V SA/Wa 2999/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę W dniu (...).05.2011 r. P. K. (dalej: Skarżący) zawarł z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) umowę o dofinansowanie projektu nr (...) pt. "EKO-Wschód". Celem głównym projektu było wsparcie w nabyciu kwalifikacji zawodowych dla 600 osób z terenu 5 województw: lubelskiego, podlaskiego, świętokrzyskiego, warmińsko-mazurskiego i podkarpackiego. Zgodnie ze szczegółowym budżetem projektu zawartym we wniosku o dofinansowanie, Skarżący w ramach zadania 2: Szkolenie zaplanował zapewnienie usług hotelarskich uczestnikom szkoleń (nocleg, wyżywienie, poczęstunek i wynajem sal szkoleniowych) na łączną kwotę 327 600 zł. Na realizację projektu przyznane zostało dofinasowanie ze środków publicznych w wysokości 1 093 212,00 zł. Decyzją z dnia (...).05.2014 r., nr(...)) Prezes PARP zobowiązał Skarżącego do zwrotu środków dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur obowiązujących w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL) w kwocie 29 162,80 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Powodem uznania ww. wydatków za niekwalifikowalne były zastrzeżenia wykryte podczas kontroli, wskazujące na naruszenie zasady konkurencyjności. Organ wskazał, że uchybienia te stanową naruszenie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu PARP, pkt 2.2.3 Komunikatu wyjaśniającego Komisji dotyczącego prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych (Dz. U. UE 1.8.2006 2006/C 179/02), sekcji 3.1.3 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, pkt 2.2.7.2 Zasad finansowania PO KL z dnia 21 grudnia 2010 r., rozdziału 4.6.2 Zasad realizacji projektu konkursowego w ramach Poddziałania 2.1.1 PO KL, § 14 ust. 1 oraz 2 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 27.05.2011 r. W związku z powyższym naruszeniem zasady konkurencyjności, organ wymierzył korekty finansowe wydatków rozliczonych w ramach ww. zadania. Skarżący nie zgodził się z powyższymi ustaleniami i wniósł odwołanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. nr (...)ww. organ uchylił rozstrzygnięcie Prezesa PARP w części dotyczącej zwrotu odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia (...).11.2013 r. do dnia 04.06.2014 r., a w pozostałym zakresie zaskarżona decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając wydaną decyzję Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, że w toku kontroli przeprowadzonej przez Instytucję Pośredniczącą wykryto nieprawidłowości w zakresie trzech postępowań o udzielenie zamówień przeprowadzonych przez Skarżącego i obejmujących usługi hotelarskie. Wskazane nieprawidłowości polegały na tym, że w trzech zakwestionowanych postępowaniach Skarżący udzielił zamówień w sposób sprzeczny z regułami uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, tj. w sposób sprzeczny z zasadą konkurencyjności poprzez zastosowanie wygórowanych kryteriów dostępu do udziału w postępowaniach. W efekcie żaden z potencjalnych wykonawców nie spełnił wskazanych wymogów i żadna ze złożonych ofert nie spełniła kryterium dostępu. Wobec nieskuteczności wyłonienia wykonawcy zamówienia w trybie ofertowym, Skarżący odstąpił od stosowania zasady konkurencyjności i udzielał zamówienia dowolnie wybranym wykonawcom na bieżąco. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 2 zawartej umowy Skarżący zobowiązał się stosować treść Systemu realizacji PO KL, Zasad realizacji projektu oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki podczas realizacji projektu. Minister zaznaczył, że Wytyczne stanowią procedury w rozumieniu art. 184 ufp, których naruszenie przez beneficjenta daje możliwość zastosowania art. 207 ufp (zgodnie z § 29 ust. 9 umowy o dofinansowanie projektu). Wytyczne określają bowiem warunki, których spełnienie jest konieczne do uznania wydatków poniesionych w ramach realizacji projektów za kwalifikowalne (podrozdział 3.1 pkt 1). Jednym z warunków jest wymóg zgodności wydatków ze szczegółowymi zasadami określonymi w Wytycznych, tj. poniesienie ich przez beneficjenta zgodnie z zasadami określonymi w Wytycznych (podrozdział 3.1 pkt. 