II OSK 2738/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych E. S.-D. oraz P. D. i M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 192/15 w sprawie ze skargi K. D., E. S.-D., P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. solidarnie na rzecz E. S.-D. oraz P. D. kwotę 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz na rzecz E. S.-D. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 192/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddali skargę K. D., E. S.- D. i P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania E. S.-D. oraz K. D. i P. D., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej o długości 150 m oraz budowie parkingu z miejscami postojowymi dla 20 do 25 samochodów osobowych do obsługi budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przy ul. S. w K., w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami ABCDEF-A oraz włączenia do ul. Ś., zlokalizowanego na działce drogowej [...] w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami AFF’A’-A. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji organu I instancji wspólnym pismem złożyli E. S.-D. oraz K. D. i P. D., zarzucając przedwczesne podjęcie decyzji przed wyczerpaniem toku postępowania zmierzającego do stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie przekazania na rzecz Skarbu Państwa darowizny nieruchomości położonej w K. przy ul. Ś. (dz. nr [...]). Skarżący zarzucili, iż decyzja faworyzuje Komendę Wojewódzką Policji na niekorzyść mieszkańców i właścicieli nieruchomości położonej przy ulicy Ś.. Ponadto strony nie zgodziły się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wyrażonym w postanowieniu uzgadniającym z dnia [...] września 2012 r. i uznały, iż konieczne było uzyskanie ponownego uzgodnienia. Błędnie także zakwalifikowano wnioskowaną inwestycję jako inwestycję liniową, z pominięciem zasady dobrego sąsiedztwa. Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchyliło w całości poprzednio wydaną w tej sprawie decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla tożsamego jak obecnie zamierzenia inwestycyjnego i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ podniósł, że planowana inwestycja ma polegać na budowie 150- metrowej drogi dojazdowej oraz 20 - 25 miejsc parkingowych. Z wniosku inwestora wynika, iż część inwestycji realizowana jest na terenie zamkniętym, dla którego decyzję o warunkach zabudowy wydaje Wojewoda Świętokrzyski. Do wniosku załączono promesę dysponenta sieci elektroenergetycznej. W ocenie Kolegium, przed wydaniem decyzji w analizowanej sprawie, organ I instancji, w ponownym postępowaniu, ustalił i udokumentował aktami sprawy łączne wypełnienie warunków art. 61 ust. 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Aktualnie organ I instancji wyeliminował wszelkie błędny i nieścisłości wskazane w decyzji Kolegium. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnej kwalifikacji inwestycji Kolegium wyjaśniło, iż kwalifikacja ta nastąpiła zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, że drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Skoro parking jest elementem drogi, to parking będący częścią drogi jest obiektem liniowym, do którego zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Organ wskazał, że inwestycja zawiera pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - postanowienie z dnia [...] września 2012 r. Pismem z 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków potwierdził, iż uzgodnienie to jest nadal aktualne. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze E. S. – D., K. D. i P. D. zarzucili organom naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w odniesieniu do art. 60 i 61 tej ustawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na treść decyzji, a dotyczących uciążliwości inwestycji dla mieszkańców ulicy Ś., naruszenia zabytkowego układu ulic i położonych przy niej nieruchomości oraz nierównego traktowania stron przez preferowanie policji kosztem sąsiednich mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest bezzasadna. Sąd stwierdził, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy zastosowanie ma przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co oznaczałoby prawidłowość pominięcia przez organ przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588). Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie organ podniósł, że inwestycja objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy jest drogą dojazdową do nieruchomości wraz z parkingiem, a stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), parking niezaliczony do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowany w pasie drogowym tych dróg jest drogą wewnętrzną, a skoro parking jest elementem drogi, to jest także obiektem liniowym zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Sąd wskazał, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia obiektu liniowego. Stosownie natomiast do wskazanego powyżej art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość. O ile zatem droga z pewnością co do zasady stanowi inwestycję liniową, to parking już nie, chociażby dlatego, że długość zazwyczaj nie należy do charakterystycznych parametrów tego typu obiektu. Przedmiotem wniosku w sprawie jest budowa drogi wewnętrznej o długości 150 m oraz budowa parkingu z miejscami postojowymi dla 20 do 25 samochodów osobowych do obsługi budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przy ul. S. w K.. Kwalifikacji tego typu inwestycji z punktu widzenia art. 61 ust. 3 ustawy należy dokonać, mając na uwadze jego specyfikę wynikającą z konkretnych uwarunkowań danego stanu sprawy. W niniejszym przypadku mamy do czynienia z przedsięwzięciem polegającym na obsłudze obiektu, jakim jest Komenda Wojewódzka Policji w K. w postaci drogi dojazdowej od strony ulicy Ś. oraz parkingu wewnętrznego. Mając na uwadze definicję drogi, w tym wewnętrznej (a więc takiej, jaką planuje inwestor), o jakiej mowa w cytowanym wyżej art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, niewątpliwie parking stanowi element drogi, przy czym uwzględniając typowo obsługową funkcję planowanej inwestycji Sąd przyjął, że stanowi ona nie tyle obiekt liniowy, co urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się m.in. budowę drogi, a zatem także stanowiącego jej część parkingu. Niezależnie jednak od tego, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie zakwalifikuje się jako obiekt liniowy – jak uczyniły to organy obu instancji - czy też jako urządzenie infrastruktury technicznej, to niewątpliwie jest ono objęte dyspozycją art. 61 ust. 3 ustawy, a co za tym idzie zwolnione od spełnienia warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2. Odstąpienie od przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu było zatem zgodne z prawem. Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący braku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a to z uwagi na bezsporną okoliczność, że teren, na którym zlokalizowana ma być planowana inwestycja wpisany został do rejestru zabytków województwa świętokrzyskiego pod nr [...]. W aktach sprawy znajduje się postanowienie uzgadniające tego organu z dnia [...] września 2012 r., jednak w ocenie skarżących jest ono niewystarczające wobec uchylenia po tej dacie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pierwszej wydanej w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organem uzgadniającym jest m.in. wojewódzki konserwator zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Stosownie do art. 53 ust. 5 uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., a więc w formie postanowienia. Postanowienie z [...] września 2012 r. uzgadniało pozytywnie inwestycję obejmująca "budowę drogi dojazdowej wewnętrznej, od 20 do 25 miejsc parkingowych dla budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. przy ul. S. , na terenie obejmującym działkę nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. Ś. w K. oraz budowę zjazdu z ulicy Ś., zlokalizowanego na działce drogowej nr [...]". W uzasadnieniu Wojewódzki Konserwator podniósł, że "w związku z tym, że wnioskowana inwestycja dotyczy budowy drogi pożarowej, która nie jest obiektem kubaturowym, podobnie jak planowane miejsca parkingowe, nie dojdzie do ingerencji w zabytkową strukturę tej części miasta oraz bezpośredniego oddziaływania w sąsiadujący zabytkowy obiekt i teren." Faktem jest, że po wydaniu tego postanowienia, decyzja, której projekt stanowił przedmiot uzgodnienia, została uchylona przez SKO w [...], jednakże jak wynika z akt sprawy przedmiotem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i projektu decyzji przesłanej Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków przez Prezydenta Miasta K. wraz z pismem z 9 kwietnia 2014 r. celem uzgodnienia, jest ta sama inwestycja. Takie samo jest jej położenie, cechy i funkcja, co zauważył zresztą [...]Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. w piśmie z 24 kwietnia 2014 r. skierowanym do organu I instancji, podnosząc, że postanowienie z [...] września 2012 r. "zostało wydane w tożsamej sprawie względem objętej wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2014 r." Z tych względów za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, które oparły swoje rozstrzygnięcie na postanowieniu organu uzgadniającego z [...] września 2012 r. Odnośnie do zarzutu braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości, na której planowane jest objęte wnioskiem przedsięwzięcie, Sąd wskazał, że przesłankę dostępu terenu do drogi publicznej zawiera art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy, który