V SA/Wa 3538/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej dla grupy producentów rolnych oddala skargę. Decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2013 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał Grupie Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., (dalej: Grupa/Skarżąca) pomoc finansową w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętą Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w okresie od dnia 17 października 2012 r. do dnia 16 października 2017 r. W dniu 13 listopada 2013 r. Grupa złożyła wniosek o płatność w ramach ww. działania za pierwszy rok działalności, tj. okres od dnia 17 października 2012 r. do dnia 16 października 2013 r. Decyzją z (...)lutego 2014 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją nr (...)odmówił przyznania wnioskowanej płatności. Od decyzji tej Skarżąca wniosła odwołane do Prezesa ARiMR. 14 lutego 2014 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wystąpił do Marszałka Województwa Pomorskiego o udzielenie informacji, czy Skarżąca spełnia warunki dotyczące wpisu do rejestru grup producentów rolnych określone przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983, z późn.zm.). W piśmie z dnia 18 marca 2014 r. Marszałek Województwa Pomorskiego poinformował ww. organ, iż Skarżąca spełnia warunki wpisu do rejestru grup producentów rolnych. Następnie, decyzją nr (...) z dnia (...)czerwca 2014 r. Prezes ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ww. organ, decyzją z (...)lipca 2014 r., nr (...), odmówił przyznania wnioskowanej płatności. Skarżąca wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z 12 listopada 2014 r., nr 16/14, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Grupa została zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: I. P., M. R., B. R., M. P. oraz D. A.. Umowa spółki podpisana została w dniu 30 lipca 2012 r. Jednocześnie organ zauważył, że tuż przed utworzeniem B. Sp. z o.o., I. P. podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła rozpoczynającym działalność w zakresie produktu, ze względu na który grupa została utworzona, część swoich nieruchomości, tj.: - M. R. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 17 lipca 2012 r. – B. R. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 17 lipca 2012 r. - D. A. na podstawie umowy dzierżawy z dnia 25 lipca 2012 r. Jednocześnie organ wskazał, że z oświadczeń złożonych w trakcie przeprowadzonej w dniach 16-18 czerwca 2014 r. kontroli na miejscu wynika, iż ww. osoby nie dysponują własnym sprzętem rolniczym ani budynkami gospodarczymi, a działalność rolniczą prowadzą w oparciu o zawartą z I. P. umowę użyczenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że podpisanie ww. umów dzierżaw z jednoczesnym, dalszym świadczeniem usług rolniczych dla dzierżawionych gruntów przez I. P. świadczy o nieprzygotowaniu rozpoczynających działalność rolniczą osób do prowadzenia działalności w zakresie produktu, ze względu na który Grupa powstała i nie ma nic wspólnego z koncentracją procesu produkcyjnego. W ocenie organu utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, w sytuacji gdy 3 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, - wcześniej będących w posiadaniu innego członka - i rozpoczyna działalność dopiero wraz z wydzierżawieniem gruntów wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa. W konsekwencji organ orzekł, że mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych, w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzono warunki do wypłaty pomocy, a otrzymanie przez Skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Wobec powyższego, zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 20 ust. 2 pkt 2 Ustawy z dnia 7.03.2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Grupy producentów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013(Dz. U z 2007r., nr 81, poz. 550) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, - art. 35 Rozporządzenia (WE) Rady nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), - art. 4 Rozporządzenia Komisji (UE) NR 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2000r., Nr 88, poz. 983) poprzez dokonywanie ustaleń w zakresie kompetencji Marszałka Województwa, - art. 19 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez podjęcie rozstrzygnięcia przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR poza swoimi kompetencjami, - art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przez organy I i II instancji oraz pominięcie istotnych dowodów w tym zwłaszcza wyników kontroli przeprowadzonej przez kontrolerów z Pomorskiego OR ARiMR, - art. 21 Ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. 