II GSK 3243/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz sędzia del. NSA Piotr Piszczek (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 90/15 w sprawie ze skargi D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. III SA/Wr 90/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Wójt Gminy D. wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej - z dniem 1 czerwca 2006 r. - wpis dokonany w dniu [...] września 2005 r. pod numerem [...], dotyczący działalności: zgłoszonej przez D. N. (obecnie P.). W dniu 19 grudnia 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r. do Urzędu Gminy w D. wpłynęły podania D. P. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. (Nr [...]) Wójt Gminy D. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zdaniem Wójta, wnioski D. P. o wznowienie postępowania z dnia 19 grudnia 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r. zostały złożone z uchybieniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., gdyż decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] czerwca 2006 r., odebrana osobiście przez stronę w dniu 22 czerwca 2006 r., została wydana na skutek zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej złożonego przez stronę w dniu 14 czerwca 2006 r. We wniosku tym D. P. zawiadomiła Wójta Gminy D., iż z dniem 1 czerwca 2006 r. zaprzestaje prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto w dniu 20 lipca 2011 r. do organu wpłynęło pismo strony, w którym poinformowała, że działalność gospodarczą prowadziła jedynie w celu opłacania składki zdrowotnej i możliwości leczenia siebie oraz niepełnosprawnej córki. Dodała, że gdy chciała zgłosić w 2006 r. fakt zaprzestania prowadzenia od 2 września 2005 r. działalności gospodarczej, ówczesne przepisy nie pozwalały jej dokonać zgłoszenia tego faktu zgodnie z jej zamiarem oraz stanem rzeczywistym. Po powzięciu informacji o zmianie ustawy chciała zgłosić faktyczną datę zakończenia działalności na dzień 2 września 2005 r., wywodząc, że w ogóle jej nie prowadziła. Odnosząc się do okoliczności formułowanych we wniosku o wznowienie postępowania, organ stwierdził, że D. P. nie przedstawiła dowodu, iż zmieniła oświadczenie co do daty zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej (przykładowo poprzez wypełnienie nowego druku), po powzięciu od pracownika Urzędu Gminy w D. informacji o zmianach w zakresie wyrejestrowywania prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto zauważył, że okoliczność ta została przywołana już w piśmie z dnia 20 lipca 2011 r., co też oznacza, że wnioski o wznowienie postępowania winny wpłynąć do organu najpóźniej do dnia 20 sierpnia 2011 r. Konkludując organ uznał, że w złożonych wnioskach strona w żaden sposób nie udokumentowała zachowania miesięcznego terminu, co zważywszy na pismo złożone w dniu 20 lipca 2011 r. oraz na upływ sześciu lat od wydania ostatecznej decyzji wykreślającej z ewidencji działalności gospodarczej - z dniem 1 czerwca 2006 r.- wpis dokonany w dniu [...] września 2005 r. pod numerem [...], dotyczący prowadzonej działalności, uzasadniało wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania. Następnie w dniu 25 lipca 2013 r. do Wójta Gminy D. wpłynęło kolejne podanie D. P. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. W związku z tym, iż strona w podaniu nie wniosła nowych okoliczności mogących mieć wpływ na postępowanie organ podzielił swoje stanowisko zawarte uprzednio w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., iż podanie o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] czerwca 2006 r. powinno wpłynąć najpóźniej w dniu 20 sierpnia 2011 r. i w rezultacie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. ([...]), podjętym na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji wykreślającej z ewidencji działalności gospodarczej - z dniem 1 czerwca 2006 r.- wpis dokonany w dniu [...] września 2005 r. Zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na powyższe postanowienie złożyła D. P. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazało, że zakwestionowane postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu kolejnego wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., złożonego w dniu 25 lipca 2013 r. Argumentacja zawarta we wniosku była tożsama z tą sformułowaną w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. i nie przywołuje innych podstaw do wznowienia postępowania, bowiem wskazała m.in. na to, że wniosek o wykreślenie złożyła w czerwcu 2006. Na wniosku napisała datę wykreślenia tożsamą z datą rozpoczęcia prowadzenia działalności. Jednak pracownik urzędu odmówił przyjęcia tego wniosku i dał jej inny (nowy) formularz, w którym "kazał" napisać datę nie wcześniejszą niż 14 dni. W przeciwnym razie nie mogłaby wykreślić działalności, która nie była wcale prowadzona. W ten sposób – jak podaje strona - zmusił ją do potwierdzenia nieprawdy. Ponadto Kolegium stwierdziło, że żądanie wznowienia postępowania zawarte w podaniu z dnia 25 lipca 2013 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., gdyż