II SA/Ol 181/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy administracyjnej wynika, że decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), umorzył postępowanie w przedmiocie stanu technicznego budynku przy ul. "[...]" (dalej zwanego budynkiem). Decyzja ta była trzecim z kolei rozstrzygnięciem wydanym w tej sprawie przez organ I instancji, przy czym dwie poprzednie decyzje tego organu zostały uchylone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwanego organem odwoławczym) a sprawa była przekazywana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" organ I instancji wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte w związku ze zgłaszanymi przez mieszkańców budynku nieprawidłowościami w jego stanie technicznym, polegającymi na pojawianiu się od wiosny 2013 r. spękaniami ścian w poszczególnych lokalach mieszkalnych. Podał, że w toku wszystkich przeprowadzonych w tej sprawie postępowań zgromadzono następujący materiał dowodowy: - protokół z kontroli przeglądu technicznego budynku sporządzony w listopadzie i grudniu 2013 r., przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe, z którego wynika, że budynek ten w zakresie stanu technicznego schodów terenowych wykonanych z desek, stanu technicznego balkonów niektórych mieszkań oraz stanu technicznego ścian nośnych jest w nieodpowiednim stanie technicznym; - protokoły z czynności kontrolnych w budynku z dnia 28 lutego 2014 r., w wyniku których organ I instancji ustalił, że: rozebrano schody drewniane od szczytu budynku; stwierdził potrzebę przeprowadzenia robót konserwacyjnych balkonów w zakresie odspojonych tynków; stwierdził założenie plomb kontrolnych z pasków szkła w ilości 6 szt. na ścianach żelbetonowych w korytarzu piwnic w miejscach spękań pionowych, przy czym nie stwierdził uszkodzenia plomb; nie stwierdził także uszkodzeń elementów konstrukcji budynku w lokalu usługowym nr 3, natomiast na klatkach schodowych stwierdził widoczne zarysowania okładzin ścian z płyt gipsowo-kartonowych oraz widoczne zarysowania tynków spoczników, a ponadto w lokalu mieszkalnym nr 9 kilka spękań w tynku; - protokół z dnia 3 marca 2014 r. z czynności kontrolnych w lokalu mieszkalnym nr 12 w trakcie których stwierdzono kilka włoskowatych spękań tynku; - kopię opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie wykonania robót budowlanych bez wymaganego zezwolenia w lokalu użytkowym nr 3; - protokół z oględzin budynku z dnia 18 września 2014 r. przeprowadzonych przez organ I instancji; - dziennik obserwacji plomb szklanych za okres od 27 lutego 2014 r. (data założenia plomb) do sierpnia 2014 r. nałożonych na spękania ścian nośnych w korytarzach piwnicznych przedmiotowego budynku; - zdjęcia spękań tynku w lokalu mieszkalnym nr 15 przedłożone w dniu 25 września 2014 r. przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej; - adnotację z dnia 30 września 2014 r. z ustnego przyjęcia informacji i złożenia dokumentacji fotograficznej, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku dokonała skucia odspojonych warstw tynków na płytach balkonowych obiektu. W świetle powyższego materiału dowodowego organ I instancji ocenił, że budynek jest w odpowiednim stanie technicznym. Wskazał bowiem, że z protokołu okresowej kontroli pięcioletniej (przeprowadzonej w listopadzie i grudniu 2013 r.) wynika, że "spękania tynków ścian w lokalach mieszkalnych nr 9, 12 i 15 powstały na skutek naturalnej pracy budynku i nie wymagają podjęcia radykalnych działań kontrolnych, to jest nałożenia plomb obserwacyjnych, gdyż nie stwierdzono pęknięć ścian", zaś "pęknięcia tynku na klatkach schodowych powstały w miejscu zdylatowania połączeń pomiędzy elementami żelbetonowymi (słupy, podciągi) tynkowanymi a płytą G-K, którą obłożone są ściany na klatkach schodowych". Podał także, że z zapisów w dzienniku obserwacji plomb szklanych obserwacyjnych wynika, że w trakcie półrocznej obserwacji nie stwierdzono uszkodzeń żadnej z zamontowanych plomb obserwacyjnych i nie ma potrzeby podejmowania jakichkolwiek innych działań poza corocznymi kontrolami wynikającymi z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Zauważył także, że w opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa z dnia 24 czerwca 2014 r. oceniono, że "spękania tynków w mieszkaniu nr 9 mają związek z tzw. osiadaniem budynku". Dodał, że jak wynika z informacji