu z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. było przyjęcie, że J. S. nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i co za tym idzie błędne zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. Oznacza to , że nie doszło do zarzuconego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów art. 148 § 1 i 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., albowiem skoro decyzje organów zostały wydane z naruszeniem tych przepisów, to uzasadnione było ich uchylenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.