I SA/Gd 357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do sierpnia 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2014 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od czerwca do sierpnia 2010 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że mając na uwadze już tylko wysokość wynikającego z tej decyzji zobowiązania podatkowego (139.082 zł), a także to, iż zobowiązanie to dotyczy 2010 r., a tym samym obecnie wysokość odsetek za zwłokę w jego zapłacie naliczona za okres prawie czterech lat z pewnością będzie bardzo wysoka, skarżąca jest przekonana, że wykonanie ww. decyzji spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody, której skutki trudno będzie odwrócić. Wnioskodawczyni wskazała, że nie dysponuje ww. kwotą, a tym samym nie ma możliwości uregulowania ww. zobowiązania. W związku z powyższym organy podatkowe dążąc do przymusowego jego wyegzekwowania sięgną po różne środki przeprowadzenia egzekucji, w tym zajęcie jej rachunków bankowych, w tym przede wszystkim związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, do zajęcia środków trwałych, w tym głównie maszyn i urządzeń służących jej do wykonywania podstawowego profilu jej działalności, tj. usług budowlanych, a także do zajęcia ewentualnych jej wierzytelności. Powyższe działania organów podatkowych, mając na uwadze to, iż obecnie wysokość zobowiązania skarżącej związanego z zaskarżoną decyzją wynosi już łącznie ponad 220.000 zł z pewnością spowodują nie tylko paraliż jej działalności, ale wręcz uniemożliwią dalsze jej prowadzenie. Mając natomiast na uwadze to, że skarżąca przez cały czas wykonuje różnego rodzaju usługi budowlane, w tym łączą ją z różnymi inwestorami kilkuletnie zobowiązania reklamacyjne, w ramach których ma obowiązek wykonywać ewentualne prace poprawkowe i naprawcze, pozbawienie jej środków zarówno finansowych, jak i narzędzi do świadczenia usług z pewnością doprowadzi do bardzo poważnych konsekwencji finansowych, których nie będzie już w stanie odwrócić, a tym samym nie pozostanie jej już nic innego, jak tylko zamknąć działalność. Zdaniem Wnioskodawczyni nie bez znaczenia pozostaje także to, iż wobec niej wszczęto dochodzenie w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 45 § 2 KKS w zw. z art. 76 § 2 KKS w zw. z art. 62 § 2 KKS w zw. z art. 6 § 2 KKS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że działania podjęte przez organy egzekucyjne, tj. zajęcie jej rachunków bankowych, w tym przede wszystkim związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, zajęcie środków trwałych, w tym głównie maszyn i urządzeń służących jej do wykonywania podstawowego profilu jej działalności, tj. usług budowlanych, a także zajęcie ewentualnych jej wierzytelności, spowodują nie tylko paraliż jej działalności, ale wręcz uniemożliwią dalsze jej prowadzenie. Mając natomiast na uwadze to, że skarżąca przez cały czas wykonuje różnego rodzaju usługi budowlane, w tym łączą ją z różnymi inwestorami kilkuletnie zobowiązania reklamacyjne, w ramach których ma obowiązek wykonywać ewentualne prace poprawkowe i naprawcze, pozbawienie jej środków zarówno finansowych, jak i narzędzi do świadczenia usług z pewnością doprowadzi do bardzo poważnych konsekwencji finansowych, których nie będzie już w stanie odwrócić, a tym samym zmuszona będzie zlikwidować prowadzoną działalność gospodarczą. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, a także wysokość określonego zobowiązania – łącznie 216.717 zł (zobowiązanie plus kwota wykazanego wcześniej zwrotu podatku), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarżąca w wystarczający sposób uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji, o której wstrzymanie wnosiła, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.