w sprawie nie ma zastosowania z uwagi na treść art. 61 ust. 3 ustawy. Skargi kasacyjne od tego wyroku wnieśli E. S. - D. oraz P. D. i Marek D.. Skarżąca E. S. - D. podniosła następujące zarzuty: - naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy, polegającą na uznaniu, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] przy ul. Ś. w K. zawiera pozytywne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków stwierdzone postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., pomimo iż na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzji, której projekt stanowił przedmiot uzgodnienia oraz dokonania zmian przez inwestora we wniosku, konieczne było ponowne uzgodnienie projektu decyzji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz wydanie przez ten organ odpowiedniego postanowienia w tym zakresie, - naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997, nr 115, poz. 741 ze zm.) poprzez przyjęcie, że parking stanowi obiekt infrastruktury technicznej, przez co nie znajdują do niego zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588), podczas gdy brak jest podstaw prawnych do takiego uznania, w związku z czym przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy organ powinien zbadać czy inwestycja odpowiada warunkom określonym w tych przepisach. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości oraz decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż na skutek uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2014 r. przez organ odwoławczy decyzją z [...] marca 2013 r. inwestor dokonał zmian we wniosku, precyzując granice terenu inwestycji objętej wnioskiem. Określenie granic terenu inwestycji ma zasadnicze znaczenie dla sporządzenia prawidłowej analizy oddziaływania inwestycji na otoczenie oraz na ustalenie procentowej powierzchni zabudowy. Była to więc istotna okoliczność z punktu widzenia zabezpieczenia obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Uzupełnienie wniosku przez inwestora skutkowało obowiązkiem dokonania ponownego uzgodnienia z konserwatorem zabytków decyzji o warunkach zabudowy. W tej sprawie w piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał jedynie, że odpowiednie postanowienie zostało wydane w tożsamej sprawie objętej wnioskiem z 9 kwietnia 2014 r. Żaden z przepisów prawa nie przewiduje możliwości dokonania uzgodnienia poprzez powołanie się na postanowienie wydane co do projektu innej decyzji. Uzasadniając drugi zarzut skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się urządzenie albo modernizację drogi oraz wybudowanie pod ziemią albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zatem do budowy urządzeń infrastruktury technicznej nie można zaliczyć budowy parkingu i innych obiektów związanych z obsługą parkingu. P. D. i M. D. podnieśli zarzuty naruszenia: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja organu I instancji została wydana bez uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków, pomimo obowiązku takiego uzgodnienia w formie postanowienia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1, 3 § 1, 134 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7,9,10 k.p.a. poprzez wyjście przez Sąd poza granice sprawy i ustalenie odrębnej podstawy decyzji organu I instancji o zwolnieniu - na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - z wymogu spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 tej ustawy, pomimo nakazu uchylenia tej decyzji w związku z naruszeniem przez organ I instancji przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazali, iż [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. poinformował Prezydenta Miasta K., że jego postanowienie wydane w tożsamej sprawie toczącej się dwa lata wcześniej (w której wydano decyzję z [...] listopada 2012 r. następnie uchyloną decyzją Kolegium z [...] marca 2014 r.) jest prawomocne i zachowuje ważność. W ocenie skarżących, uzgodnieniu podlega nie inwestycja, lecz decyzja (art. 54 ust. 4 ustawy). Pomiędzy treścią uchylonej decyzji z [...] listopada 2012 r., a treścią decyzji z [...] czerwca 2014 r. występują różnice wynikające z modyfikacji i uzupełnienia wniosku przez inwestora w dniach 29 marca i 4 kwietnia 2013 r., co skutkowało modyfikacją przedmiotu postępowania. Zatem projekt drugiej decyzji organu I instancji powinien zostać ponownie uzgodniony przez konserwatora zabytków. W uzasadnieniu drugiego z podniesionych zarzutów skarżący podali, iż organy ustaliły, że przedmiotowa inwestycja jest obiektem liniowym i ma do niej zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast Sąd I instancji uznał, że parking nie jest inwestycją liniową, lecz przepis 61 ust. 3 ustawy ma zastosowanie do tej inwestycji, ale dlatego, że planowana jest lokalizacja urządzenia infrastruktury technicznej. W ocenie skarżących, Sąd