2013 r. poz. 1 73) poprzez niewłaściwe zastosowanie. Uzasadniając zarzuty skargi Skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie Agencji jest sprzeczne z zarówno z ustaleniami kontroli – przemawiającymi na korzyść Grupy – jak również ze stanowiskiem Marszałka Województwa, który orzekł, że nie ma podstaw do "stwierdzenia niespełnienia przez Grupę warunków wpisu do Rejestru Grupy producentów Rolnych (...)". Skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu w sprawie nie miało miejsca stworzenia sztucznych warunków pracy, a wydzierżawienie i dzierżawa gruntów były konsekwencją optymalizacji produkcji rolnej. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod rozwagę przytoczone podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, z późn. zm.) (dalej "rozporządzenie nr 1698/2005"), wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwiania tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów tj.: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności". Przepisy wykonawcze do powyższego rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte m. in. w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) (dalej "rozporządzenie nr 65/2011"). Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. 2000 r. Nr 88, poz. 983) grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy takich produktów rolnych. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Grupy producentów rolnych objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81. poz. 550, z późn. zm.) (dalej: "rozporządzenie wykonawcze"). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, pomoc finansowa jest udzielana grupie producentów, która została utworzona ze względu na określone produkty lub grupę produktów. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zgodnie natomiast z ww. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 (w zw. z art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 13/05 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), celem pomocy finansowej przyznawanej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" jest ułatwianie tworzenia i działalności grup producentów do celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym, przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych. W przedmiotowej sprawie Grupa Producentów Rolnych B. Sp. z o.o. została zawiązana przez 5 wspólników (członków) tj.: I. P., M. R. B. R., M. P. oraz D. A.. Umowa spółki podpisana została w dniu (...)lipca 2012 r. i Grupa, jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana w dniu 20 sierpnia 2012 r. Natomiast decyzją nr (...) z dnia (...)października 2012 r. Grupa została wpisana przez Marszałka Województwa Pomorskiego do rejestru grup producentów rolnych. Grupa została stworzona ze względu na produkt: ziarno zbóż i nasiona roślin oleistych. W dniu 17 lipca 2012 r., tj. tuż przed utworzeniem B. Sp. z o.o., I. P. (późniejszy członek Grupy) podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła część swoich nieruchomości rozpoczynającym działalność w zakresie produktu ze względu, na który grupa została utworzona: M. R., B. R., D. A.. Z M. R. zawarta została umowa dzierżawy część działki nr 8 o powierzchni 6,46 ha. Natomiast na podstawie umowy z dnia 29 lipca 2012 r. wydzierżawiona została część działki nr 48 o powierzchni 9,00 ha. Ww. umowy zostały wypowiedziane odpowiednio w dniach: 3 grudnia 2012 r. oraz 22 października 2013 r. W ich miejsce zostały zawarte umowy: w dniu 10 grudnia 2012 r. dotycząca działki nr 6 o powierzchni 6,00 ha oraz w dniu 25 października 2013 r. dotycząca części działki nr 28 o powierzchni 7,00 ha. B. R. wydzierżawiona została działka nr 19 o powierzchni 8,56 ha (umowa z 17 lipca 2012 r.), a na podstawie umowy z dnia 29 lipca 2012 r. część działki nr 48 o powierzchni 10,43 ha. Ww. umowa z dnia 29 lipca 2012 r. została wypowiedziana w dniu 22 października 2013 r. a w jej miejsce, w dniu 25 października 2013 r. została zawarta umowa dzierżawy dotycząca części działki nr 28 o powierzchni 7,40 ha. D. A. - na podstawie umowy dzierżawy z dnia 25 lipca 2012 r. wydzierżawiona została działka nr 12 o powierzchni 7,2 ha., a na podstawie umowy z dnia 29 lipca 2012 r. cześć działki nr 48 o powierzchni 9,5 ha. Ww. umowa z dnia 29 lipca 2012 r. została wypowiedziana w dniu 22 października 2013 r. a w jej miejsce, w dniu 25 października 2013 r. została zawarta umowa dzierżawy dotycząca działki nr 40 o powierzchni 4,67 ha. Wszystkie ww. działki znajdowały się w obrębie P. W., w gminie G.. Następnie wskazać należy, że z oświadczeń złożonych do protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 16-18 czerwca 2014 r. wynika, że przed przystąpieniem do dzierżawy żaden z ww. członków Grupy nie uprawiał wcześniej zbóż ani roślin oleistych, nastąpiło to dopiero po podpisaniu protokołów przekazania nieruchomości rolnych (02.06.2012). Powyższe oświadczenia zostały podpisane przez I. P. w oparciu o pełnomocnictwa udzielone przez M. R. i B. R. oraz przez P. P., w oparciu o pełnomocnictwo udzielone przez D. A. i M. P.. Słusznie zatem ustalił organ, że dniem, w którym trzech z pięciu