II OSK 2137/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Anita Lewińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. J., A. J. i O. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 122/15 w sprawie ze skargi A. J., A. J. i O. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. J., A. J. i O. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w części z naruszeniem prawa i odmowy stwierdzenia jej nieważności w pozostałej części. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Starosta Wieluński udzielił Burmistrzowi Miasta Wieluń zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: rozbudowa drogi gminnej Nr [...] ul. C. w Wieluniu wraz z budową kanalizacji deszczowej i zalicznikowej sieci oświetlenia ulicznego, zlokalizowanej na działkach o nr geod.: [...], obręb [...], zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren oraz zatwierdził projekt budowlany. Wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpili w dniu 17 kwietnia 2012 r. A. i O. J. oraz A. J., wskazując, że na należącej do nich działce nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]) nie została zaprojektowana rozbudowa drogi gminnej, lecz dojazd do placu manewrowego, przewidzianego na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wojewoda Łódzki odmówił stwierdzenia jej nieważności, ale rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r., który uznał, iż organ I instancji nie wykazał, aby zatwierdzona decyzją Starosty Wieluńskiego inwestycja nie naruszała przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem), naruszając tym samym zasady określone w art. 7 i art. 77 K.p.a. Wojewoda również błędnie ustalił krąg stron postępowania. Pismem z dnia 8 października 2013 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Rozwoju Urzędu Miejskiego w Wieluniu poinformował Wojewodę Łódzkiego o rozpoczęciu prac związanych z rozbudową przedmiotowej drogi gminnej, załączając kopię dziennika budowy. W piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. skierowanym do Wojewody, Zastępca Naczelnika ww. Wydziału potwierdził rozpoczęcie prac związanych z inwestycją. Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Wojewoda Łódzki na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 i art. 158 § 1 K.p.a. stwierdził nieważność decyzji Starosty Wieluńskiego w części obejmującej działki nr [...] i nr [...] (oznaczone przed podziałem nr [...] i nr [...]), a w pozostałej części - obejmującej działki nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewoda Łódzki wskazał, iż podstawowym zagadnieniem koniecznym do wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie jest zgodność zaskarżonej decyzji z postanowieniami art. 1 ust. 1 "specustawy" oraz art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Organ I instancji stwierdził, iż ulica C. w Wieluniu została wymieniona z nazwy pod numerem [...] w załączniku do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie nadania numerów drogom publicznym gminnym na obszarze województwa łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódz. Nr 319 poz. 2482) jako droga gminna Nr [...]. Nadto niewątpliwie fragment projektowanej drogi, zlokalizowany na działce nr [...] i w części na działce nr [...], jak i plac do zawracania usytuowany na jej zakończeniu stanowią całość techniczno – użytkową. Plac spełniający wymogi art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 125 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia został zaprojektowany w śladzie istniejącego już pasa drogowego ulicy C. na działce nr [...]. Natomiast plac do zawracania zaprojektowany na działce nr [...], który posiada kształt kwadratu o wymiarach 8 x 8 m nie spełnia wymogów § 125 ust. 2 rozporządzenia. Tym samym analizowana decyzja rażąco narusza powyższy § 125 ust. 2 wobec uznania, że fragment projektowanej drogi, zlokalizowany na działce nr [...] i w części na działce nr [...], jak i plac do zawracania usytuowany na jej zakończeniu stanowią całość techniczno - użytkową. Nadto organ I instancji poinformował o wszczęciu postępowania wszystkich właścicieli działek przyległych do działek nr [...] i nr [...], uznając je za strony tego postępowania. Zastępca Naczelnika Wydziału Inwestycji i Rozwoju Urzędu Miejskiego w Wieluniu przekazał kserokopie strony tytułowej i strony 2 dziennika budowy mające dowodzić, że w dniu 8 października 2013 r. rozpoczęto budowę przedmiotowej inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Ponieważ niniejsze postępowanie jest ponownym rozpatrzeniem wniosku, który wpłynął do organu w dniu 7 maja 2013 r., tj. przed rozpoczęciem budowy, Wojewoda uznał, iż nie znajduje zastosowania art. 31 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 2 K.p.a. oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Wielunia, uchylił zaskarżoną decyzję w części stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Wieluńskiego i orzekł co do istoty sprawy stwierdzając, że decyzja Starosty Wieluńskiego w części obejmującej działki nr [...] i nr [...] (oznaczone przed podziałem nr [...] i nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem Ministra, Wojewoda prawidłowo uznał, że rozpoznawany wniosek jest dopuszczalny pod względem formalnym, gdyż wnioskodawcy byli stronami postępowania, w ramach którego zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Wojewoda również prawidłowo uznał, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 1 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w związku z art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i § 125 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji na działkach nr [...] i nr [...] (oznaczonych przed podziałem nr [...] i nr [...]), skoro w tej części nie spełnia ona wymogów pozwalających uznać ją za drogę publiczną. Organ odwoławczy nie podzielił jednak poglądu, że rozpoczęcie budowy drogi po złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności wyłączało zastosowanie przepisu art. 31 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Ponieważ organy orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji, to jeśli wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a przed zakończeniem postępowania w sprawie, zaś roboty budowlane zostały rozpoczęte, niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności tej decyzji. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Wojewoda był dwukrotnie informowany przez inwestora o rozpoczęciu robót budowlanych. Dodatkowo, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 25 lipca 2014 r. Burmistrz Wielunia przekazał Ministrowi potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dziennika budowy z dnia 13 września 2013 r. Jak zauważył organ odwoławczy, z dokumentu tego wynika, że w dniu 8 października 2013 r. zostały podjęte prace przygotowawcze na terenie budowy, a konkretnie wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, co potwierdza wpis uprawnionego geodety. Tym samym w myśl art. 41 ust. 1 Prawa budowlanego Minister uznał, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane związane z realizacją inwestycji zatwierdzonej decyzją. W związku z tym od dnia 8 października 2013 r. niedopuszczalne było stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia. Tym samym Wojewoda powinien był stwierdzić, że decyzja Starosty Wieluńskiego została wydana z naruszeniem prawa, w części dotyczącej działek nr [...] i nr [...] (oznaczonych przed podziałem nr [...] i nr [...]). Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyli A. J. oraz A. J. i O. J., wnosząc o uchylenie jej punktu I w zakresie stwierdzenia, że decyzja Starosty Wieluńskiego w części obejmującej działki nr [...] i [...] (oznaczone przed podziałem nr [...] i nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa oraz o stwierdzenie nieważności decyzji w tej części. Skarżący podnieśli, że na etapie wydawania decyzji przez Starostę nie byli informowani o toczącym się postępowaniu, i dlatego przedmiotowy wniosek złożyli dopiero w dniu 17 kwietnia 2012 r. Ponadto z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. wynika, że roboty budowlane nie zostały rozpoczęte i nie rozpoczęto ich na działkach nr [...] i nr [...] do dnia sporządzania skargi. Tym samym brak jest przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Wieluńskiego w powyżej zakreślonej części. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd zaznaczył, że kwestionowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana w szczególnym trybie przewidzianym ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Cytując treść art. 31 ust. 1 ww. ustawy, Sąd zaznaczył, że w sytuacji, w której wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej złożony został po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja taka stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi, właściwy organ nie ma prawa do stwierdzenia jej nieważności. Zamiast tego organ, stosując odpowiednio art. 158 § 2 K.p.a., ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie, nie jest sporne, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Wieluńskiego z dnia [...] marca 2011 r. został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, tj. w dniu 17 kwietnia 2012 r. W ocenie Sądu, organ słusznie uznał, że doszło do rozpoczęcia budowy, co czyni niedopuszczalnym stwierdzenie nieważności decyzji nawet obarczonej kwalifikowaną wadą. Wynika to z art. 41 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego oraz ze znajdującego się w aktach sprawy dziennika budowy. Sąd podzielił także ocenę organu, że rozpoczęcie budowy, niezależnie od tego, czy nastąpiło przed, czy po dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, ale przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, uniemożliwia – stosownie do treści art. 31 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. – stwierdzenie jej nieważności. Nadto Sąd zauważył, że uproszczone procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, określone w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, mające na celu przyspieszenie procesu rozwoju infrastruktury drogowej w Polsce, znajdują zastosowanie do budowy (rozbudowy) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Niewątpliwie działka nr [...] nie stanowiła drogi publicznej. Również zaprojektowany plac manewrowy zlokalizowany na działce nr [...] nie spełnia wymogów, co do wymiarów placów do zawracania samochodów, określonych w § 125 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Pozwala to natomiast na stwierdzenie, że analizowana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w tym zakresie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu, który po stwierdzeniu, że część inwestycji w zakresie zlokalizowanej na działkach nr [...] i nr [...] (oznaczone przed podziałem nr [...] i nr [...]) rażąco narusza przepisy art. 1 ust. 1 "specustawy drogowej" w związku z art. 2 ustawy o drogach publicznych i § 125 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 2014 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwanej Prawem budowlanym), uznał za zasadne wydanie rozstrzygnięcia o treści jak w zaskarżonej decyzji. Wydana w trybie art. 31 ust. 1 decyzja umożliwia stronie dochodzenie roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 417 § 1 i art. 4171 § 2 K.c. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. J., A. J. i O. J., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm. – zwanej dalej również "specustawą drogową") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, tj. uznanie niedopuszczalności i niemożności stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] marca 2011 r. wydanej przez Starostę Wieluńskiego, co nastąpiło w wyniku błędnej wykładni tego przepisu polegającej na nieprawidłowej ocenie, iż nie ma znaczenia, zwłaszcza prawnego, ani data rozpoczęcia budowy drogi przez inwestora ani teren budowy ani wymóg inwestycji w zakresie drogi publicznej a pomiędzy wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji i rozpoczęciem budowy drogi nie ma w tym zakresie przestankowej łączności, a także w wyniku błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwłaszcza wskazanego art. 41 ust. 1 tej ustawy, podczas gdy prawidłowe odniesienie powyższego przepisu do bezspornych okoliczności faktycznych w tej części oznacza, iż w przedmiotowej sprawie było dopuszczalne i możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji w części obejmującej działki nr [...] i [...] (oznaczone przed podziałem nr [...] i [...]), 2. naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nie stwierdzenie przesłanek nieważności decyzji w części obejmującej działki skarżących, a oddalenie skargi, pomimo iż zachodziły przyczyny określone w art. 156 K.p.a., zwłaszcza w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w tym zakresie, 3. naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji w części, a oddalenie skargi, pomimo powyższego naruszenia prawa materialnego art. 31 ust. 1 "specustawy drogowej" w zakresie zwłaszcza przesłanki "rozpoczęcia budowy drogi przez inwestora", które miało wpływ na wynik sprawy i pomimo naruszenia przez organ w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 7 K.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza pominięcie innych podnoszonych okoliczności w zakresie rozpoczęcia budowy drogi przez inwestora i w zakresie informacji w sprawie wydania decyzji oraz przez nie uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu skarżących, pomimo istnienia możliwości innego załatwienia sprawy, czego Sąd nie uwzględnił, pomijając przy ocenie działania organu, b. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego sprawy, jak powyżej, a wskazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy także przed Sądem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. Autor kasacji nie zdołał, bowiem skutecznie zakwestionować ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy ani wykazać, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niepełny. Wskazując na "pominięcie innych podnoszonych okoliczności w zakresie rozpoczęcia budowy drogi przez inwestora", strona skarżąca powołała się w uzasadnieniu kasacji na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieluniu z dnia 23 kwietnia 2014 r., w którym organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż kontrola budowy na działkach nr [...] i [...] nie wykazała prowadzenia ani wykonywania żadnych robót budowlanych. Powyższe ustalenie nie kwestionowało jednak poczynionego na podstawie wyjaśnień inwestora i załączonej do akt sprawy kopii dziennika budowy ustalenia organu odwoławczego, że budowę drogi rozpoczęto w dniu 8 października 2013 r. Świadczy o tym wpis uprawnionego geodety do dziennika budowy o wytyczeniu geodezyjnym obiektu w terenie, a treść art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 Prawa budowlanego pozwala na określenie z jaką datą nastąpiło rozpoczęcie inwestycji. Zgodnie, bowiem z tymi przepisami rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi zaś jest m.in. wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie. Nie wykonywanie robót budowlanych i to tylko na części działek objętych przedmiotową inwestycją, w określonym dniu nie świadczy zaś o tym, że budowa nie została wcześniej rozpoczęta. Wbrew twierdzeniom kasacji, przedmiotowa inwestycja jako obiekt liniowy (art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego) musi być ujmowana całościowo, a nie tylko w odniesieniu do części działek. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w związku z art. 41 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy poza sporem pozostawał fakt, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2011 r. został złożony po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Fakt rozpoczęcia budowy przedmiotowej drogi – jak ustalił organ administracyjny – nastąpił w dniu 8 października 2013 r. Tym samym zostały spełnione przesłanki wyłączające możliwość stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, o których mowa w art. 31 ust. 1 ww. przepisu. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej istotnym dla oceny zaistnienia tych przesłanek jest nie tylko moment złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, ale też chwila jego rozstrzygania przez organ. Wyraźnie na to wskazuje sformułowanie, jakim posłużono się w tym przepisie – "nie stwierdza się nieważności", wskazujące na moment orzekania przez organ. Taką też interpretację, ograniczającą sposób rozstrzygania przez organ administracyjny wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji, prezentował Trybunał Konstytucyjny w wyroku, uznającym przepis art. 31 ust. 1 ww. ustawy za zgodny z Konstytucją RP (wyrok z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt K 4/10, OTK-A 2012, z. 9, poz. 106). Podkreślić trzeba, iż analizowany przepis art. 31 ust. 1 nie ogranicza możliwości prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a jedynie sposób rozstrzygania przez organ administracji wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji ostatecznej. W konsekwencji powyższych rozważań, jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.