II OSK 212/16

Dnia 19 września 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 198/15 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 16 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. VII SA/Wa 198/15 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z 2 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddalił skargę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z 1 kwietnia 2014 r. P. C. wystąpił do Wójta Gminy K. (dalej: organ I instancji) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła do produkcji betonu o wydajności 40 m³/h mieszanki betonowej w m. K. na działce nr [...]. W dniu 10 sierpnia 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radomiu (dalej: PPIS w Radomiu) wydał pozytywną opinię dotyczącą realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, natomiast postanowieniem z 11 września 2014 r. jego realizację uzgodnił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (dalej: RDOŚ w Warszawie). Następnie w dniu 13 października 2014 r. Wójt Gminy K.wydał decyzję, którą określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez P.C. polegającego na "Budowie węzła do produkcji betonu o wydajności 40 m³/h mieszanki betonowej w m. K.". Od ww. decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożyli M. i J. G.. Odwołujący zarzucili, że organ I instancji w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, jak również nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, czym naruszył art. 7, 77 i 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). Ponadto ww. podnieśli, że organ I instancji oparł swe rozstrzygnięcie o dokumenty przedłożone przez inwestora oraz opinie i uzgodnienia organów, bez dokonania własnej oceny materiałów zebranych w sprawie. Ich zdaniem, decyzja została w sposób nieprawidłowy uzasadniona, bowiem zawarto w niej jedynie ogólne stwierdzenia, przede wszystkim zaś nie zawarto w niej informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu (dalej: SKO w Radomiu, Kolegium, organ II instancji) w decyzji z 2 grudnia 2014 r. orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO w Radomiu wskazało, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213 poz. 1397). W ocenie organu odwoławczego, Wójt Gminy Kowala prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na ustaleniach wynikających z przedłożonego przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia oraz na postanowieniach opiniujących PPIS w Radomiu i RDOŚ w Warszawie – zgodnie z art. 80 u.u.i.ś. Sentencja wydanej przez organ I instancji decyzji ujmuje wszystkie uwarunkowania wskazane przez organy uzgadniające oraz wynikające z opracowanego raportu. Stwierdzono ponadto, że organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami k.p.a. i regulacjami szczególnymi zawartymi w u.u.i.ś., w szczególności dokonywano obwieszczeń o kolejnych fazach postępowania i umożliwiono na każdym etapie postępowania zarówno stronom, jak również społeczeństwu składanie wniosków, czy wyjaśnień. Kolegium oceniając całokształt ustaleń dowodowych w sprawie, stwierdziło, że materiał dowodowy został zebrany kompleksowo, w sposób prawidłowy i odpowiedni dla podjęcia rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ II instancji wyeksponował znaczenie i treść sporządzonego raportu środowiskowego, podkreślając że dokument ten spełnia wymogi stawiane przez art. 66 u.u.i.ś., a z jego treści wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniami uzgadniającymi PPIS w Radomiu i RDOŚ w Warszawie warunków realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO w Radomiu stwierdziło, że inwestor w przedstawionych materiałach uwzględnił jako uciążliwości planowanej betoniarni hałas oraz emisję pyłów i gazów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby realizacja inwestycji spowodowała przekroczenia norm ustalonych przepisami. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, w piśmie z 20 lutego 2015 r. skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M.G. (dalej: skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego M.W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji (w ślad za organem I instancji) ustaleń i założeń na podstawie których został sporządzony raport, a które to założenia są sprzeczne ze sobą, nielogiczne i w oczywisty sposób wzajemnie się wykluczają, co organy administracyjne winny poddać ocenie w związku z wydawaniem decyzji; 2) art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b, u.u.i.