członków Grupy mogło rozpocząć produkcję produktu, ze względu na który Grupa powstała był dzień 2 czerwca 2012 r., czyli tuż przed dniem powstania B. Sp. z o.o. (30 lipca 2012 r.) Ponadto ze złożonych w trakcie kontroli oświadczeń wynika, że M. R., B. R. i D. A. nie dysponują własnym sprzętem rolniczym ani budynkami gospodarczymi, a działalność rolniczą prowadzą w oparciu o zawartą z I. P. umowę użyczenia. Jak słusznie zauważył organ umowa ta dotyczy świadczenia kompleksowych usług rolniczych. Z treści umowy wynika bowiem, że I. P. zobowiązała się do udostępnienia dzierżawcom środków produkcji, maszyn wraz z operatorem oraz powierzchni przechowalniczej na sezon 2011/2012, a usługi rolnicze dotyczą kompleksowej, całorocznej usługi wykonywania wszelkich prac agrotechnicznych sprzętem i pracownikami właścicielki gruntów. Podkreślenia wymaga ponadto, że zgodnie z ewidencją zabiegów środkami ochrony roślin na polach obsianych pszenicą po dokonaniu podziału, we wszystkich czterech gospodarstwach zabiegi ochrony roślin były wykonywane tego samego dnia, przez tego samego operatora. Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, iż M. R., B. R. oraz D. A. nie brali udziału w procesie i nadzorze produkcji. Rację ma zatem organ wskazując, że założenie Grupy nie wiązało się z wprowadzeniem jakichkolwiek zmian w zarządzaniu majątkiem stanowiącym przedmiot pierwotnego gospodarstwa rolnego I. P.. Przed dokonaniem podziału gospodarstwa wszystkie grunty były zarządzane przez jedną osobę, a prace agrotechniczne były wykonywane sprzętem będącym własnością I. P. przez osoby przez nią zatrudnione. Dokonanie podziału gospodarstwa i założenie Grupy nic w tym względzie nie zmieniło. Zatem, w istocie podpisanie ww. umów dzierżawy z jednoczesnym, dalszym świadczeniem usług rolniczych dla dzierżawionych gruntów przez I. P. świadczy o nieprzygotowaniu rozpoczynających działalność rolniczą osób do prowadzenia działalności w zakresie produktu, ze względu na który Grupa powstała i nie może być wiązane z koncentracją procesu produkcyjnego. Ponadto – jak wynika z ustaleń organu – M. R., B. R. i D. A. zostali zarejestrowani w ewidencji producentów w dniach 26-27 lipca 2012 r., tj. bezpośrednio po wydzierżawieniu gruntów. Należy zatem przyznać rację organowi, że utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 3 prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, będących w posiadaniu wcześniej innego członka, i dopiero wraz z wydzierżawieniem gruntów rozpoczyna działalność rolniczą wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków. Działanie gdy poszczególni członkowie na potrzeby założenia grupy producentów rolnych rozpoczynają działalność w branży, w której uprzednio żadnej działalności nie prowadzili, a obiekty do produkcji uzyskali na skutek podziału nieruchomości pozostałych członków grupy, należy ocenić jako sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i mające na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności, tj. ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżąca w sposób sztuczny stworzyła warunki do wypłaty pomocy (rozdrobniła produkcję i podzieliła gospodarstwo), a udzielenie jej w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby – zgodnie ze stanowiskiem organu – uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. W przedmiotowej sprawie zostały zatem wypełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, zgodnie z którym, nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. W przedmiotowej sprawie Skarżąca, wypełniła zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki, tj. poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celem wskazanym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, poprzedzających utworzenie Grupy był zaplanowanym działaniem, które miało na celu ominięcie warunku z art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1698/2005, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się również sygnalizowanych przez Skarżącą naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7, 8, 9 K.p.a. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie potwierdza bowiem zasadności podniesionych zarzutów. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ art. 7 i art. 11 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie szczególnie w kontekście obowiązku zbadania przez organ czy Grupa spełnienia wszystkie przesłanki będące podstawą do wypłacenia pomocy finansowej. Z powyższego wynika uprawnienie organu do wystąpienia do Marszałka Województwa o weryfikację czy dany podmiot spełnia przesłanki do znajdowania się w rejestrze grup producentów rolnych. Zwrócenie się o udzielenie ww. informacji nie stanowi naruszenia jego właściwości rzeczowej wobec faktu, iż ARiMR nie ma wpływu na podjęcie przez niego decyzji o ewentualnym wykreśleniu lub pozostawieniu grupy w rejestrze. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.