II SA/Wa 1774/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sławomir Fularski, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] cofającą S. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji cofnął S. Z. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, iż prawomocnym od dnia [...] lutego 2012 r. wyrokiem Sądu [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. został on skazany za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. (kradzież) na karę 40 stawek grzywny, po 10 Euro każda. S. Z. wniósł odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2014 r., w którym zarzucił naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i błędne ustalenie faktów w sprawie. Pełnomocnik strony podniósł, iż [...] wyrok skazujący S. Z. nigdy nie został mu doręczony, co w myśl [...] kodeksu postępowania karnego oznacza, że nie nabył on waloru prawomocności i z racji tego nie może stanowić podstawy do cofnięcia mu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń. Pełnomocnik strony zakwestionował ponadto ustalenia organu I instancji co do umyślności popełnionego przez S. Z. przestępstwa z § 242 ust. 1 k.k. stwierdzając, iż okoliczność taka nie wynika z treści tego przepisu. W dniu 9 maja 2014 r. pełnomocnik strony przesłał do Komendanta Głównego Policji wersję [...] i przetłumaczoną na język polski wypisu z rejestru karnego [...] o niekaralności strony na dzień [...] kwietnia 2014 r. W związku z powyższym oraz mając na uwadze, że znajdujący się w aktach sprawy wydruk z Krajowego Rejestru Karnego RP sporządzony w dniu [...] stycznia 2014 r. potwierdzał aktualność skazania strony za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. Organ II instancji pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zwrócił się do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości RP o informację na temat karalności strony. Z otrzymanej w dniu [...] lipca 2014 r. odpowiedzi wynikało, iż skazanie strony za przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. określone jako kradzież, było nadal aktualne. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a) tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zatem ustawodawca sam rozstrzygnął, iż wskazaną przesłankę zagrożenia uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej spraw istnieje przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń wystarcza zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku. Organ odwoławczy podkreślił, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny. Wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Przestępstwo z § 242 ust. 1 k.k. prawa [...], czyli przestępstwo kradzieży, za które strona została skazana, można popełnić tylko umyślnie. Ustalenie, że S. Z. został skazany za umyślne przestępstwo w Niemczech jest dla krajowych organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z terminem wyznaczonym w decyzji ramowej Rady UE 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji oraz w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 240, poz. 1432) w Krajowym Rejestrze Karnym został uruchomiony Europejski System Przekazywania Informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE (w Polsce Organem Centralnym został wyznaczony Krajowy Rejestr Karny) - poprzez szyfrowaną sieć teleinformatyczną - podstawowych informacji o skazaniach. Rodzaj przestępstwa i orzeczonej sankcji transmitowany jest w formie kodów, których znaczenie jest identyczne dla wszystkich państw członkowskich UE. W ten sposób zautomatyzowane zostało tłumaczenie najważniejszych informacji dotyczących orzeczenia. Stąd też organy Policji czerpią informacje na temat karalności stron postępowania administracyjnego w krajach Unii Europejskiej. Przypisany popełnionemu przez S. Z. przestępstwu z § 242 ust. 1 k.k. kod 1701 00 stanowi kradzież, a więc przestępstwo które można popełnić tylko w sposób umyślny. Odnosząc się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji podniósł, iż nie kwestionuje okoliczności, iż S. Z. nie otrzymał odpisu wyroku, jednakże z wydruku z Krajowego Rejestru Karnego RP bezsprzecznie wynika, iż wyrokowi temu w dniu 4 lutego 2012 r. została nadana klauzula prawomocności. Natomiast przesłane przez pełnomocnika S. Z. zaświadczenie mające stanowić o jego niekaralności zawiera datę urodzenia inną niż faktyczna data jego urodzenia, co oznacza, że nie może ono być uznane za dokument dotyczący jego osoby. Okoliczność ta uniemożliwiła uznanie wskazanego dokumentu za wiążący w niniejszej sprawie. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez S. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik strony zarzucił wymienionej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jej treść tj.: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej wyrażającej się w zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego sprawy, braku wyjaśnienia przez organ z urzędu wszystkich okoliczności sprawy - w szczególności kwestii karalności skarżącego, zwłaszcza w kontekście przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości, z którego wynika, iż skarżący nie figuruje w tymże rejestrze; 2. art. 78 § 1 k.p.a., poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego skarżącego z dnia 22 lipca 2014 r. w przedmiocie zwrócenia się przez organ do [...] rejestru karnego o udzielenie informacji, czy skarżący figuruje w nim jako osoba skazana, szczególnie, że informacja z Krajowego Rejestru Karnego jest sprzeczna z przedstawionym przez skarżącego zaświadczeniem o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości; 3. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego możliwości ustosunkowania się do materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który stał się podstawą wydania decyzji szczególnie, że nie zachodzi w niniejszej sprawie sytuacja o której mowa w art. 10 k.p.a.; 4. art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w uznaniu przez organ, iż przedstawione przez skarżącego zaświadczenie o niekaralności z Federalnego Urzędu Wymiaru Sprawiedliwości nie dotyczy jego osoby tylko dlatego, iż podana w zaświadczeniu data urodzenia skarżącego jest inna od faktycznej daty jego urodzenia, chociaż pozostałe dane - imię, nazwisko, adres, obywatelstwo, miejsce urodzenia są prawidłowe. Z podanych wyżej przyczyn pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł m.in., iż co prawda organ zdeprecjonował wartość zaświadczenia wydanego przez Federalny Urząd Wymiaru Sprawiedliwości, uznając, iż nie może on być uznany za dotyczący osoby skarżącego z uwagi na różnicę w dacie urodzenia, nie mniej jednak strona pismem z dnia [...] lipca 2014 r. złożyła wniosek dowodowy, prosząc o zwrócenie się przez organ do [...] rejestru karnego o udzielenie informacji, czy figuruje w nim jako osoba skazana przez sąd. Tymczasem organ, dokonując ustaleń niekorzystnych dla strony, nie rozpoznał tegoż wniosku, podczas gdy, wobec deprecjacji złożonego zaświadczenia, miał on kluczowe znaczenie dla oceny czy w stosunku do skarżącego wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 6 lit. a) ustawy o obroni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż informacja o skazaniu skarżącego została przekazana przez stronę [...] do Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości poprzez Europejski System Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych – ECRIS. Dane do systemu ECRIS wprowadzane są przez upoważnione organy państwa, w którym czyn karalny został popełniony i w którym zapadł wyrok skazujący. Natomiast sposób odczytywania informacji z systemu ECRIS reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo - leczniczych, oraz sposobu zastosowania tych kodów (Dz. U z 2012 r., poz. 367). W sprawie niewystąpienia do strony [...] o dane na temat karalności skarżącego, Komendant Główny Policji wskazał, iż [...] ustawa o centralnym rejestrze skazanych zakazuje ujawniania kar grzywien w wymiarze do 90 stawek dziennych. Ponadto w [...] porządku prawnym odróżnia się instytucję zatarcia skazania od instytucji niewykazywania informacji o skazaniu na karę grzywny poniżej 90 stawek dziennych. Skazania takie nie podlegają wykazywaniu w [...] zaświadczeniu o niekaralności, jeżeli nie zgromadzono w rejestrze innych skazań, jednakże nie przestają one funkcjonować w międzynarodowym obrocie prawnym do momentu ich usunięcia z [...] Centralnego Rejestru Karnego. Oznacza to, iż warunkiem koniecznym do uznania, iż skarżący ma status osoby niekaranej jest usunięcie z [...] Centralnego Rejestru informacji o jego skazaniu oraz powiadomienie o tym Krajowego Rejestru Karnego. W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przepisów k.p.a. Komendant Główny Policji stwierdził, iż takowych się nie dopatrzył. W sprawie będącej przedmiotem skargi dokładnie wyjaśniono stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuszczono w trakcie postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Strona w myśl art. 10 została także pouczona przez organ I instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (k. 81 akt administracyjnych). Brak takiego pouczenia przez organ odwoławczy nie ma istotnego znaczenia dla rozpoznania sprawy. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie uchybienie organu odwoławczego w żaden sposób nie mogło wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia. Stąd też uznać należy, iż podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Pełnomocnik strony przy pismach procesowym z dnia [...] sierpnia oraz [...] października 2014 r. wniósł do akt sprawy potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie zaświadczenia [...] Federalnego Urzędu Sprawiedliwości z dnia [...] września 2014 r. o niekaralności skarżącego wraz z tłumaczeniem tego zaświadczenia z dnia [...] października 2014 r. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocnik strony wskazał, iż zgodnie z art. 175 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Tylko do orzeczeń wydanych przez te organy winien mieć zatem zastosowanie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza że polski system prawny, jakkolwiek pozwala na wzajemną wymianę informacji o orzeczeniach zapadłych w innych krajach Unii Europejskiej oraz wzajemne udzielanie pomocy przy ich wykonywaniu, to jak dotąd nie przewiduje aby wyroki karne sądów zagranicznych były traktowane jako równoważne z krajowymi. Konkluzję tę potwierdza analiza porównawcza ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, która dopiero po wejściu w życie wprowadzi do Kodeksu karnego art. 114a zrównujący orzeczenia sądów zagranicznych UE z polskimi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy faktyczne, umożliwiające zastosowanie wobec skarżącego normy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Spór sprowadzał się bowiem do tego, czy skarżący został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. W sytuacji gdy wobec treści przepisów wyżej powołanej ustawy, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń musi być fakt wydania wobec danej osoby prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie umyślnego przestępstwa, ustalenia, co do faktu zaistnienia powyższego stanu, pozostają kluczową przesłanką, rzutującą na rozstrzygnięcie. Czyniąc ustalenia w przedmiotowym zakresie organ winien w pierwszej kolejności bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym. Zgodnie bowiem z aktem prawnym powołującym do życia ten rejestr, gromadzone są w nim dane osób, skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. W świetle art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 654), w Rejestrze gromadzi się dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe, jak też będących obywatelami polskimi prawomocnie skazanymi przez sądy państw obcych. Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym (art. 4a powołanej ustawy). Dane osobowe oraz dane o podmiotach zbiorowych zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 5 tej ustawy). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje jako osoba skazana prawomocnym od dnia [...] lutego 2012 r. wyrokiem Sądu [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. za przestępstwo umyślne z § 242 ust. 1 k.k. (kradzież) na karę 40 stawek grzywny, po 10 Euro każda. Okoliczność ta była dwukrotnie przez organy Policji potwierdzana, z czego w toku postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji podjął czynności weryfikujące i uzyskał nadesłaną przez stronę [...] (Federal Central Register) informację z Europejskiego Sytemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych - ECRIS z dnia [...] lipca 2014 r. o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwo (O-00001) kradzieży (kategoria 1701 00 – wg wykazu kodów stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zabezpieczających, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo-leczniczych, oraz sposobu zastosowania tych kodów /Dz. U. z 2012 r., poz. 367/). Zatem przedmiotowy dokument jest dla organu orzekającego w sprawie wiążący i nakłada obowiązek cofnięcia posiadaczowi pozwolenia na broń palną. Konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo, choćby popełnione poza granicami kraju i skazana prawomocnym wyrokiem karnym Sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Ważne jest bowiem to, że osoba która dopuściła się przestępstwa umyślnego (tutaj kradzieży), bezsprzecznie potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy - powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Skarżący nie neguje, iż przypisany mu czyn popełnił, lecz bagatelizuje skutki prawomocnego wyroku [...] sądu karnego mylnie wykazując, iż ten nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa krajowego. Bez znaczenia są okoliczności podniesione w skardze, iż [...] rejestr karny nie ujawnia skarżącego jako osoby skazanej. Wynika to, jak wyczerpująco wyjaśnił Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę, że stosowanie przez stronę [...] odmiennych unormowań w zakresie niewykazywania w zaświadczeniu informacji o skazaniu na karę grzywny poniżej 90 stawek. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w piśmie procesowym strony z dnia [...] marca 2015 r. wskazać należy, iż art. 114a kodeku karnego, który stanowi, iż w postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego (z wyjątkami wskazanymi w pkt 1-7), został wprowadzony do kodeksu karnego ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - kodeks karny, ustawy - kodeks postępowania karnego oraz ustawy - kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245). Stanowi on wykonanie przepisów decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 220 z 15.08.2008, s. 32), której celem było między innymi nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Zgodnie z art. 3 ust. 1 decyzji ramowej: "Każde państwo członkowskie dopilnowuje, by w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko danej osobie uwzględnione zostały uprzednie wyroki skazujące, zapadłe wobec tej samej osoby w innych państwach członkowskich i dotyczące innych zdarzeń - które to wyroki są znane dzięki stosownym instrumentom wzajemnej pomocy prawnej lub instrumentom wymiany informacji pochodzących z rejestrów karnych - w zakresie, w jakim zgodnie z prawem krajowym uwzględniane są uprzednie krajowe wyroki skazujące, oraz by wiązały się z nimi skutki prawne równoważne skutkom wiążącym się z uprzednimi krajowymi wyrokami skazującymi". Uwzględnienie wyroku zapadłego w innym państwie Unii Europejskiej jest obowiązkowe, na co wskazuje sformułowanie przepisu ("uwzględnia się") – patrz M. Kulik Kodeks karny. Komentarz. LEX – 2014 r. Skoro zatem skazanie obywatela polskiego za popełnienie przestępstwa w państwie Unii Europejskiej winno być uwzględniane w postępowaniu karnym krajowym, to tym bardziej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym posiadania pozwolenia na broń palną. Z powyższych powodów Sąd nie podziela zarzutów skargi mówiących o naruszeniu przez organa przepisów k.p.a. w zakresie nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy. W szczególności za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem organ I instancji zawiadomił pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, i choć nie uczynił tego organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego, to jednak pełnomocnik strony brał czynny udział w tym postępowaniu, składał do akt wnioski dowodowe i przedstawiał stanowisko strony w sprawie. Zaś zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś w niniejszej sprawie nie wykazano. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).