ś. poprzez brak wypowiedzenia się w jakim zakresie oraz w jaki sposób organ tak I jak i II instancji uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie, uzgodnienia PPIS w Radomiu i RDOŚ w Warszawie zawarte w wydanych przez te organy postanowieniach. Ponadto skarga zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zobowiązania wnioskodawcy do przedstawienia analizy porealizacyjnej zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. W związku z tymi zarzutami skarżący w skardze wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono odmienne dane odnoszące się do wykazanych w raporcie środowiskowym wyliczeń poziomu hałasu, stężeń zanieczyszczeń powietrza. Dla wiarygodności tych danych, jako załącznik do skargi, dołączona została opinia biegłego dr inż. W. R. pt. "Przewidywana realizacja węzła do produkcji betonu na działce nr ew. [...]w m. K. w świetle opracowanego przez firmę [...] w maju 2014 r. raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko". W odpowiedzi na skargę SKO w Radomiu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 16 października 2015 r., sygn. VIII SA/Wa 198/15 oddalającym skargę M. G. wskazał, że prawidłowo organ I instancji zakwalifikował wnioskowane zamierzenie inwestycyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397). Według Sądu I instancji, w ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie treści raportu sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego w dniu 4 czerwca 2014 r. przez inwestora, który organy prawidłowo oceniły jako zgodny z wyznaczonym zakresem oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 u.u.i.ś. Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy) oraz zawiera podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej. W skardze kasacyjnej M. G. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowany przez r. pr. M. W. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 i art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Sąd I instancji, że decyzje organów I i II instancji zawierają elementy wymagane prawem, a wymienione w art. 80 ust. 1 pkt 1 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 lit b tire 1 i 2 u.u.i.ś. "przedmiotowe postępowanie Sądu doprowadziło jednocześnie do naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia ewidentnych podstaw;". Mając na uwadze powyższe podniesiono, że Sąd ww. postępowaniem dopuścił się jednocześnie naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 lit. b tire 1 i 2 u.u.i.ś. poprzez brak uwzględnienia zarzutu skargi jako oczywiście zasadnego i lakoniczne oraz bezpodstawne stwierdzenie, że zarzut w tym zakresie jest niezasadny ponieważ "W tym zakresie organy administracji orzekające w sprawie, zarówno I instancji, jak II instancji, poczyniły obszerne i konkretne wywody w treści uzasadnień wydanych decyzji" podczas gdy z dokumentów znajdujących się aktach sprawy nie można takiego wniosku wywieść. W skardze kasacyjnej wskazując na powyższe wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz orzeczenie i kosztach sądowych w postępowaniu kasacyjnym na rzecz skarżącego kasacyjnie na podstawie norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutu skargi dotyczącego tego, że decyzje organów obu instancji nie zawierają elementów wymaganych przepisami prawa tj. art. 85 ust. 1 i ust. 2 lit. b tire 1 i 2 u.u.i.ś. Według skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie przeanalizował w ogóle uzasadnień decyzji organów administracyjnych. Skarżący kasacyjnie zwraca również uwagę, że uzasadnienie decyzji Wójta Gminy K. ogranicza się wyłącznie do chronologicznego wymienienia zdarzeń jakie miały miejsce w trakcie postępowania, brak jest merytorycznych odniesień do: uzgodnienia RDOŚ w Warszawie wydanego w formie postanowienia z 11 września 2014 r. oraz opinii PPIS w Radomiu z 10 lipca 2014 r. W ocenie skarżącego kasacyjnie, analizując treść decyzji SKO w Radomiu również nie można dostrzec żadnych odniesień do zakresu i sposobu uwzględnienia postanowień zawartych w powyższych dokumentach. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, nie wszystkie zalecenia znajdujące się w opinii sanitarnej oraz w uzgodnieniach RDOŚ w Warszawie zostały przez organ uwzględnione. Organ I instancji pominął część zastrzeżeń zawartych w opinii sanitarnej oraz w postanowieniu RDOŚ w Warszawie. Sąd I instancji nie dostrzegł uchybień, co wymagało wnikliwego porównania treści opinii PPIS w Radomiu oraz RDOŚ w Warszawie z treścią wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 133 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie nie precyzuje, którego paragrafu dotyczy ten zarzut. Art. 133 składa się z trzech paragrafów, a z treści skargi kasacyjnej nie wynika w jakim zakresie został postawiony zarzut dotyczący art. 133 p.p.s.a. Wynikający z art. 133 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku "na podstawie akt sprawy" oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach danej sprawy. Do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy sąd pierwszej instancji oparłby swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który został zgromadzony w aktach sprawy. Podstawą oceny, przez sąd administracyjny zaskarżonego wyroku, jest bowiem materiał dowodowy zgromadzony przez organy w toku postępowania toczącego się przed organem pierwszej i drugiej instancji. Sąd bierze przy tym pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody z dokumentów przeprowadzone w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Nie dokonuje natomiast ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., ponieważ orzekał na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a zgromadzonych przez organy w toku całego postępowania administracyjnego. Pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący naruszenia art. 134 p.p.s.a. Również w odniesieniu do tego zarzutu skarżący kasacyjnie nie precyzuje którego paragrafu dotyczy jego zarzut kasacyjny. Art. 134 p.p.s.a. składa się bowiem z dwóch paragrafów. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., mogłoby zatem dojść gdyby sąd I instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza jednak, że doszło do naruszenia tego przepisu. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wskazane przez niego uchybienia są tak istotne, że Sąd I instancji powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze złożonej do tego Sądu. Skarżący ww. zarzuty naruszenia prawa procesowego łączy z naruszeniem: art. 80 ust. 1 pkt 1 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 lit. b tire 1 i 2 u.u.i.ś. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że kwestionowana decyzja środowiskowa spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., albowiem zawiera wszystkie elementy określone w tym przepisie. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym chybiony okazał się zarzut dotyczący braku odniesienia się przez orzekające organy do postanowień uzgadniających raport przez PPIS w Radomiu i RDOŚ w Warszawie. W uzasadnieniach decyzji obu instancji znajdują się rozważania dotyczące stanowisk organów współdziałających. Zaskarżona decyzja Wójta Gminy K. z 13 października 2014 r. jest spójna z postanowieniem tego organu z 6 maja 2014 r., w którym uznano za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu, a także określono jego zakres zgodnie z art. 66 u.u.i.ś. Organ I instancji nie miał obowiązku odniesienia się do wszystkich uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., ponieważ przepis ten reguluje część uwarunkowań, które w ogóle nie dotyczą przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół stwierdzenia, że organy pominęły stanowisko PPIS w Radomiu oraz RDOŚ w Warszawie. Odnosząc się do tego stanowiska skarżącego kasacyjnie wyjaśnić należy, że zarówno opinia jak i postanowienie podlegały analizie organów na zasadzie swobodnej oceny dowodów i Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy odniosły się przede wszystkim do postanowienia RDOŚ w Warszawie z 11 września 2014 r. uzgadniającego realizację przedsięwzięcia i określającego warunki jego wykonania. Organy również w sposób prawidłowy odniosły się do opinii PPIS w Radomiu. Wskazać należy, że toku postępowania przed organami administracji skarżący kwestionując ustalenia tych organów, nie przedstawił żadnej fachowej opinii mogącej uzasadnić jego twierdzenia z powołaniem się na wiadomości specjalne dotyczące wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do tez skargi wynikających z załączonego do niej jako załącznika "Opinii o przewidywanej realizacji węzła do produkcji betonu" wykonanej przez dr inż. W. R., Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie może być to dokument mający wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze został on przedłożony po zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji w sprawie. Organy nie mogły zatem w przebiegu postępowania odnieść się do niego. Sąd pierwszej instancji dokonuje kontroli orzeczenia według stanu sprawy z dnia wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Ponadto zasadnicza konkluzja tego dokumentu, stwierdzająca niezgodność planowanego przedsięwzięcia ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., jest całkowicie chybiona w kontekście jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, że organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej powinien badać jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie ze studium, w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Należy stwierdzić również, że w tej sprawie Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania, tj. "art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a." w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy z powodu nieprawidłowego przeprowadzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego, a w szczególności postępowania wyjaśniającego. Należy jednocześnie zaznaczyć, że błędnie powołano w skardze kasacyjnej przepis "art. 145 § 1 ust. 1 p.p.s.a.", ponieważ art. 145 § 1 dzieli się na punkty, a pkt 1 tego przepisu także na podpunkty będące jego jednostkami redakcyjnymi. Ponadto w skardze kasacyjnej brak jest w tym zakresie prawidłowego uzasadnienia faktycznego podnoszonych wyżej zarzutów, a w szczególności w świetle ustaleń wynikających z przedłożonego przez inwestora raportu. Należy podkreślić, że raport był poddany ocenie prawnej i faktycznej przez właściwe organy, a następnie poddany prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły spowodować wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. A zatem konkludując, wobec przedstawienia nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, brak było podstaw do jej uwzględnienia. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.