dokonał zmiany podstawy prawnej decyzji. Zmiana podstawy prawnej decyzji pozbawiła strony możliwości skorzystania z praw procesowych wynikających z art. 7,9,10 k.p.a. Ponadto Sąd I instancji zupełnie dowolnie posłużył się pojęciami z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis dotyczy ustalania opłat adiacenckich (art. 143 ust. 1). Skarżący podnieśli również, że Kolegium wydało w tej sprawie dwie decyzje z [...] maja 2013 r. (decyzja kasacyjna) i z [...] grudnia 2014 r. (decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji). W pierwszej z nich wyraziło pogląd, że planowana inwestycja nie jest obiektem liniowym i nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy, a w drugiej ten sam organ stwierdził, że parking jest inwestycją liniową i stosuje się art. 61 ust. 3 ustawy, nie uzasadniając zmiany swojego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w nich zarzuty są zasadne. Zasadny jest podniesiony przez E. S. - D. zarzut błędnego zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również podniesiony przez P. D. i M. D. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 1, 3 § 1, 134 ust. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie miał w tej sprawie zastosowania, ponieważ przedmiotową inwestycję polegającą na budowie drogi wewnętrznej oraz budowie parkingu z miejscami postojowymi do obsługi budynku Komendy Wojewódzkiej Policji w K. należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) pod pojęciem "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) celami publicznymi są budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Budowę ogólnodostępnego parkingu przy budynku użyteczności publicznej jakim jest budynek Komendy Wojewódzkiej Policji należy uznać za inwestycję celu publicznego w rozumieniu wskazanych przepisów. Jest to inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym (wojewódzkim) w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto jest to inwestycja funkcjonalnie powiązana i niezbędna do korzystania z budynków, o których mowa w art. 6 pkt 6 ustawy. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., II OSK 1427/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że budowa ogólnodostępnego parkingu przy budynkach użyteczności publicznej stanowi inwestycję celu publicznego. Z tego powodu w tej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz przepisy regulujące procedurę wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 51-58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty E. S.-D. naruszenia przez Sąd I instancji art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy oraz P. D. i M. D. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ na załączniku graficznym do wniosku nie wskazano granic terenu objętego wnioskiem, lecz wskazano jedynie granice terenu otwartego i zamkniętego. Organ I instancji wezwał wnioskodawcę do wskazania na kserokopii mapy zasadniczej granic terenu objętego wnioskiem oraz granic terenu zamkniętego, jak również granic terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać. Inwestor uzupełnił wniosek w tym zakresie pismem z dnia 29 marca 2013 r., a w piśmie z dnia 24 maja 2013 r. sprostował błędnie podaną powierzchnię całego terenu przekształconego pod inwestycję. Z porównania wniosku i pism uzupełniających wniosek i ich załączników wynika, że teren inwestycji się nie zmienił. W związku z tym [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach w piśmie z 24 kwietnia 2014 r. skierowanym do organu I instancji, wskazał, że postanowienie z [...] września 2012 r. "zostało wydane w tożsamej sprawie względem objętej wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2014 r." Zatem niewydanie przez organ konserwatorski ponownego postanowienia uzgadniającego drugi projekt decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej inwestycji w niezmienionych granicach nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nieznaczne skorygowanie wniosku przez inwestora polegające jedynie na zmianie oznaczeń graficznych terenu objętego wnioskiem nie mogło mieć wpływu na treść uzgodnienia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przedmiot uzgodnienia się nie zmienił, zatem i jego treść w stosunku do planowanej inwestycji nie uległa zmianie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 o gospodarce nieruchomościami uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z [...] grudnia 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2014 r. Organy powinny w tej sprawie przeprowadzić postępowanie zgodnie z przepisami regulującymi procedurę wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 51 -58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. na wniosek E. S.-D. zawarty w skardze kasacyjnej i wniosek P. D. zawarty w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego.