II OSK 2189/15

Dnia 28 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1242/14 w sprawie ze skargi J. C. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1242/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2002r., [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego myjni samochodowej i zaplecza oraz zmianę konstrukcji dachu na działce o nr. ew. [...] – cz. z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody Mazowieckiego zgodnie, z którym decyzja Burmistrza Gminy Warszawa-Centrum z dnia [...].05.2002 r., nr. [...], wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przez działkę inwestycyjną przebiega gazociąg o średnicy DN 150, nad którym zaprojektowano budynek z pomieszczeniami dla klientów, zaś w odległości ok. 1,50 m zaprojektowano rozbudowę pawilonów myjni. Zdaniem organu, mając na uwadze treść § 9 ust. 4 przywołanego wyżej rozporządzenia, oczywistość stwierdzonego naruszenia prawa nie budziła wątpliwości. Dalej w uzasadnieniu stwierdzono, że fragment spornej inwestycji, tj. pomieszczenia dla klientów, wykracza poza granice obszaru, dla którego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, co stanowi naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W skardze na powyższą decyzję [...] wskazali, że obiekt został rozbudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. O zakończeniu budowy zawiadomili Stację sanitarno-epidemiologiczną, Okręgową Inspekcję Pracy oraz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. Ponadto wystąpili o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, a zatem wypełnili wszystkie obowiązki związane z procesem budowlanym. Zdaniem skarżących nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa. W ocenie Sądu, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z nie budzącym wątpliwości naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. W ocenie Sądu niedopuszczalne byłoby pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, która w sposób oczywisty narusza podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków, a ochrona wartości takich jak zdrowie, życie i mienie obywateli przesądza o tym, że stwierdzone naruszenie prawa przejawia zdecydowanie większą wagę, aniżeli stabilność decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym w uzasadnieniu wyroku znalazło się zdanie stwierdzające, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, że decyzja Starosty R. z dnia [...].08.2012 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na Ochotniczej Straży Pożarnej w S. pozwolenia rozbudowę rażąco narusza prawo. W oparciu o przedstawione argumenty, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na powyższy wyrok [...], reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, a to: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do decyzji Starosty Rz. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ochotniczej Straży Pożarnej w S. pozwolenia na rozbudowę garażu, która to decyzja zdaniem Sądu rażąco narusza prawo i legła u podstaw rozstrzygnięcia, podczas gdy skarga rozpoznawana w ramach niniejszego postępowania dotyczyła zupełnie innej decyzji, a mianowicie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...], znak: [...], stwierdzającą, z urzędu, nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], Znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego myjni samochodowej i zaplecza oraz zmianę konstrukcji dachu na działce nr ew. [...]. z obrębu [...] przy ul. [...] w W. — które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, które nie dotyczy niniejszej sprawy i którego brak w sentencji wyroku a przedstawiona ocena stanu faktycznego odnoszącego się do decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ochotniczej straży Pożarnej w S. pozwolenia na rozbudowę garażu budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona została przez sąd pierwszej instancji w stosunku do zupełnie innej decyzji administracyjnej, niż ta która była przedmiotem niniejszej sprawy, powodując jednocześnie wątpliwości co do zakresu rozpoznania sprawy i uniemożliwiając merytoryczną kontrolę oceny zastosowania przepisów prawa; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], Znak: [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego myjni samochodowej i zaplecza oraz zmianę konstrukcji dachu na działce nr ew. [...] cz. z obrębu [...] przy ul. [...] w W. dotknięta jest wadą nieważności w związku z naruszeniem przy jej wydaniu art. 35 ust 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 ust 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, podczas gdy w niniejszej sprawie nie występuje rażące naruszenie prawa powodujące nieważność ww. decyzji; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku (tzw. części prawnej) czy naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego w niniejszej sprawie jest rażącym naruszeniem prawa powodującym nieważność decyzji w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, czy wyłącznie innym naruszeniem przepisów niepowodującym nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego myjni samochodowej, ograniczając się jedynie do zdawkowego i lapidarnego uzasadnienia w tym zakresie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że sądową kontrolą objęto zupełnie inną decyzję niż tę, która była przedmiotem postępowania. Z uzasadnienia wyroku wynika bowiem, że Sąd skontrolował decyzję Starosty R. z dnia [...].08.2012 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Ochotniczej Straży Pożarnej w S. pozwolenia na rozbudowę garażu, podczas gdy przedmiotem postępowania sądowego była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Skarżący kasacyjne wskazali, że kontrolą legalności w przedmiotowej sprawie objęto zatem zupełnie inny stan faktyczny, inne organy administracji publicznej oraz inną decyzję, niż ta, która byłą przedmiotem skargi. W ocenie skarżących kasacyjnie, treść uzasadnienia wyroku wyklucza merytoryczną kontrolę zastosowanych przepisów prawa, występują bowiem wątpliwości co do zakresu rozpoznania sprawy przez Sąd. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazano, że nawet gdyby uwagi Sądu odnieść stanu faktycznego niniejszej sprawy, to i tak nie jest możliwe stwierdzenie, że przy wydaniu decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2002 r., nr [...], Znak: [...] doszło do rażącego naruszenia prawa. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego dotyczące problematyki rażącego naruszenia prawa, skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I instancji pominął całkowicie społeczno-gospodarcze skutki wyeliminowania decyzji z obrotu. Rozbiórka myjni doprowadzi bowiem do utraty dorobku życia inwestorów oraz ich jedynego źródła dochodu. Skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności, jako że skarżący działali na podstawie ostatecznych decyzji, wydanych przez właściwe organy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika ponadto, że w ocenie skarżących Sąd zaniechał wyjaśnienia, czy naruszenie przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy prawo budowlane jest rażącym naruszeniem prawa powodującym nieważność decyzji czy tylko innym naruszeniem prawa, nie powodującym tego skutku. Uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania sądu dla organu administracji, co do dalszego postępowania. Odpowiedzi na skargę nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu nie zostały przez Sąd uwzględnione. W szczególności uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne i zweryfikowany przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo. Uzasadnienie jest spójne z rozstrzygnięciem oraz zawiera wskazania co do podstaw prawnych i przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji. Należy także przypomnieć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia pojęcia "naruszenie prawa" i "rażące naruszenie prawa". Nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa, postępowanie administracyjne powinno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy (por. także wyroki NSA z 8.11.2013 r. o sygn. akt II GSK 1211/12 oraz z 3.06.2014 r. o sygn. akt II GSK 702/13). Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie dominuje jednolity pogląd w kwestii tego, kiedy można mówić o rażącym naruszaniu prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji. Rażące naruszenie prawa występuje wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. (zob. wyr. NSA z 30.6.2010 r., I OSK 373/10, Legalis). Podobne stanowisko w tej kwestii zajmuje J. Borkowski, który uważa, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym (J. Borkowski, Glosa do wyr. NSA w Krakowie z 19.11.1992 r., SA/Kr 914/92, s. 163). Decyzja administracyjna może zostać więc uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków, jakie muszą być spełnione do uznania, żeby ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku. Podkreślić także należy, że każdej decyzji przysługuje walor trwałości w czasie (art.16 § 1 k.p.a.), a zatem można ją zakwestionować tylko w przypadkach przez prawo przewidzianych, a same przesłanki temu służące muszą być interpretowane zawężająco. Niewątpliwie należy podzielić w niniejszej sprawie stanowisko organów administracyjnych oraz Sądu I instancji, iż zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku art. 35 ust 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu na dzień 13.05.2002r.) w zw. z § 9 ust 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Kwestia ta jest podstawowa z tego względu, że reguluje dopuszczalność zastosowania sankcji nieważności wobec decyzji administracyjnej. Z tego ostatniego przepisu wynika jednoznaczny zakaz wznoszenia budynków, urządzania składów i magazynów itd. w strefach kontrolowanych tj. w obszarze wyznaczonym po obu stronach gazociągu, w którym operator sieci gazowej podejmuje czynności zapobiegające działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłową eksploatację gazociągu. Niewątpliwie decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].05.2002r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę/ rozbudowę przedmiotowego obiektu została wydana z rażącym naruszeniem powołanych wyżej przepisów, które mają charakter ius cogens i muszą być bezwzględnie przestrzegane. Również naruszenie art.33 ust.2 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji wykraczającej poza jej granice wyznaczone decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - ma w tej części charakter rażącego naruszenia prawa. Podzielić wprawdzie należy uwagę, że w uzasadnieniu wyroku (na str.3 u dołu) znalazł się passus o decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia Ochotniczej Straży Pożarnej w S. pozwolenia na rozbudowę garażu, lecz nie budzi wątpliwości składu orzekającego (co wynika zarówno z treści sentencji wyroku, jak i całego uzasadnienia i prowadzonych w nim rozważań), że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], znak [...], który stwierdził z urzędu nieważność decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].05.2002r., nr [...], znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego myjni samochodowej i zaplecza oraz zmianę konstrukcji dachu na działce o nr. ew. [...], obr. [...] przy ul. [...] w W . W konsekwencji pomimo błędnego w tej części uzasadnienia sam wyrok odpowiada prawu, co zgodnie z ugruntowaną wykładnią art. 184 p.p.s.a. skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej. Ma to miejsce m.in. wówczas, gdy nie ulega wątpliwości, że nawet po uwzględnieniu zarzutów kasacyjnych sentencja zaskarżonego orzeczenia nie uległaby zmianie. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Uchylenie zaskarżonego wyroku prowadziłoby bowiem w przedmiotowym przypadku do wydania orzeczenia w zakresie zaskarżonej decyzji o treści takiej samej, jak dotychczasowa. W tych okolicznościach, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a., a Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie powołanego przepisu orzekł jak w sentencji.