I SAB/Wa 301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku X Sp. z o.o. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ozn. hip. "[...]" Nr [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz X Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. X Sp. z o.o. pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. hip. [...] w granicach działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] oraz [...]. W skardze zarzucono organowi naruszenie przepisu art. 36 § 1 kpa w zw. z art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 12 kpa polegające na braku podejmowania jakichkolwiek działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania. Spółka wskazała, że wniosek o przyznanie odszkodowania na podstawie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 261, poz. 2603) został złożony do Prezydenta [...] w dniu [...] lipca 2013 r. W związku z brakiem podejmowania przez Prezydenta [...] jakichkolwiek czynności mających na celu zakończenie postępowania i wydania rozstrzygnięcia, pismem z dnia 4 września 2013 r. wniesiono zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta [...]. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] października 2013 r. zwrócił się do Prezydenta z prośba o nadesłanie akt sprawy wraz z informacją o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu sprawy oraz ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów. Do dnia złożenia skargi organ nie spełnił jednak zadość wezwaniu Wojewody [...]. Zdaniem skarżącej spółki nie ulega wątpliwości, że Prezydent [...] pozostaje w bezczynności w prowadzeniu postępowania. Wskazała, że do dnia składania skargi, pomimo toczącego się od 9 miesięcy postępowania o przyznanie odszkodowania, jak i wystąpienia z zażaleniem na bezczynność, spraw nie została zakończona. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu grunt ten przeszedł na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130) stał się własnością Miasta Stołecznego Warszawy. Postępowanie w sprawie o odszkodowanie za tę nieruchomość znajduje się na etapie gromadzenia dokumentacji niezbędnej do ustalenia czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał ponadto, że odpowiedź w sprawie zażalenia na bezczynność przekazana została do Wojewody [...] przy piśmie z dnia 21 maja 2014 r. Natomiast w piśmie z dnia 21 maja 2014 r. pełnomocnik strony postępowania został poinformowany o przyczynach niedochowania terminu określonego w art. 35 kpa oraz o tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostanie zakończone do dnia 30 września 2014 r. Organ wyjaśnił poza tym, że akta sprawy dotyczące przedmiotowej nieruchomości wypożyczone zostały przez pracownika Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w dniu 11 lipca 2013 r. i do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę nie zostały zwrócone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga X Sp. zo.o. zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kodeksu postepowania administracyjnego, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy wniosek skarżącej spółki o odszkodowanie za nieruchomość poł. w W. przy ul. [...] wpłynął do organu w dniu 3 lipca 2013 r. Od tej więc daty rozpoczął się bieg terminu na załatwienie sprawy. Pomimo jego upływu Prezydent [...] nie zakończył jednak postępowania w sprawie. Również na dzień orzekania przez Sąd brak było decyzji merytorycznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku X Sp. zo.o. Z zarzutu bezczynności nie zwalnia przy tym podnoszona w odpowiedzi na skargę, okoliczność wypożyczenia akt sprawy do Prokuratorii Generalnej z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym w W. postępowanie z powództwa X Sp. zo.o. o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa. Organ mógł bowiem w każdej chwili wystąpić o ich zwrot bądź udostępnienie (wypożyczenie) celem zakończenia postępowania w sprawie. Ponadto podkreślić należy, że z treści pisma z dnia 25 czerwca 2013 r., którym zwrócono się do Prezydenta [...] o wypożyczenie przedmiotowych akt, Prokuratoria Generalna zwróciła się jednocześnie o zakreślenie terminu, do którego ma zwrócić niniejsze akta Prezydentowi [...]. Z akt nie wynika natomiast aby termin taki został zakreślony. Powoływanie się zatem na brak akt, w niniejszej sprawie, jest zdaniem Sądu niezasadne. Biorąc jednak pod uwagę datę z jakiej pochodzi wniosek wszczynający postępowanie (lipiec 2013 r.), a także specyfikę sprawy należącą do tzw. spraw dekretowych charakteryzujących się koniecznością dokładnego ustalenia stanu nieruchomości w oparciu o materiały archiwalne, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze stopień trudności sprawy, czynności które muszą być przeprowadzone, w tym ewentualne sporządzenie operatu przez rzeczoznawcę majątkowego, Sąd uznał, że termin trzech miesięcy jest okresem wystarczającym aby rozpoznać wniosek skarżącej spółki w przedmiocie odszkodowania za opisaną powyżej nieruchomość [...]. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.