D. P. już w dniu doręczenia jej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. dowiedziała się, z jakim dniem nastąpiło wykreślenie ww. wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła D. P., wskazując, że w oświadczeniu z dnia 14 czerwca 2006 r. podała, iż chce zakończyć prowadzenie działalności gospodarczej z dniem jej otwarcia. Pracownik urzędu nie przyjął jednakże niniejszego oświadczenia, każąc napisać inne, z którego treści będzie wynikać, że zawiadamia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 1 czerwca 2006 r. W ten sposób – jak podała skarżąca – została zmuszona do poświadczenia nieprawdy, a urzędnik w związku ze swoim zachowaniem nie poniósł żadnych konsekwencji. Zdaniem skarżącej w związku z karygodną postawą urzędnika oraz nieprecyzyjnymi przepisami, które zostały zmienione, nie może ona ponosić konsekwencji "i cierpieć". Ponadto skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Jest osobą schorowaną, opiekuje się niepełnosprawnym dzieckiem oraz schorowanymi rodzicami, a nadto jej rodzina od wielu lat jest "prześladowana" w Gminie. Konkludując skarżąca wniosła o potraktowanie jej sprawy w sposób wyjątkowy i pozytywne jej rozpatrzenie, co zapewni jej "spokój wewnętrzny", którego nie ma od 8 lat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że podtrzymuje wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Ponadto kwestionowanemu postanowieniu zarzucił uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – tj. art. 77, 78 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. Naruszenie to przejawia się w pominięciu wyjaśnień dowodowych skarżącej zawartych w piśmie, które wpłynęło do organu administracji w dniu 30 grudnia 2011 r. na okoliczność, iż o uwarunkowaniach stanowiących podstawę wniosku o wznowienie skarżąca dowiedziała się od Pani B. - kierownika Działu Urzędu Gminy D. w dniu 7 grudnia 2011 r., kiedy to przekazała skarżącej informację, iż zmieniła się praktyka urzędu w zakresie datowania wniosków o wykreślenie podmiotu z ewidencji działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy pełnomocnik podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 19 i 30 grudnia został przez skarżącą wniesiony z zachowaniem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności będącej podstawą wznowienia postępowania. W konsekwencji pełnomocnik zarzucił również uchybienie art. 148 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego w sprawie prowadzić powinna do takiego zastosowania wskazanego przepisu, iż terminem początkowym, od którego należałoby liczyć miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, był właśnie 7 grudnia 2011 r. Ostatecznie więc – zdaniem pełnomocnika – w niniejszej sprawie postępowanie powinno być wznowione, albowiem ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał postanowienie. Wobec sformułowanych zarzutów pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Gminy D. Ponadto wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci pisma skarżącej adresowanego do Urzędu Gminy D., na okoliczność, iż zgłaszała ona organowi administracji fakt powzięcia informacji o tym, iż urzędy są uprawnione do wskazywania we wnioskach o wykreślenie z ewidencji dat wcześniejszych niż 14 dni, a także daty w której skarżąca dowiedziała się o tych okolicznościach. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, wskazując, że organy zasadnie uznały, że kolejny wniosek skarżącej z dnia 25 lipca 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. wykreślającej z ewidencji działalności gospodarczej – z dniem 1 czerwca 2006 r. – wpis dokonany w dniu [...] września 2005 r. dotyczący działalności skarżącej sprzątania i czyszczenia obiektów został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Sąd wskazał, że wniosek ten jest kolejnym żądaniem wznowienia przedmiotowego postępowania, gdyż wcześniej, tj. w dniu 19 grudnia 2011 r. oraz w dniu 30 grudnia 2011 r. skarżąca zażądała wznowienia przywołując argumentację, którą powtórzyła obecnie, a ostatecznym postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Wójt Gminy D. odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. Zdaniem Wójta skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia odwołania, a termin ten należało liczyć od dnia 20 lipca 2011 r. – tj. od daty pisma skarżącej adresowanego do organu I instancji, w którym podała, że wobec powzięcia widomości o zmianie przepisów chciała zgłosić faktyczną datę zakończenia działalności na dzień 2 września 2005 r., a nie jak wskazała we wniosku z dnia 14 czerwca 2006 r. - datę 1 czerwca 2006 r. Dodała, że obowiązujące uprzednio przepisy uniemożliwiały jej zgłoszenie zaprzestania prowadzenia działalności z rzeczywistą datą. Zdaniem Wójta skoro w piśmie z dnia 20 lipca 2011 r. skarżąca wskazała wprost na fakt powzięcia informacji o zmianie przepisów prawa w sposób umożliwiający jej skuteczne zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia działalności od dnia 2 września 2005 r., a zatem już od dnia rozpoczęcia jej