od przedstawiciela administratora obiektu oraz przedłożonej przez niego dokumentacji fotograficznej, dokonano skucia odspojonych warstw tynków na płytach balkonowych obiektu. Organ I instancji odmówił natomiast wiarygodności oświadczeniom członka Zarządu Wspólnoty o rzekomym powiększeniu się rozszczelnienia na stropie klatki schodowej nr II budynku oraz w mieszkaniu nr 15, stwierdzając, że przeczy temu dokumentacja zdjęciowa znajdująca się w aktach. Skonstatował, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, że nieodpowiedni stan techniczny budynku, wykazywany na początku postępowania, został przez Wspólnotę Mieszkaniową usunięty, a pojawiające się w obiekcie spękania tynków ścian klatek schodowych i mieszkań nie są spowodowane nieodpowiednim stanem technicznym budynku. W tych okolicznościach organ I instancji nie znalazł normy prawnej, która zostałaby naruszona i w oparciu o którą organ zobowiązany byłby wydać decyzję nakazującą wykonanie określonych czynności w budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" (dalej zwana stroną skarżącą) zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że istnieje podstawa do wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji; 2) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 107 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, czego wyrazem było niewyjaśnienie wszystkich możliwych przyczyn pojawienia się włoskowatych rys i spękań tynku w lokalach nr 9, nr 12 i na klatce schodowej, oparcie decyzji na opinii biegłego sądowego, z którą strona skarżąca nie została zapoznana, a która dodatkowo nie wyjaśnia wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na pojawienie się uszkodzeń w budynku oraz nieuprawnione odmówienie wiarygodności oświadczeniom członka Zarządu Wspólnoty o powiększeniu się rozszczelnienia na stropie klatki schodowej nr II budynku oraz w mieszkaniu nr 15. Strona skarżąca podniosła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że nieodpowiedni stan techniczny budynku został usunięty, w sytuacji gdy nadal pojawiają się spękania tynków na ścianach klatek schodowych i mieszkań. Do odwołania strona skarżąca załączyła dwie opinie sporządzone przez konstruktora budynku, podnosząc, że w tych opiniach wskazano na istnienie możliwości, iż uszkodzenia budynku wynikają z innych przyczyn niż te wskazane w opinii biegłego sądowego, to jest wyłącznie naturalna praca budynku. Postanowieniem z dnia "[...]" organ odwoławczy, powołując art. 136 oraz art. 123 k.p.a., zlecił organowi I instancji przeprowadzenie w terminie 14 dni dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie oględzin w mieszkaniu nr 15 oraz na klatce schodowej nr II budynku w obecności stron postępowania mających na celu ustalenia, czy pęknięcie ściany konstrukcyjnej między pokojem a przedpokojem w mieszkaniu nr 15 oraz na stropie klatki schodowej nr II budynku (przed wejściem do mieszkania nr 7) uległo powiększeniu w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. W wykonaniu powyższego postanowienia, organ I instancji w dniu 1 grudnia 2014 r. przeprowadził oględziny stosownych części budynku, z których sporządził protokół. Ponadto, pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. organ I instancji poinformował organ odwoławczy, że w lokalu mieszkalnym nr 15 stwierdzono pęknięcie ściany konstrukcyjnej, natomiast na klatce schodowej nr II budynku (przed wejściem do mieszkania nr 7) nie stwierdzono pęknięcia stropu, zinwentaryzowano jedynie zarysowania tynku oraz zarysowania na styku ściany z okładziną z karton gipsu. Postanowieniem z dnia "[...]" organ odwoławczy nałożył na stronę skarżącą obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, protokołu bezpiecznego użytkowania (na podstawie art. 62 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane) budynku sporządzonego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe. Protokół ten został przedłożony organowi odwoławczemu przy piśmie strony skarżącej z dnia 29 grudnia 2014 r., a następnie przy piśmie z dnia 13 i 19 stycznia 2015 r. strona skarżąca przedłożyła dokumentację fotograficzną nowych spękań w mieszkaniu nr 9, powstałych we wrześniu i listopadzie 2014 r., oraz wniosła o przeanalizowanie dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy w Prokuraturze Rejonowej i porównanie jej z dokumentacją fotograficzną znajdującą się w aktach niniejszej sprawy. Ponadto zażądała wyłączenia z udziału w postępowaniu niektórych pracowników organu I instancji, przeprowadzenia ekspertyzy budowlanej w celu dokonania rzetelnych pomiarów i badań, czy roboty budowlane wykonane w lokalu usługowym nr 3 są zgodne ze sztuką budowlaną i nie wpływają na stan techniczny budynku oraz włączenia do akt sprawy dokumentacji projektowej budynku. Decyzją z dnia "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia "[...