II OSK 3055/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 190/15 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 12 września 2011r. [...] S.A. Oddział [...] zawiadomił urząd Gminy [...], że w trakcie rutynowej kontroli linii napowietrznej wysokiego napięcia ujawniono fakt budowy boiska sportowego bezpośrednio pod linią 110 kV, która nie posiada żadnych dodatkowych zabezpieczeń. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublińcu nakazał Gminie [...] wykonanie zabezpieczeń mających na celu usunięcie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi w związku z budową boiska oraz zakazał użytkowania przedmiotowego obiektu sportowego, jednakże rozstrzygnięcie to uchylił organ odwoławczy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. organ nadzoru budowlanego nakazał Wójtowi Gminy [...] dostarczenie ekspertyzy technicznej boiska wielofunkcyjnego, ale i to rozstrzygnięcie uchylił organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji nakazał Gminie [...] dostarczenie ekspertyzy technicznej przedmiotowego boiska w związku z zagrożeniem, jakie może powodować linia wysokiego napięcia, które organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylił jedynie w części dotyczącej określenia terminu przedłożenia ekspertyzy. W pozostałym zakresie utrzymał je w mocy. W dniu 31 lipca 2014 r. do organu wpłynęła ekspertyza techniczno – budowlana z której wynikało, że przekazany wraz ze zgłoszeniem budowy boiska plan zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie nie przeznaczonej do celów projektowych, nadto projekt nie został uzgodniony w [...] S.A. Oddział [...]. Zdaniem autora opinii istnieje możliwość zerwania przewodu linii wysokiego napięcia, dlatego zaleca się oprócz wykonania uziemienia ogrodzenia, wykonanie jednego z zaproponowanych w opinii rozwiązań technicznych, po uprzednim uzyskaniu pozytywnej opinii [...] S.A. Zaproponowano przeniesienie granic boiska poza strefę niebezpieczną na odległość 8 m od skrajnego przewodu prądowego wysokiego napięcia, wykonanie podpór z drewna klejonego w formie zadaszenia nad trybuną, przebudowę trasy napowietrznej linii energetycznej lub zastosowanie dodatkowego zabezpieczenia linii poprzez montaż dodatkowych izolatorów. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublińcu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 i art. 108 § 1 K.p.a. nakazał Gminie [...] wykonanie robót mających na celu usunięcie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, występującego w związku z wybudowaniem boiska pod linią wysokiego napięcia, poprzez przesunięcie granic boiska poza strefę niebezpieczną związaną z możliwością zerwania przewodu prądowego, zgodnie z załączonym do decyzji załącznikiem graficznym, w terminie do 30 maja 2015 r. oraz zakazał użytkowania przedmiotowego obiektu sportowego do czasu wykonania nakazanych robót, jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu w obecnym stanie boisko stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia przebywających na nim ludzi z uwagi na zagrożenie indukcji napięcia w związku z wytwarzanym przez linię energetyczną polem elektromagnetycznym, które może być przenoszone na siatkę ogrodzeniową. Nadto linia nad boiskiem jest wykonana bez obostrzeń stosowanych przy budowie w miejscach o podwyższonym ryzyku, które zmniejszają choć nie eliminują ryzyka wystąpienia awarii. Organ odrzucił pozostałe wskazane w ekspertyzie rozwiązania techniczne z uwagi na negatywną opinię [...] S.A. stwierdzając, że nie może nałożyć na Gminę [...] obowiązku wykonania prac przy linii wysokiego napięcia, ponieważ nie posiada ona prawa do dysponowania przedmiotową linią. Niedopuszczalna jest również budowa zadaszenia drewnianego z uwagi na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina [...]. W dniu 17 grudnia 2014 r. organ odwoławczy przeprowadził rozprawę administracyjną, w toku której przedstawiciel [...] S.A. wyjaśnił, że zamontowanie dodatkowych izolatorów nie wpłynęłoby na likwidację problemu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi przebywających na boisku, ponieważ linia przebiega przez las, co w razie przewrócenia się drzewa na linię może spowodować upadek przewodu na ziemię. Ponadto niezbędne jest wykonanie uziemienia ogrodzenia boiska. Zgodnie z Normą PN-62 E-05100 odległość minimalna linii elektroenergetycznej od różnego rodzaju obiektów powinna wynosić 3,5 m. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł o nakazaniu Gminie [...] obowiązku rozbiórki boiska wielofunkcyjnego położonego przy ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie został naruszony art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego, a podstawę rozstrzygnięcia winien stanowić art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto przepisy nie dają podstaw do zmuszania inwestora do podejmowania działalności inwestycyjnej ani nie dają możliwości nakładania jakichkolwiek nakazów w stosunku do sąsiedniego obiektu (linii elektroenergetycznej), który powstał zgodnie z przepisami. Zdaniem organu odwoławczego usytuowanie boiska pod linią wysokiego napięcia wyczerpało przesłanki określone w art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. Kwestie zaś lokalizacji innych obiektów budowlanych oraz konsekwencje finansowe dla Gminy będące następstwem wydanej decyzji pozostają bez znaczenia dla sprawy. Organ I instancji także rażąco naruszył prawo, wykraczając poza swoje kompetencje, a za podjętym rozstrzygnięciem przemawiał interes społeczny. Skargę na powyższą decyzję złożyła Gmina [...], zarzucając jej naruszenie art. 50 ust.1 pkt 2 a także art. 50 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego oraz wskazując na niemożność nałożenia na odwołującego się nowego obowiązku, który nie był objęty postępowaniem w I instancji, a także niewskazanie, jakie konkretne zasady wiedzy technicznej zostały naruszone. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał ją za niezasadną. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu nie oznacza, że organ nie może prowadzić postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana zgodnie z przepisami. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że napowietrzna linia wysokiego napięcia powstała legalnie w oparciu o pozwolenia na budowę z 1965 r., a boisko wielofunkcyjne zostało wybudowane pod istniejącą już linią wysokiego napięcia w oparciu o skutecznie dokonane zgłoszenie z dnia 5 marca 2009 r. W toku kontroli zrealizowanej już inwestycji organy stwierdziły, iż umiejscowienie boiska bezpośrednio pod linią wysokiego napięcia stwarza bezpośrednie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi przebywających na boisku. Analizując zasadę ogólną wyrażoną w art. 5 Prawa budowlanego, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ze stanowiska [...] S.A. oraz opinii techniczno – budowlanej wynika, że nie jest możliwe w chwili obecnej bezpieczne użytkowanie przedmiotowego boiska wielofunkcyjnego. Wprawdzie opinia wskazuje na możliwość zastosowania rozwiązań technicznych, które mogą wpłynąć na poprawę bezpieczeństwa przedmiotowego obiektu, to jednak ich wprowadzenie uzależniono od pozytywnej opinii właściciela sieci elektroenergetycznej. Stanowisko [...] S.A. w tym zakresie jest jednoznaczne i wskazuje na dwie możliwości, tj. przebudowę sieci na taką, która jest projektowana dla terenów zurbanizowanych oraz rozbiórkę boiska. Organy nie posiadają jednak kompetencji do nakładania w trybie przepisów Prawa budowlanego obowiązków inwestycyjnych na właściciela sąsiedniego obiektu budowlanego, który powstał zgodnie z przepisami i nie jest możliwe nakazanie właścicielowi sieci elektroenergetycznej jej przebudowania. Dla bezpiecznego użytkowania boiska nie jest również wystarczające zamontowanie podwójnych izolatorów, bowiem nie zabezpiecza to przewodów przed ich zerwaniem i opadnięciem na ziemię. Jak wskazał [...] S.A. dla poprawnego przebudowania linii niezbędne jest zaprojektowanie i wybudowanie słupów o podwyższonej wytrzymałości z podwójnym mocowaniem przewodów i podwyższające zawieszenie przewodów. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, niedopuszczalne jest zastosowanie pozostałych rozwiązań wskazanych w ekspertyzie techniczno – budowlanej tzn. przeniesienie boiska w inne miejsce oraz wybudowanie drewnianego zadaszenia. Zakres robót, które musiałby wykonać inwestor jest tak szeroki, że wiązałby się z koniecznością wykonania nowej inwestycji, co dodatkowo implikowałoby konieczność uzyskania stosownych zezwoleń i wykracza poza zakres uprawnień organu określonych w art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Nadto realizację inwestycji polegającej na budowie zadaszenia – wiaty, wyklucza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy nr XXIII/215/13 z dnia 13 marca 2013 r., Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 22 marca 2013r. poz. 2682 - § 15 pkt 3 lit. c). Uwzględniając ustalenia i wnioski organu odwoławczego, zdaniem Sądu, nie sposób się zgodzić z zarzutem skargi, że organ ten nie rozważył wszystkich sposobów wyeliminowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nienależycie uzasadnił wydaną decyzję. Jako niezasadny ocenił Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia zasady reformationis in peius. Analizując przesłanki z art. 139 K.p.a. rażącego