prowadzenia, to złożone w dniu 19 i 30 grudnia 2011 r. wnioski o wznowienie postępowania faktycznie wniesione zostały z uchybieniem miesięcznego terminu. W konsekwencji uznać należało, że także kolejny wniosek o wznowienie postępowania z dnia 25 lipca 2013 r. zawierający w swej treści tożsame okoliczności został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Ponadto Sąd zauważył, że przywołana w nim, jak również w skardze okoliczność "zmuszenia" przez pracownika urzędu do złożenia zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 1 czerwca 2006 r. - co zdaniem skarżącej jest niezgodne ze stanem rzeczywistym – znana była już D. P. od dnia złożenia w dniu 14 czerwca 2006 r. zawiadomienia. Zatem po powzięciu wiadomości co do zmiany stanu prawnego w sposób umożliwiający skuteczne zawiadomienie o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej z dniem jej podjęcia, który to fakt należy łączyć ze skierowaną do Urzędu Gminy D. informacją z dnia 20 lipca 2011 r., nie było przeszkód, aby w ciągu miesiąca od dnia wystosowania tegoż pisma skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania. Powyższe w powiązaniu z tym, iż w kolejnym wniosku o wznowienie postępowania z dnia 25 lipca 2013 r. skarżąca nie przywołała jakiejkolwiek innej, ustawowej podstawy wznowienia obligowało organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Na zawartą w zaskarżonym oraz poprzedzającym je postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. ocenę bez wpływu pozostaje podniesione w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej z dnia 15 czerwca 2015 r. twierdzenie, iż miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia 7 grudnia 2011 r., tj. daty przekazania przez pracownika Urzędu Gminy w D. informacji D. P., iż zmieniła się praktyka urzędu w zakresie wykreślania podmiotu z ewidencji działalności gospodarczej, co miałoby następnie skutkować przyjęciem, iż wnioski z dnia 19 i 30 grudnia 2011 r. zostały złożone w przewidzianym prawem terminie. Wyjaśnić bowiem należy, że niniejsza okoliczność nie została w jakikolwiek uprawdopodobniona, a ponadto podniesiona została w uprzednich wnioskach skarżącej o wznowienie postępowania, które zostały skonsumowane ostatecznym postanowieniem Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2012 r. W kolejnym natomiast wniosku, będącym przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, skarżąca nie przywołała tejże okoliczności, która to z oczywistych względów nie mogła stanowić skutecznej podstawy wznowienia postępowania, gdyż znana była skarżącej wcześniej niż na miesiąc przed złożeniem w dniu 25 lipca 2013 r. kolejnego podania o wznowienie postępowania. Powołując się na treść art. 173 i 174 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik, który zaskarżył wyrok WSA we Wrocławiu w całości. Sądowi I instancji zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, poprzez pominięcie analizy wniosku dowodowego w postaci pisma, które wpłynęło do organu administracji w dniu 30 grudnia 2011 r. oraz uznanie tej okoliczności, iż Skarżąca powiadomiła w tym piśmie organ, iż powzięła informację od pracownika Urzędu Gminy Pani B. o nowych praktykach datowania wniosków w dniu 7 grudnia 2011 r. za nieuprawdopodobnioną, podczas gdy pismo to było dołączone do akt sądowych a jego treść potwierdziła skarżąca na rozprawie, 2) przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w tym art. 2 oraz 32 ust. 2 poprzez naruszenie obowiązku urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej oraz zasady niedyskryminacji, poprzez zaaprobowanie sytuacji, w której organy administracji uniemożliwiły Skarżącej jako osobie niezaradnej życiowo takie spełnienie swoich obowiązków, które byłoby zgodne z jej sumieniem i poczuciem sprawiedliwości. W związku z ww. naruszeniami skarżący, w oparciu o art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; b) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano względy przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny. Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy na nieprawidłową konstrukcję drugiego z nich. W szczególności nie wskazano czy jest to zarzut tyczący obrazy przepisów prawa materialnego, czy też procesowego; w tym ostatnim przypadku wymagane jest wykazanie istotnego wpływu na wynik postępowania, a tego brakuje zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak też w uzasadnieniu. Jeżeli zatem – rozumując a contrario – przyjąć, iż zarzut skargi kasacyjnej dotyczy obrazy prawa materialnego, to występuje on w dwu postaciach (wyżej wskazanych), których rozróżnienia także próżno szukać w treści środka zaskarżenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść art. 2 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP nie może stanowić skutecznej podstawy zarzutu skargi kasacyjnej w zakresie rzekomej aprobaty sytuacji, w której organy administracji publicznej uniemożliwiły Skarżącej (osobie niezaradnej życiowo) takie spełnienie swoich obowiązków, które byłyby zgodne z jej sumieniem i poczuciem