II SA/Gl 1574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. M., A. M., E. W., R. P., E. D., T. D., R. D., I. D., K. T., B. T., K. S., M. S. i I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i orzeka, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżących M. i K. S. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, J. i A. M. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, I. i R. P. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, B. i K. T. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, I. i R. D. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, E. i T. D. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, E. W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] B. i M. W. wystąpili do Wójta Gminy Z. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji "rozbudowa i zmiana konstrukcji kurnika w M. przy ulicy [...]". Organ po ustaleniu stron postępowania powiadomił je o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji, a następnie wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora SA.rnego w C. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o zajęcie stanowiska w sprawie. Pismem z dnia [...]r. Państwowy Powiatowy Inspektor SA.rny w C. wyraził opinię, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...]r. nie wyraził opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Wobec faktu złożenia w Sądzie Rejonowym w C. pozwu o zakazanie prowadzenia hodowli, chowu drobiu w wymienionym kurniku, Wójt Gminy próbował zawiesić postępowanie administracyjne w sprawie, a wobec braku na to zgody prowadząc dalej postępowanie doprowadził do zebrania w Urzędzie Gminy, gdzie przeprowadzono dyskusję, podkreślając uciążliwość prowadzonej działalności. Postanowieniem z dnia [...]r. Wójta Gminy Z. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w C. w sprawie złożonego pozwu. Wobec zażalenia złożonego przez wnioskodawców, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji, stwierdzając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowanie wymienione w art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i stąd zawieszenie w sprawie nie było zasadne. Postanowieniem z dnia [...] r., działając na podstawie art. 63 ust. 1, art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił nałożyć na wnioskujących obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz nałożyć obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu wymienionego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie z art. 66 wymienionej ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje rozbudowę i zmianę konstrukcji dachu istniejącego kurnika przeznczonego dla hodowli 27.000 sztuk, stąd zakwalifikowano je do przedsięwzięć potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy wystąpiono o opinię do wskazanych tam organów. Państwowy Powiatowy Inspektor SA.rny w C. pismem z dnia [...] r. wydał opinię, w której stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz wskazał zakres raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (elementy wymienione w art. 66 ustawy), stwierdzając w uzasadnieniu, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem z dnia [...] r. nie wyraził opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Analiza złożonego przez inwestorów wniosku dowiodła w ocenie orzekającego organu, że planowana inwestycja choć związana z rozbudową istniejącego kurnika i zmianą konstrukcji jego dachu, co doprowadzi do zwiększenia jego powierzchni, to nie wpłynie na zmianę wielkości hodowli. W kurniku jest obecnie i będzie po rozbudowie prowadzony chów brojlerów kurzych w ilości 27.000 sztuk na jeden cykl, co odpowiada 108 dużym jednostkom przeliczeniowym inwentarza (DJP). Planowana rozbudowa kurnika nie jest zatem związana z powiększeniem dotychczasowej hodowli, ale dotyczy wyłącznie poprawy warunków chowu brojlerów, a skoro tak, to dla tej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na sprzeczne opinie wymienionych powyżej organów Wójt zwrócił się jeszcze raz do Powiatowego Inspektora SA.rnego, który podtrzymał swoje stanowisko. W świetle powyższego Wójt Gminy Z. podejmując decyzję o obowiązku przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wziął pod uwagę istniejące uciążliwości jakie dotychczas stwarza przedmiotowy kurnik, a w zakresie planowanej rozbudowy podzielił stanowisko Inspekcji SA.rnej, "że przedmiotowa ferma mogłaby systematycznie zwiększać ilość hodowli, bazując na wartościach progowych określonych w § 3 ust. 1 pkt 103a. Sytuacja taka dawałaby możliwość niekontrolowanego powiększania istniejącego zakładu". Jednocześnie organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a podejmując rozstrzygnięcie o nałożeniu obowiązku sporządzenia raportu Wójt uwzględnił skalę planowanego przedsięwzięcia, niekorzystne oddziaływanie na środowisko w zakresie wytwarzanego hałasu (system wentylacyjny), zanieczyszczeń powietrza, wytwarzane odpady i bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej. Wskazał także na fakt, iż istniejący kurnik był przez długi okres nieużytkowany, a okoliczni mieszkańcy wskazują na jego zły stan techniczny. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli B. i M. W.. Podnieśli, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., na podstawie złożonych przez nich dokumentów, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia dotyczącego rozbudowy i zmiany konstrukcji dachu istniejącego kurnika, przywołał właściwe przepisy cytowanego rozporządzenia, uznając, że przedsięwzięcie takie nie kwalifikuje się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazali, że kurnik istniał już wcześniej, a obecna planowana rozbudowa nie łączy się ze zwiększeniem hodowli, a jedynie z poprawą warunków bytowych hodowanych kur. W kurniku, po jego przebudowie, nadal jak obecnie planowany jest chów brojlerów kurzych w ilości 27.000 sztuk, czyli produkcja zostanie utrzymana na dotychczasowym poziomie 108 DJP czyli nie ulegnie zmianie. Stąd też Dyrektor zasadnie uznał, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a stąd postanowił o braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w trybie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (..). Odnosząc się do stanowiska Inspektora SA.rnego podkreślił, iż nie wziął on pod uwagę, że planowana inwestycja to tylko remont istniejącego kurnika, a remont ten był potrzebny z uwagi na fakt, że był on budowany w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Wskazując czego dotyczyć będzie remont, wyjaśnił, że po przebudowie kurnik będzie większy niż obecnie, co jednak nie będzie stanowić o zwiększeniu produkcji. Wnioskujący podnieśli, iż w swoim postanowieniu Wójt Gminy nie wskazał, jakie konkretne informacje (liczbowe i opisowe) należy przedstawić w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dotyczące oddziaływania kurnika na stan otoczenia. Podkreślili, iż brak uzyskania uzgodnień administracyjnych skutkuje brakiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie prowadzone przed tym organem. W uzasadnieniu Kolegium przywołało art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (..) podnosząc, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, precyzując w nim jednocześnie zakres tego raportu. Zatem sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest jednym z etapów na drodze do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek określony w art. 63 ustawy można stwierdzić tylko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko. Katalog takich przedsięwzięć określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zakwalifikował przedsięwzięcie do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 103a, czyli chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), gdy działalność ta prowadzona będzie w ściśle określonych w tym przepisie warunkach, n.in. w odległości mniejszej niż 100m od terenów zabudowy mieszkaniowej. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1 § 3, jeżeli spełnione są warunki dokładnie w tym przepisie określone (tj. w § 3 ust. 2 pkt 2). Uwzględniając poczynione ustalenia, zdaniem Kolegium, planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Podobne stanowisko zajął również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] r., odmawiając wyrażenia opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny na środowisko dla niniejszej inwestycji. Skoro zatem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dotyczy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to dla przedmiotowego przedsięwzięcia, jako niepodlegającego cytowanemu rozporządzeniu Rady Ministrów, nałożenie takiego obowiązku będzie bezpodstawne. Dlatego też zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zdaniem Kolegium w obecnym stanie faktycznym i prawnym sprawy wobec tego, iż dla niniejszego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było umorzenie postępowania w sprawie. Wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. M., A. M., E. W., R. P., E. D., T. D., R. D., I. D., K. T., B. T., K. S., M. S. i I. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podnieśli, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. planowane przedsięwzięcie zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sprawa dotyczy bowiem chowu i hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), a działalność ta prowadzona jest w odległości mniejszej niż 100m od terenów zabudowy mieszkaniowej. Wymiana dachu stanowi przebudowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i bez znaczenia pozostaje zmiana ilościowa hodowanego inwentarza, przy czym w tym konkretnym przypadku w przebudowanym obiekcie będzie około 104 jednostek przeliczeniowych DJP. Skarżący podkreślili, że obecny rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej wykracza poza plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na tym terenie. Podnieśli, że działalność ta emituje znaczne ilości pyłu, nieznośny fetor oraz hałas. Pył osiada na nieruchomościach sąsiednich. Funkcjonowanie kurnika uniemożliwia praktycznie korzystanie z nieruchomości, ogrodu czy bezpośredniego otoczenia. Skarżący wskazali, iż plany miejscowe nigdy nie obejmowały na tym terenie prowadzenia ferm kurzych czy wielkoprzemysłowego chowu drobiu. Zgodnie planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] r. obowiązującym do [...] r. działki nr 1 i nr 2 w M. znajdowały się częściowo w terenie układu komunikacyjnego - droga lokalna a częściowo w strefie rolniczej z warunkowym dopuszczeniem zabudowy. Natomiast zgodnie ze starszym planem zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia [...] r. - tereny tych działek znajdowały się w jednostce strukturalnej "D" - uprawy polowe. Podejmowanie działalności gospodarczej wielkoprzemysłowego chowu drobiu winno być komponowane zgodnie z przeznaczeniem obszarów, na którym jest lokalizowane. W niniejszym przypadku taka zgodność nie występuje. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. skarżący J. M., K. S. i M. S. potrzymali skargę i zawarte w niej argumenty. W ocenie J. M. problem przedmiotowego kurnika winien być rozwiązany kompleksowo we wszystkich aspektach. Dotychczasowe cząstkowe rozpatrywanie problemu (zgodnie z właściwością organów) nie doprowadziło do jego rozwiązania. Skarżąca M. S. podkreśliła, że gdy nabywała swoją działkę w 2010 r. została zapewniona przez urzędników Gminy, że w kurniku nie będzie prowadzona działalność. Podkreśliła duże uciążliwości związane z jego funkcjonowaniem Uczestnik postępowania M. W. wskazał, że skargi są niezasadne i zgodził się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił, że sporny kurnik nabył w 2010 r., gdy prowadzona była w nim działalność, chociaż wcześniej kurnik choć istniał to nie funkcjonował. Funkcjonuje on ponownie właśnie od 2010 r.. Skarżąca M. S. dodała, że uciążliwa działalność na skalę przemysłową rozpoczęła się w 2012 r. Wcześniej prowadzona była w kurniku hodowla na małą skalę - hodowane były kury nioski. Uczestnik postępowania wyjaśnił, że do wszczęcia postępowania środowiskowego doszło na skutek wezwania Starosty [...] w toku postępowania o wydanie pozwolenia na przebudowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji, oceniając, czy decyzja ta nie narusza przepisów prawa. Bada, zatem czy nie doszło do naruszenia prawa i to zarówno prawa materialnego jak i formalnego w zakresie, w jakim stosował je organ administracyjny. Zgodnie z treścią art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę na decyzję administracyjną w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (§ 1 pkt. 1), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (§ 1 pkt. 2), innego naruszenia przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( § 1 pkt. 3), czy też naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek stwierdzenia nieważności (§ 2) lub konieczności stwierdzenia wydania orzeczenia z naruszeniem prawa. Wniesiona skarga musiała odnieść skutek. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł bowiem do przekonania, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, a to: art. 7, art. 77 (1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie mogło doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa materialnego - tj. art. 63 i następne ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) ze zm.). W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) chów lub hodowla zwierząt, inna niż wymieniona w § 2 ust. 1 pkt 5 , w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona jest w odległości mniejszej niż 100 m m.in. od terenów mieszkaniowych zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dal takich przedsięwzięć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzyskanie tej ostatniej decyzji wymagane jest na podstawie art. 72 ustawy przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W niniejszej sprawie w związku z planowaną rozbudową istniejącego kurnika i zmianą konstrukcji jego dachu inwestorzy zostali zobowiązani do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskutek czego wystąpili do Wójta Gminy Z. o jej wydanie. W wyniku prowadzonego postępowania Wójt wystąpił o wymagane opinie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a następnie w oparciu o te opinie wydał postanowienie nakładające na inwestorów obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez inwestorów zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło to rozstrzygnięcie i umorzyło postępowanie przez organem pierwszej instancji. W ocenie składu sądzącego rozstrzygnięcie to podjęte zostało bez dostatecznego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wskazano powyżej chów lub hodowla zwierząt powyżej 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie, jak wynika to m.in. karty informacyjnej przedsięwzięcia chodzi o rozbudowę istniejącego kurnika poprzez jego powiększenie dla zamontowania nowych wentylatorów, rynien dachowych, wykonania nowych wylewek w części kurnika i utwardzonych placów i dróg wewnętrznych oraz dodatkowych ogrodzeń i likwidacji komina nieczynnej kotłowni. Przewidywane prace doprowadzą do rozbudowy obecnego budynku kurnika o 270,4 m² i wykonania na całej długości nowego dachu z podwieszanym sufitem, nie wpłyną jednak na zwiększenie dotychczasowej liczy hodowanych zwierząt. Według karty informacyjnej dotychczasowy chów brojlerów kurzych w ilości 27.000 sztuk na jeden cykl (tj. 108 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza) nie ulegnie zmianie. Na tej podstawie już Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w swoim postanowieniu zwrócił uwagę, że wobec braku zmiany wpływającej na potrzebę przeprowadzenia postępowania środowiskowego, o której mowa w §3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, czyli rozbudowy nie powodującej zwiększenia progów określonych w ust. 1, czyli zwiększenia dotychczasowej liczby hodowanego inwentarza, nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na te ustalenia powołało się także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydając swoje rozstrzygniecie. Tym niemniej drugi z organów wydających w sprawie wymaganą, na mocy art. 64 ustawy, opinię - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. uznał, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyczne jest w niniejszej sprawie, że organ pierwszej instancji wydając swoje rozstrzygnięcie, także uznał potrzebę przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podkreślając m.in. istotny fakt, a mianowicie długi okres nieużytkowania tego obiektu oraz jego obecny wpływ na najbliższe otoczenie. W ocenie składu orzekającego fakt ten zupełnie umknął uwadze organu odwoławczego. Organ ten uznał, że skoro funkcjonowanie kurnika jest działalnością kontynuowaną i działalność ta nie zostanie zwiększona w stosunku do dotychczasowej, a tak wynika to z dołączonej do akt sprawy karty informacyjnej przedsięwzięcia, że chów brojlerów kurzych utrzymany zostanie w ilości dotychczasowej tj. 27.000 sztuk, co odpowiada 108 dużym jednostkom przeliczeniowym, to brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Takie twierdzenie Kolegium, poprzedzone podobnym założeniem Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska w K., nie zostało jednak poparte konkretnymi ustaleniami i dowodami. Wręcz przeciwnie, jak wskazywał w swoim postanowieniu Wójt Gminy Z., kurnik był przez długi czas nieużytkowany. Nadto jak zaznaczył dalej Wójt w latach siedemdziesiątych, kiedy był on budowany obowiązywały zupełnie inne standardy, a także inne było jego otoczenie. Nie poczyniono w tym zakresie dokładniejszych ustaleń, ale już te stwierdzenie powinno zmotywować organ odwoławczy do wnikliwego zbadania sprawy. Mimo to organ odwoławczy pominął te wskazania i bezkrytycznie podzielił stanowisko, iż wobec braku zmiany dotychczasowego zakresu działania kurnika brak podstaw do wymagania przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy nie wynika, czy obecne działanie kurnika jest kontynuacją dotychczasowej działalności, gdyż organy nie ustaliły czy działalność ta była poprzednio zawieszona i obecnie podjęta, czy jest to już nowa działalność, która podlegać powinna nowym, obecnie obowiązującym przepisom i stawianych w nich wymogom. Podnoszone przez organ pierwszej instancji argumenty powtórzone zostały przez skarżących. Uczestniczący w rozprawie podnieśli, iż prowadzona obecnie działalność jest zupełnie inna od tej prowadzonej uprzednio, a nadto kurnik przez pewien czas w ogóle nie był użytkowany. W tym zakresie jednak ani organ pierwszej instancji, ani organ drugiej instancji nie poczyniły wystarczających ustaleń. Nie przeprowadzono także żadnego ustalenia, czy faktycznie hodowla prowadzona w przedmiotowym kurniku jest tożsama z dotychczasową. W końcu nie uwzględniono w ogóle zmiany jego otoczenia - tzn. bardzo bliskiej zabudowy mieszkaniowej. W ocenie składu orzekającego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien jeszcze raz dokładnie przeanalizować i ocenić sprawę, ewentualnie przeprowadzić w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełniania dowodów i materiałów w sprawie i dopiero wówczas podjąć stosowne rozstrzygniecie. Z tych względów stwierdzając naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec uwzględnienia skargi należało orzec o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 cyt. ustawy). O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 cytowanej powyżej ustawy. Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych wywodów.