II OZ 707/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę W. K. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 29 kwietnia 2015 r. Dnia 29 maja 2015 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego została nadana skarga kasacyjna W. K. od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 37/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił powyższą skargę kasacyjną. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że termin trzydziestu dni na wniesienie skargi kasacyjnej uważa się za zachowany, gdy zostanie ona nadana lub złożona do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. W niniejszej sprawie termin na złożenie skargi kasacyjnej mijał w piątek 29 maja 2015 r. i w tym też dniu skarga kasacyjna została nadana na poczcie. Nadano ją jednak bezpośrednio do NSA, a nie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Sąd kasacyjny przesłał środek zaskarżenia, a więc nadał go na adres Sądu I instancji dopiero w dniu 3 czerwca 2015 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu z art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też skarga kasacyjna jako spóźniona podlegała odrzuceniu. Zażaleniem W. K. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem nadania dalszego biegu skardze kasacyjnej. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że art. 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera uregulowań dotyczących przypadków, kiedy skarga kasacyjna jest wnoszona bezpośrednio do NSA i następnie przekazywana sądowi, który wydał zaskarżony wyrok bądź postanowienie. W związku z tym nie można bez żadnych wątpliwości wywodzić z tych przepisów określonych obowiązków, których skarżący bezwzględnie powinien przestrzegać w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku. Nie znane są przepisy prawa, które miałyby stanowić, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca miałaby być data nadania (przekazania) tej skargi przez NSA właściwemu sądowi wojewódzkiemu. Zbędny i nadmierny formalizm w tej kwestii może doprowadzić - tak jak w niniejszej sprawie - do naruszenia prawa do sądu. W zażaleniu pełnomocnik skarżącego podniosła ponadto, iż z uwagi na natłok obowiązków zarówno służbowych jak i rodzinnych a także z przyczyn zdrowotnych zleciła nadanie przedmiotowej skargi kasacyjnej osobie odbywającej w jej kancelarii praktyki studenckie. Osoba ta jednak wykonując powierzone mu zadanie pominęła zalecenia pełnomocnika i zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku nadała przesyłkę zawierającą skargę kasacyjną na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z powyższego przepisu wynika, że miarodajna dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest data nadania przesyłki na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie. Należy zgodzić się ze skarżącym, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji, które wprost normowałyby konsekwencje wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednak w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który w pełni należy podzielić, iż w takiej sytuacji datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Zatem skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (zob. np. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 437; B. Gruszczyński [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 505-506 i orzecznictwo tam cytowane). Mając powyższe na względzie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie skarżący nie dochował 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 2015 r. Odpis powyższego wyroku doręczony został skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2015 r. Wynikający zatem z art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał skarżącemu 29 maja 2015 r. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia skarżący wniósł natomiast dopiero 3 czerwca 2015 r. bowiem w tym dniu Naczelny Sąd Administracyjny, do którego bezpośrednio wpłynęła przedmiotowa skarga kasacyjna, wysłał ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący nie dochował zatem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższych względów uznać należy, iż słusznie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem skargę kasacyjną odrzucił w oparciu o art. 178 p.p.s.a. Odnośnie okoliczności podniesionych w zażaleniu przez pełnomocnika skarżącego podnieść należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zatem Naczelny Sąd Administracyjny na tym etapie postępowania nie oceniał kwestii winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.