sprawiedliwości. Jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej ma poczucie pokrzywdzenia przez organy administracji,: których pracownicy, działając według obowiązujących w urzędzie regulaminów, wymogli na Skarżącej złożenie nieprawdziwego oświadczenia o dacie zakończenia wykonywania działalności gospodarczej, tak aby ostatecznie dokonać wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Skarżąca działała wówczas w świadomości konieczności złożenia takiego, niezgodnego z prawdą oświadczenia, jednakże po jakimś czasie dowiedziała się, iż możliwe było wpisanie jako daty zakończenia działalności daty wstecznej, zgodnej z rzeczywistym terminem zakończenia działalności. Determinację Skarżącej potwierdza fakt, iż złożyła ona trzy wnioski o wznowienie postępowania w tej sprawie. Skarżąca prezentuje pogląd, ze działania organów administracji oraz Sądu I instancji w niniejszej sprawie są dla niej krzywdzące i dyskryminujące, uniemożliwiające jej życie w poczuciu prawidłowo spełnionego obowiązku oraz potwierdzenia prawdziwych okoliczności faktycznych sprawy. Skarżąca nie domaga się zmiany zapisów w księgach ewidencji działalności gospodarczej dla jakiejkolwiek korzyści majątkowej. Domaga się jedynie zadośćuczynienia swojego poczucia krzywdy, poprzez niesprawiedliwe w jej odczuciu traktowanie przez organy administracji. W związku z powyższym brak umożliwienia Skarżącej złożenia prawdziwego oświadczenia o okolicznościach związanych z zakończeniem przez nią prowadzenia działalności gospodarczej oraz wpisanie nieprawdziwych danych do akt ewidencyjnych stanowi, zdaniem Skarżącej, naruszenie zasady urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej oraz niedyskryminacji osób niezaradnych życiowo. Przytoczony wyżej fragment uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wskazuje na naruszenie treści art. 2 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, które to przepisy powołano w petitum skargi kasacyjnej. W tym kontekście wskazać należy, że stosowany w zakresie procedury administracyjnej kodeks postępowania administracyjnego zawiera szereg instytucji, które mogą wzruszyć decyzję ostateczną; jedną z dróg jest instytucja wznowienia postępowania, z której Skarżąca – o czym była wyżej mowa – usiłowała skorzystać trzykrotnie (vide także uzasadnienie skargi kasacyjnej). Nieporadność Skarżącej nie może jednak skutkować odrzuceniem zasady ne bis in idem (nikt nie może procesować się dwa razy w tej samej sprawie), która obowiązuje również w postępowaniu dotyczącym jego wznowienia. Poszanowanie tych regulacji w praktyce, skutkujące wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, będące wyrazem poszanowania zasady legalizmu, nie narusza treści art. 2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. Oddalenie skargi przez Sąd I instancji jest dobitnym tego wyrazem i ze wszech miar zasługuje na aprobatę. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej opisany w p-kcie 1, albowiem już na pierwszej stronie uzasadnienia Sąd I instancji dostrzegł, że "w dniu 19 grudnia 2011 r. oraz 30 grudnia 2011 r. do Urzędu Gminy w D. wpłynęły podania D. P. o wznowienie postępowania...", a zatem treść tego ostatniego dokumentu winna zostać oceniona w trakcie pierwotnego postępowania wznowieniowego. Jeżeli wówczas popełniono błędy, to należy wzruszyć – w trybie przewidzianym przepisami k.p.a. – ostateczne postanowienie Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2012 r. Takim jest zaś – zdaniem skarżącego kasacyjnie – fakt zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie pism skarżącej z dnia 19 i 30 grudnia 2011 r. (vide treść pisma procesowego z dnia 15 czerwca 2015 r. sporządzonego przez pełnomocnika Skarżącej), który w rzeczywistości – zdaniem organu orzekającego - nie miał miejsca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że nawet w sytuacji gdyby w pierwotnym postępowaniu wznowieniowym taki błąd popełniono, to nie można skutecznie – na tej podstawie – wszcząć kolejnego postępowania wznowieniowego; dążyć natomiast należy do wzruszenia wówczas wydanego ostatecznego postanowienia przez Wójta Gminy D. z dnia [...] listopada 2012 r. Uwzględniając z kolei fakt, że D. P. we wniosku z dnia 25 lipca 2013 r. o wszczęcie postępowania wznowieniowego nie podniosła nowych okoliczności, przeto należało w trybie art. 149 § 3 k.p.a. odmówić wznowienia postępowania, nie badając kwestii zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania – przepisów art. 7, 8, 11 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. "poprzez pominięcie analizy wniosku dowodowego w postaci pisma, które wpłynęło do organu administracji w dniu 30 grudnia 2011 r.". Tak więc mimo częściowo błędnego uzasadnienia Sądu I instancji (w zakresie aprobaty stanowiska co do badania miesięcznego terminu wpływu kolejnego wniosku o wznowienie postępowania) Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił stosując art. 184 p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu orzeknie Sąd I instancji zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a.