1i). Organ podkreślił, że jedną z tych zasad jest zasada konkurencyjności (podsekcja 3.1.3.1). Następnie zaznaczono że, zgodnie z § 14 ust 1 i 2 ww. umowy, beneficjent zobowiązuje się realizować zamówienia w ramach projektu przestrzegając zasad przejrzystości i uczciwej konkurencji. Przy udzielaniu zamówienia w ramach projektu beneficjent stosuje zasadę konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych, z uwzględnieniem treści art. 6c ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. Minister podniósł, że Skarżący zadośćuczynił warunkom kwalifikowalności wydatków wskazanym pkt 4a) podsekcji 3.1.3.1 Wytycznych poprzez wysłanie zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, zamieszczenie na swojej stronie internetowej oraz w swojej siedzibie powyższego zapytania ofertowego, jednakże określił w poszczególnych trzech zapytaniach ofertowych przedmiot zamówienia i kryteria naruszające podstawowe zasady uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców. Kryteria te są, wygórowane, nieadekwatne do przedmiotu zamówienia zgodnego z wnioskiem o dofinansowanie i ograniczające konkurencję, a tym samym naruszające pkt. 2 Podrozdziału 3.1.3 Wytycznych. Organ wyjaśnił, że naruszenie przepisów Wytycznych, do których stosowania Skarżący zobowiązał się na mocy § 3 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu, stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ufp, tj. procedur określonych w umowie międzynarodowej lub innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp. Na tej podstawie wydatki dotyczące zamówienia usługi szkoleniowej podlegają zwrotowi zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił naruszenie: a) art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie wykazanie szkody/szkody potencjalnej oraz jej związku, z naruszeniem ustawy prawo zamówień publicznych, b) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego i nie uwzględnienie obowiązujących przepisów oraz reguł określonych przepisami prawa, c) art. 207 ust. 1 i art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) 1083/2006 poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wykorzystaniem środków z naruszeniem obowiązujących procedur, skutkujących obowiązkiem ich zwrotu, d) art. 2 pkt 7 i art. 60 i art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 - poprzez błędne uznanie, iż działanie Beneficjenta skutkowało "nieprawidłowościami" w budżecie UE, e) art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 – poprzez pominięcie wagi i charakteru stwierdzonego naruszenia, a tym samym podjęcie rozstrzygnięcia z pominięciem przedmiotowo istotnego i powszechnie obowiązującego przepisu prawa. f) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, a w szczególności brak wyjaśnienia charakteru i wagi zaistniałej w toku postępowania nieprawidłowości oraz dlaczego i na jakiej podstawie organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie występuje podstawa do nałożenia korekty finansowej. g) art. 12 § 1 kpa poprzez uchybienia obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie. h) art. 7 kpa w związku z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez przekroczenie zasady orzekania na podstawie instytucji uznania administracyjnego, wypływającego z brzmienia art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 tj., że stwierdzone naruszenie "mogłoby spowodować szkodę w budżecie", nie udowodnienie faktu, że w związku ze stwierdzonym uchybieniem mogłaby powstać realna szkoda oraz nie wykazanie w jakich konkretnych rozmiarach ta szkoda mogła zaistnieć, a tym samym wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, sprzecznej ze słusznym interesem strony. Uzasadniając zarzuty skargi podniósł, że organ nie miał podstaw do nałożenia korekty ze względu na brak wykazania, aby działania Skarżącego spowodowały powstanie szkody w budżecie Unii Europejskiej. Skarżący wskazał również, że nie mógł naruszyć zasady konkurencyjności, bo z uwagi na wartość poszczególnych zamówień w ogóle nie był zobowiązany do stosowania tej zasady. Następnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania w zakresie, w jakim organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, nie uwzględnił słusznego interesu Skarżącego, nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy oraz wydał decyzję sprzeczną z prawem i opartą wyłącznie na uznaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, z późn. zm.); określanej dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Materialnoprawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm.); dalej: "u.f.p." . Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W przedmiotowej sprawie Skarżący zawarł z PARP umowę o dofinansowanie projektu nr (...) pt. "EKO-Wschód". Celem głównym projektu było wsparcie w nabyciu kwalifikacji zawodowych dla 600 osób z terenu 5 województw: lubelskiego, podlaskiego, świętokrzyskiego, warmińsko-mazurskiego i podkarpackiego. Zgodnie ze szczegółowym budżetem projektu zawartym we wniosku o dofinansowanie, Skarżący w ramach zadania 2: Szkolenie zaplanował zapewnienie usług hotelarskich uczestnikom szkoleń (nocleg, wyżywienie, poczęstunek i wynajem sal szkoleniowych). Na podstawie § 3 ust. 2 zawartej umowy o dofinansowanie projektu, Skarżący zobowiązał się do stosowania aktualnie obowiązującej wersji Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: "Wytyczne"). Zgodnie z regulacją zawartą w sekcji 3.1.3. pkt 2 Wytycznych Skarżący był zobowiązany do przygotowania i przeprowadzenia postępowania w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców. Ponadto Skarżący zobowiązał się do realizowania projektu zgodnie z zasadami przejrzystości i uczciwej konkurencji, które to zobowiązanie wynika z treści Wytycznych, jak również § 14 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu. Niezależnie od wskazanych zobowiązań Skarżący miał również obowiązek stosowania zasady konkurencyjności określonej w podrozdziale 3.1.3.1. Wytycznych. W podrozdziale tym wyodrębniono dwie niezależne reguły postępowania, do przestrzegania których jest Skarżący był zobowiązany, tj. Skarżący przy udzielaniu zamówienia miał stosować przepisy ustawy prawo zamówień publicznych lub zasadę konkurencyjności oraz miał przygotować i przeprowadzić postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców. Skarżący zarzucił, iż z uwagi na fakt, że wartość poszczególnych zamówień każdorazowo była mniejsza niż 14 000 euro, to nie był on w ogóle zobowiązany do stosowania zasady konkurencyjności przy przeprowadzaniu zakwestionowanych postępowań. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Zgodnie z regulacją podrozdziału 3.1.3.1 Wytycznych zasada konkurencyjności dotyczy wszystkich zamówień w ramach projektu przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14.000 euro netto. Wszystkie trzy zakwestionowane przez organy postępowania (postępowanie prowadzone w terminie (...).06.2011 r. – (...).07.2011 r. dotyczące województwa lubelskiego; postępowanie prowadzone w terminie (...).08.2011 r.- (...).08.2011 r. dotyczące województwa lubelskiego; postępowanie prowadzone w terminie (...).09.2011 r. - (...).10.2011 r. dotyczące województwa lubelskiego) miały na celu udzielenie zamówień obejmujących usługi hotelarskie. Skarżący we wniosku przewidział, że łączna wartość wszystkich usług hotelarskich wyniesie 327 600,00 zł, co stanowiło równowartość kwoty 85 334,72 euro, a to obligowało Skarżącego do zastosowania zasady konkurencyjności. Określone przez Skarżącego kryteria dostępu miały charakter zawężający krąg potencjalnych wykonawców co stanowiło naruszenie zasady uczciwej konkurencji wyrażonej w umowie o dofinansowanie (§ 14). Wskazać należy, że Skarżący zaplanował przeprowadzenie szkoleń weekendowych w okresie od lipca 2011 r. do lutego/marca 2012 r. Natomiast w zapytaniu ofertowym, zastrzegł, iż potencjalny wykonawca ma spełnić kryterium dostępu w postaci stałego dysponowania pokojami i salami szkoleniowymi w okresie weekendowym w ciągu kilku miesięcy. Należy przyznać rację organowi, że powyższe kryterium jest kryterium wygórowanym, nieuzasadnionym przedmiotem zamówienia, gdyż Skarżący był w stanie ustalać konkretne terminy w trybie telefonicznych negocjacji. Zakwestionowane przez organ sformułowanie powoduje bowiem po stronie