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że określając w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przesłanki, których wystąpienie uzasadnia ingerencję organu nadzoru budowlanego, ustawodawca zastosował zwroty niedookreślone (nieostre), co oznacza, że organ, analizując i oceniając, czy dana przesłanka znajduje zastosowanie w konkretnym przypadku (w danej sprawie), ma pewien zakres swobody. Zauważył, że w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, to na organie spoczywa obowiązek wykazania, w jaki sposób ustalony stan techniczny obiektu narusza normę prawa, to jest, którym wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa nie odpowiada stan techniczny obiektu i w jaki sposób stwierdzone nieprawidłowości mają zostać usunięte. Ocenił, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak przesłanek do stwierdzenia, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Podał, że z protokołu okresowej kontroli pięcioletniej (przeprowadzonej w listopadzie i grudniu 2013 r.) wynika, że spękania tynków ścian w lokalach mieszkalnych nr 9, 12 i 15 powstały na skutek naturalnej pracy budynku. Zauważył, że z zapisów w dzienniku obserwacji plomb szklanych obserwacyjnych wynika, że w trakcie obserwacji nie stwierdzono uszkodzeń żadnej z zamontowanych plomb obserwacyjnych Dodał, że w opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa z dnia 24 czerwca 2014 r. stwierdzono, że spękania tynków w mieszkaniu nr 9 mają związek z tzw. osiadaniem budynku. Wskazał także, że z protokołu bezpiecznego użytkowania budynku, sporządzonego w grudniu 2014 r. przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia zawodowe, wynika, że budynek może być dalej użytkowany, a zarysowania w lokalach nr 9, 12 i 15 są nieznaczne, typowe dla osiadającego budynku. W tych okolicznościach organ odwoławczy stwierdził, że stan techniczny budynku nie narusza wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, a więc nie jest w nieodpowiednim stanie technicznym, co uzasadniało umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Wyjaśnił przy tym, że co prawda w protokole z bezpiecznego użytkowania budynku z grudnia 2014 r. sformułowano zalecenia dla właścicieli budynku dotyczące kominów, instalacji wentylacyjnej, ścian zewnętrznych i elewacji oraz balkonów, to nie dowodzą one niewłaściwego stanu technicznego budynku lecz świadczą o niewłaściwym wywiązywaniu się z ustawowych obowiązków wynikających z art. 70 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a dotyczących dbałości o właściwe utrzymanie i użytkowanie obiektu budowlanego. Organ odwoławczy odniósł się także do wniosków strony skarżącej zawartych w piśmie z dnia 13 i 19 stycznia 2015 r. oceniając, że pozostają one bez wpływu na wynik sprawy. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 78 § 1 k.p.a., jak i art. 64 § 2 w zw. z art. 8 k.p.a., w szczególności poprzez ignorowanie wniosków dowodowych strony skarżącej; art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że zachodzi bezprzedmiotowość sprawy przejawiająca się w braku przesłanek do stwierdzenia, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że zachodziły przesłanki do zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości budynku. Z tych też powodów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, a ponadto o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi odpisu protokołu oględzin z dnia 20 stycznia 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, że pozostają one bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ocenił bowiem, że włączenie do akt sprawy, żądanej przez stronę skarżącą, dokumentacji projektowej budynku nie przyczyni się do wyjaśnienia niniejszej sprawy. Zauważył przy tym, że kwestie dotyczące dokumentacji projektowej budynku mogą być brane pod uwagę w innym postępowaniu prowadzonym aktualnie przed organem I instancji, a dotyczącym robót