naruszenie prawa i rażącego naruszenia interesu społecznego, Sąd uznał, że niewątpliwie przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje uprawnień do nakazania rozbiórki obiektu, a tej treści decyzja została wydana przez organ I instancji. Niedopuszczalne było również na tej podstawie nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania kolejnej zgody organu, wykraczając poza jego zadania i uprawnienia. Art. 66 ww. ustawy dotyczy nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego i wiążą się z jego użytkowaniem. W niniejszej sprawie nieprawidłowości związane z boiskiem wielofunkcyjnym powstały natomiast już na etapie realizacji inwestycji i jak słusznie uznał organ odwoławczy zastosowanie powinny znaleźć art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Naruszenie ww. przepisów ma charakter rażący, gdyż treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja organu I instancji nie może być zaakceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Odnośnie natomiast "rażącego naruszenia interesu społecznego", Sąd za niedopuszczalne uznał kierowanie się przez organ zasadami komercjalizmu oraz ochrony interesów gminy, które mają na celu rozluźnienie i zastąpienie podstawowej zasady demokratycznego państwa jaką jest zasada praworządności, ponieważ prowadzi to wprost do zagrożenia podstawowych praw i wolności obywatelskich. Niewątpliwie w interesie społecznym było zabezpieczenie życia i zdrowia osób mających korzystać z boiska w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie próba uniknięcia rozbiórki obiektu niebezpiecznego dla jego użytkowników. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się również z zarzutem naruszenia zasady dwuinstancyjności. W sytuacji bowiem, gdy w ocenie organu II instancji należało zastosować inny niż to uczynił organ I instancji przepis prawa materialnego i wynikające z niego obowiązki, zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie w tym zakresie, z jednoczesnym podaniem właściwej w jego ocenie podstawy prawnej i omówienie tej kwestii w uzasadnieniu własnej decyzji, co też organ odwoławczy uczynił. Odnosząc się do kwestii stosowania Polskich Norm, Sąd pierwszej instancji porównał art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 55, poz. 251) i art. 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ze zm.) w świetle art. 87 i art. 88 Konstytucji RP, a następnie podkreślił, że w orzecznictwie spotykany jest pogląd, że Polska Norma jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i jej udostępnienie winno odbywać się w trybie przedmiotowej ustawy. Przyjęcie natomiast stanowiska, że Polska Norma sama w sobie nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego, nie wyklucza równocześnie przyjętej przez organ tezy, że może być ona źródłem zasad wiedzy technicznej. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie jest zasadna, tym samym naruszając zasadę prawdy obiektywnej, gdyż w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji przez zawarcie zbyt ogólnych twierdzeń, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwa, nakładając na organ administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez rażące naruszenie art. 5 § 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez pominięcie przepisów wykonawczych, tj. załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) i Polskich Norm: PN-EN 50341-1:2005/A1:2010, PN-EN 50341- 3:2002/AC:2009, PN-E-05100-1:2000). Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że ze sprawozdania z badań z dnia 6 marca 2014 r. wynika, że w rejonie ogrodzenia boiska wielofunkcyjnego nie występują ponadnormatywne wartości pól elektromagnetycznych w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludzi. Nadto Gmina [...] zapobiegawczo zdemontowała przedmiotowe ogrodzenie o wysokości 4 m i zamiennie zamontowała ogrodzenie betonowe o wysokości 1,5 m, które to nie przewodzi prądu. Ponadto znajdujące się na boisku ławki oraz metalowe kosze na śmieci zostały całkowicie zdemontowane, a podczas niesprzyjającej pogody boisko nie jest użytkowane ze względu na brak jakiegokolwiek zadaszenia w odległości co najmniej 150 m. Nadto zostanie dokonana wycinka drzew mająca na celu poszerzenie pasu bezpieczeństwa przy przedmiotowej linii wysokiego napięcia 110 kV, co w przypadku przewrócenia się drzewa w jej kierunku nie będzie w ogóle stwarzało żadnego zagrożenia. Przepisy nie zabraniają wznoszenia budów pod liniami, a jedynie nie zalecają ich w takiej lokalizacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną w sprawie kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako niezasadne należało uznać oba zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżący nie zdołał wykazać, że organ odwoławczy uchybiły zasadom określonym w art. 7 i art. 8 K.p.a., wadliwie zebrał i ocenił materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), czy też sporządził uzasadnienie swojej decyzji w sposób, który uchybiałby art. 107 § 3 K.p.a. Tym samym nie wykazano w tym zakresie, że kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach była wadliwa. Zauważyć również trzeba, że powoływanie się przez stronę skarżącą na takie argumenty jak "mechaniczne i sztywne pojmowanie zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym", "zawarcie zbyt ogólnikowych twierdzeń" w uzasadnieniu decyzji, "brak dokładnego zbadania okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań strony oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznie interesu obywateli" w żaden sposób nie podważa ani ustalonego stanu faktycznego sprawy, ani jego prawnej oceny. Organy administracyjne a za nimi Sąd pierwszej instancji dokładnie wskazały, dlaczego przyjęły, że obiekt budowlany w postaci boiska może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz że obiekt ten w sposób istotny odbiega od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Następnie wykazały, dlaczego przyjęły, że obiekt ten nie może zostać zalegalizowany. Odwoływanie się zatem w skardze kasacyjnej do tak ogólnikowych stwierdzeń jak wyżej przytoczone jawi się jako nieuprawniona polemika z konkretnymi argumentami podanymi w sprawie tak przez organy administracyjne, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zauważyć także należało, że odwoływanie się z kolei przez Sąd pierwszej instancji do Polskich Norm w powiązaniu z art. 5 Prawa budowlanego, miało miejsce jedynie pomocniczo, stąd też podnoszenie zarzutu (zarzut 3) nawiązującego do powyższej kwestii niejako z założenia pozostawało bezskuteczne. Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazywał na swoje wątpliwości odnośnie prawnego charakteru tych norm, nie odmówił im przy tym jednak przymiotu źródła wiedzy technicznej, do którego to właśnie nawiązuje art. 5 Prawa budowlanego. Nie jest natomiast rzeczą sądu administracyjnego rozsądzanie, czy brak zapisu w normie PN-EN 50341 o sytuowaniu boisk sportowych pod napowietrzną linią energetyczną, jak stwierdza strona skarżąca kasacyjnie, stanowi o dopuszczalności tego typu rozwiązania, czy też nie, ale to czy w sprawie wykazano, że nie ma możliwości przeprowadzenia skutecznego postępowania naprawczego dla przedmiotowego boiska. Tę możliwość wykluczono z kolei na podstawie przedłożonej ekspertyzy technicznej budowlanej, przy uwzględnieniu jakie obowiązki może w toku postępowania naprawczego nałożyć na inwestora organ nadzoru budowlanego oraz wykluczeniu możliwości ich nakładania na właściciela legalnie funkcjonującej linii energetycznej. Również podejmowane przez skarżącą Gminę działania wskazywane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podjęte po wydaniu skarżonej decyzji lub planowane w przyszłości nie mogły podważać legalności kontrolowanej w sprawie decyzji rozbiórkowej. Podkreślić trzeba, iż wskazywane przez stronę skarżącą działania nie usunęły stwierdzonych przez organ na podstawie złożonej do akt ekspertyzy niebezpieczeństw dla użytkowania przedmiotowego boiska, a powodowanych przez istniejącą napowietrzną linię energetyczną. Odnośnie linii energetycznej zwrócić też należało uwagę na wynikający z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.), zwłaszcza z jej art. 4 ust. 1, obowiązek, który nakłada na przedsiębiorstwa energetyczne, w tym zajmujące się dystrybucją energii (elektrycznej), konieczność utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w tę energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Obowiązek wynikający z art. 4 ust. 1 tej ustawy ma charakter publicznoprawny w tym znaczeniu, że zostaje nałożony w interesie publicznym (zob. wyrok SOKiK z 1 marca 2013 r. sygn. akt XVII AmE 167/11, LEX nr 1728395). Ponadto w art. 9c ww. ustawy określono odpowiedzialność operatora systemu dystrybucyjnego lub systemu połączonego elektroenergetycznego w zakresie systemów dystrybucyjnych. Stwierdzić trzeba, iż wobec tego, że podstawa prawna kontrolowanej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podobnie, jak i konkretne elementy stanu faktycznego sprawy, które spowodowały zastosowanie materialnoprawnej podstawy prawnej wskazanej w decyzji organu odwoławczego nie zostały podważone przedstawieniem stosownego zarzutu, nie było zatem podstaw upoważniających do kwestionowania skarżonego wyroku i kontrolowanej decyzji w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. -