potencjalnych wykonawców konieczność zarezerwowania odpowiedniej ilości miejsc noclegowych oraz utrzymywania w ciągłej gotowości sal szkoleniowych, a także możliwości zapewnienia wyżywienia wszystkim uczestnikom szkoleń przez okres kilku miesięcy, w sytuacji, gdy szkolenie organizowane przez Skarżącego miało być przeprowadzone wyłącznie w określonym, o wiele krótszym terminie, tj. jednego lub kilku weekendów, nie zaś każdego weekendu w przeciągu kilku miesięcy. Dlatego też wskazane kryteria dostępu nie odpowiadały przedmiotowi zamówienia, a oczekiwanie, że ośrodki i hotele, do których Skarżący skierował zapytanie będą utrzymywały pokoje i sale szkoleniowe w stałej gotowości do świadczenia wskazanej usługi przez okres kilku miesięcy jest nieuzasadnione i mogło doprowadzić do tego, że potencjalni wykonawcy nie byli w stanie sprostać temu wymogowi. W ocenie Sądu organ słusznie zauważył, że Skarżący powinien już w momencie wysyłania zapytań ofertowych sprecyzować przedmiot zamówienia w zakresie czasu, w jakim miałaby być realizowana usługa hotelowa, zwłaszcza że już w trakcie negocjacji telefonicznych prowadzonych przez Skarżącego po odstąpieniu od trybu ofertowego, Skarżący wskazywał konkretne terminy, w jakich miały być prowadzone szkolenia. W konsekwencji nieprawidłowego określenia kryteriów dostępu do zamówienia i braku możliwości wyłonienia wykonawcy w trybie ofertowym, Skarżący odstąpił od stosowania zasady konkurencyjności i udzielił zamówienia podmiotom dowolnie przez siebie wybranym, pomimo że przeprowadzone przez niego procedury udzielenia zamówień nie odpowiadały wymogom zasady konkurencyjności. Wobec powyższego działanie Skarżącego należało uznać za działanie sprzeczne z obowiązującymi Skarżącego procedurami. Skarżący podniósł również, że nie był zobowiązany w ogóle do stosowania zasady konkurencyjności, gdyż nie były to zamówienia tego samego rodzaju. W tym miejscu wyjaśnić należy, że usługi hotelarskie przewidziane w projekcie stanowią jedno zamówienie. Wskazane usługi, niezależnie od miejsca prowadzenia szkolenia, miały obejmować cztery niezmienne elementy, a mianowicie zapewnienie noclegu, wyżywienia oraz poczęstunku dla uczestników szkolenia, a także wynajem sal szkoleniowych. Taki opis zamówień będących przedmiotem trzech zakwestionowanych przez organ postępowań prowadzi do wniosku, że przedmiot częściowych zamówień udzielonych przez Skarżącego stanowił zamówienie tego samego rodzaju. Ponadto wszystkie zamówienia zostały udzielone w zbliżonym czasie co przemawia za uznaniem, że wskazane zamówienia zachowały tożsamość nie tylko pod względem przedmiotowym ale również czasowym. Dodatkowo zamówienie mogło zostać wykonane przez jeden podmiot. Jak słusznie zauważył organ szkolenia miały się odbywać w kilku województwach, a zakwestionowane zamówienia dotyczyły konkretnie województwa lubelskiego i województwa podkarpackiego jednakże obecnie na rynku działają podmioty, które posiadają na terenie całego kraju sieć obiektów mogących świadczyć usługi hotelowe. W związku z tym Skarżący był zobowiązany do tego, żeby stosować zasadę konkurencyjności przy przeprowadzeniu zakwestionowanych postępowań. Ponadto podkreślić należy, że nawet w przypadku podziału zamówienia na części, wartość poszczególnych części zamówienia odpowiada globalnej wartości zamówienia, a ponieważ wartość ta przewyższa kwotę 14 000 euro, powoduje konieczność stosowania przez Skarżącego zasady konkurencyjności. Nie można również uznać za zasadne zarzutów Skarżącego związanych z zaniechaniem zwrócenia się przez organ do przedstawienia ewentualnych dokumentów związanych z szacowaniem wartości przedmiotu zamówień. Wartość taka wynika w sposób bezpośredni i niebudzący wątpliwości z wniosku o dofinansowanie projektu i to właśnie ta globalna wartość zamówień obejmujących usługi hotelowe legła u podstaw przyjęcia przez organ, że w stosunku do wszystkich postępowań dotyczących tych zamówień należy stosować zasadę konkurencyjności. Nie jest zatem zasadne stawianie przez Skarżącego zarzutów, że organ wymaga od Skarżącego stosowania zasady konkurencyjności z racji tego, że Skarżący dobrowolnie zdecydował się na jej stosowanie. Stosowanie przez Skarżącego zasady konkurencyjności stanowi, jak wykazano wyżej, obowiązek Skarżącego wynikający z umowy o dofinansowanie projektu oraz Wytycznych. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego niezasadnego wymierzenia korekty finansowej wskazać należy iż Skarżący, podpisując umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do stosowania Wytycznych, a tym samym zgodził się na zapis § 14 ust. 3 tejże umowy, zgodnie z którym Instytucja Pośrednicząca w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wydatkowaniu przekazanych mu środków wynikających z naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu tych środków, tj. zasady konkurencyjności, może zastosować korekty finansowe, zgodnie z Wytycznymi dotyczącymi określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków EFS. Naruszenie zarówno Wytycznych, jak i postanowień umowy o dofinansowanie projektu stanowi złamanie procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. i w konsekwencji stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zastosowanie przez Skarżącego wygórowanych, nieodpowiadających przedmiotowi zamówienia kryteriów dostępu do udziału w postępowaniach mających na celu udzielenie zamówień stanowi zatem podstawę do żądania zwrotu całości lub części dofinansowania. Celem ustalenia, jaka część środków podlega zwrotowi jako niekwalifikowalna organ korzysta z Taryfikatora korekt zawartego w "Wytycznych dotyczących określania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych ze środków funduszy EFS". W dokumencie tym wskazano, że wysokość korekty finansowej jest ustalana w oparciu o wskaźnik procentowy korekty wysokość faktycznych wydatków kwalifikowanych dla danego zamówienia. Jednocześnie w tabelach wskazano konkretne naruszenia i uwzględniając powyższe wskazówki co do wysokości korekty przypisano określony wskaźnik procentowy, o jaki dokonuje się pomniejszenia kwoty wydatku. W razie stwierdzenia przez organ naruszenia przez Beneficjenta procedur przy wydatkowaniu przekazanych środków organ nie ma możliwości odstąpienia od wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu tych środków. Należy również wskazać, że Skarżący bezpodstawnie twierdzi, że jego działania nie wywołały uszczerbku finansowego, ani nawet potencjalnej szkody w budżecie UE, w związku z tym nie można uznać, by wystąpiła nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady nr 1083/2006. Nieprawidłowością w rozumieniu powołanego przepisu jest każde naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania ze strony podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Zgodnie z definicją nieprawidłowości, fakt zrefundowania ze środków projektowych wydatku poniesionego z naruszeniem zasady konkurencyjności stanowi szkodę w budżecie UE, gdyż taki wydatek nie powinien zostać sfinansowany. Wydatkowanie środków unijnych na opłacenie usług wykonanych na skutek przeprowadzenia postępowania, które nosi cechy dyskryminującego i sprzecznego z zasadami wolnej konkurencji, przeczy polityce unijnej i nie może zostać zaakceptowane. Mając na względzie powyższe, zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 nie może zostać uwzględniony. Organ wydający zaskarżoną decyzję wskazał zasadę postępowania, która została przez Skarżącego naruszona i wykazał okoliczność wyrządzenia szkody polegający na tym, że Skarżący rozliczył wydatki, które zostały uznane za niekwalifikowalne. W przypadku, gdy organ stwierdził wystąpienie nieprawidłowości nie ma możliwości odstąpienia od wymierzenia korekty. Sąd za bezzasadne uznał również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postepowania. W sprawie został zebrany materiał niezbędny do wydania rozstrzygnięcia, organ rozważył przedstawione przez stronę argumenty oraz dokumenty stanowiące materiał dowodowy. Decyzja administracyjna spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. Organ wyjaśnił również szczegółowo, dlaczego uznał, że Skarżący naruszył zasadę konkurencyjności oraz na czym dokładnie polegało nieprawidłowe działanie Skarżącego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.