budowlanych w lokalu usługowym nr 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji organu odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku. Celem postępowania prowadzonego w kontrolowanej sprawie było stwierdzenie wystąpienia przesłanek z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W świetle tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że cytowany przepis został zamieszczony w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przychylić należy się więc do poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowym, że przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu jest następstwem niewłaściwego użytkowania obiektu bądź też utrzymania go w niewłaściwym stanie (bez remontu, konserwacji), zużycia lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przepis ten nie daje zatem podstaw do usunięcia stanu pierwotnej niezgodności budynku z przepisami techniczno-budowlanymi. Obowiązki w nim określone nie mogą być także nakładane, gdy zdarzenia opisane w art. 66 ustawy Prawo budowlane są lub mogą być skutkiem robót budowlanych prowadzonych w budynku. W takich bowiem przypadkach zastosowanie znajdują regulacje zawarte w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1279/11, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1917/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 925/13 - dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych argumentów ocenić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że w kontrolowanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika bowiem z dokumentów sporządzonych przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zawodowe, to jest: protokołu okresowej kontroli pięcioletniej z listopada i grudnia 2013 r. (k. 23 akt administracyjnych), opinii biegłego sądowego z dnia 24 czerwca 2014 r. (k. 63 akt administracyjnych), dziennika obserwacji (k. 65 akt administracyjnych), protokołu bezpiecznego użytkowania (k. 73 akt administracyjnych) - dostrzeżone uchybienia w stanie technicznym obiektu nie są wynikiem niewłaściwego użytkowania tego obiektu. Wyszczególnione zaś w protokole bezpiecznego użytkowania zastrzeżenia (dotyczące stanu kominów, instalacji wentylacyjnej, ścian zewnętrznych i elewacji oraz balkonów) nie wynikają co do zasady z niewłaściwego użytkowania obiektu, lecz z nieprawidłowego wykonania niektórych instalacji w obiekcie, co oznacza, że mają charakter pierwotny i pozostają poza zakresem regulacji art. 66 ustawy Prawo budowlane. Podobna sytuacja ma miejsce w odniesieniu do robót budowlanych przeprowadzonych w lokalu usługowym nr 3, które – jak wynika z odpowiedzi na skargę, są przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. W tych okolicznościach za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 78 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania w tym przedmiocie, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Skoro organy obu instancji w należyty i wyczerpujący sposób przestrzegając przepisów art.7 kpa, art. 77 § 1 kpa, i art. 80 kpa ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, to nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tej sprawie. Ponadto zauważyć należy, że nie wszystkie żądania strony skarżącej w przedmiocie przeprowadzenia dowodu dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak słusznie bowiem ocenił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, do wyjaśnienia niniejszej sprawy nie mogła przyczynić się dokumentacja projektowa budynku. Jak już podano, obowiązki określone w art. 66 ustawy Prawo budowlane nie mogą być nakładane, gdy zdarzenia opisane w tym przepisie są lub mogą być skutkiem robót budowlanych prowadzonych w budynku. Brak zdarzeń opisanych w art. 66 ustawy Prawo budowlane jest równoznaczny z brakiem podstaw prawnych do nałożenia przez organy nadzoru budowlanego obowiązków określonych w tym przepisie. W takiej zaś sytuacji zasadnym jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Wskazać bowiem należy, że w myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 702/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że nie było podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia także przepisów art. 7 kpa, art.8 kpa. art. 77§ 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, jak też art. 138 1 § pkt.1 kpa. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.