II GSK 2729/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3011/14 w sprawie ze skargi Apteki "..." we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Apteki "..." we W. na rzecz Głównego Inspektora Farmaceutycznego 550 (słownie: pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3011/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Apteki "..." Spółki Jawnej [...]. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej w pkt. 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją ; w pkt. 2. stwierdził, że decyzje opisane w pkt. 1. nie podlegają wykonaniu; w pkt. 3. zasądził od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej Apteki "..." Spółki Jawnej z siedzibą we W. kwotę 717 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: Pismem z dnia [..] marca 2014 r., Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny we W. zawiadomił Aptekę "..." Spółkę Jawną z siedzibą we W. (dalej: skarżąca, spółka) o wszczęciu postępowania w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej położonej we W. przy ul. R. i jej działalności, polegającej na uczestnictwie w programie "Dla Mamy i Maleństwa" oraz w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W toku postępowania strona wyjaśniła, że prowadzona przez nią apteka uczestniczyła w programie od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 20 czerwca 2012 r., honorując uprawnienia osób biorących udział w programie do skorzystania z ofert rabatowych przypisanych do wybranych produktów. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] [....] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny umorzył postępowanie w części dotyczącej nakazania spółce zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności, polegającej na uczestnictwie apteki w programie "Dla Mamy i Maleństwa" oraz nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej: GIF, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm., dalej: u.p.f.), art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) utrzymał decyzję w zaskarżonej części w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił ocenę Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego we W. co do zakwalifikowania uczestnictwa przedmiotowej apteki w programie "Dla Mamy i Maleństwa" jako formy reklamy apteki, zakazanej przez art. 94a ust. 1 u.p.f. i uznał, że realizowany w aptece program "Dla Mamy i Maleństwa" nosi znamiona programu lojalnościowego, który jest formą reklamy działalności apteki, gdyż stanowi zachętę do kupna produktów wyłącznie we wskazanych aptekach oraz ma na celu zwiększenie ich obrotów. Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał, że w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji ustalone zostało, iż program "Dla Mamy i Maleństwa" skierowany jest do kobiet w ciąży oraz matek z małymi dziećmi. Uczestnictwo w programie potwierdzała karta, uprawniająca do nabycia wybranych produktów z rabatem do 25%. Specjalna oferta handlowa, realizowana w ramach programu "Dla Mamy i Maleństwa", dostępna była tylko dla jego uczestników. Informacje na temat aptek uczestniczących w programie umieszczone były na stronie internetowej www.dlamamyimalenstwa.pl. Na portalach przedstawione zostały korzyści płynące z udziału w programie. Informacje na temat programu były także dostępne za pośrednictwem infolinii. Dla uczestników programu przygotowywano, we współpracy z innymi podmiotami, specjalne promocje na produkty i usługi dla rodziców i dzieci. Organ odwoławczy nie podzielił podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 129b u.p.f. Odwołując się do treści ww. przepisu organ wskazał, że karze pieniężnej w wysokości do 50 000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Zatem do nałożenia kary wystarczające jest by reklama była prowadzona wbrew przepisom i nie jest potrzebne osobne rozstrzygnięcie w przedmiocie naruszenia zakazu prowadzenia reklamy. Przepis art. 94a ust. 3 u.p.f. (ani żaden inny przepis) nie wymaga jednocześnie odrębnego stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki i jej działalności w drodze decyzji administracyjnej, a jedynie nakłada obowiązek wydania nakazu zaprzestania jej prowadzenia. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie znalazł też podstaw do uznania nałożonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł za zbyt wysoką. Powołując art. 129b ust. 2 u.p.f. organ wskazał, że przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów. Zdaniem organu, konstrukcja przepisu ("nakłada") przesądza o obowiązku - nie zaś możliwości - nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia naruszenia zakazu z art. 94a u.p.f., a obowiązujące przepisy nie stanowią o żadnych okolicznościach, które pozwoliłyby na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nawet w przypadku zaniechania prowadzenia reklamy jeszcze przed wydaniem decyzji o nałożeniu kary. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. zostały dołączone do akt niniejszej sprawy, znane Sądowi I instancji z urzędu akta sprawy o sygn. VI SA/Wa 878/14, w oparciu o art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 2 k.p.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [....] kwietnia 2014 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Sąd I instancji przywołał treść art. 94a oraz art. 129b ust. 1, ust. 2 u.p.f. i przypomniał, że w przedmiotowej sprawie nałożono na spółkę karę pieniężną za powadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej położonej we W. przy ul. R. i jej działalności, polegającej na uczestnictwie tej apteki w programie "Dla Mamy i Maleństwa" w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 20 czerwca 2012 r. WSA wyjaśnił, że z urzędu znana jest mu sprawa prowadzona pod sygnaturą akt VI SA/Wa 878/14, w której [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania Spółce Jawnej Apteka "..." we W. zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej we W., przy ul. R. i jej działalności, polegającej na uczestnictwie tej apteki w programie "Program 60+" oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 9000 zł. Na skutek odwołania skarżącej Główny Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił decyzję organu I instancji w zaskarżonej części nakładającej karę pieniężną w wysokości 9000 zł i w tym zakresie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4000 zł. Z akt sprawy, w tym uzasadnienia decyzji wynika, że organy przyjęły jako okres prowadzenia reklamy czas od 1 stycznia 2012 r. do 3 października 2013 r. Sąd I instancji mając powyższe na uwadze wyjaśnił, iż w myśl przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, wymaga ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Tożsamość przedmiotowa występuje, gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko pomiędzy tymi samymi stronami. W ocenie Sądu I instancji sprawa zakończona zaskarżoną decyzją jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą zakończoną decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2014 r., która była przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 878/14. Tożsamość podmiotowa obydwu spraw jest zdaniem Sądu I instancji oczywista, bowiem obydwie decyzje skierowane zostały do tego samego podmiotu. Między sprawami zachodzi też tożsamość przedmiotowa, bowiem postępowania w obydwu sprawach prowadzone były na podstawie art. 94a i art. 129b u.p.f. w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej we W., przy ul. R. i jej działalności oraz nałożenia kary pieniężnej. Ponadto w obydwu sprawach nałożono karę pieniężną w związku ze stwierdzeniem prowadzenia reklamy ww. apteki. Przy tym w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. GIF stwierdził prowadzenie reklamy w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 14 października 2013 r., zaś w niniejszej sprawie od 1 stycznia 2012 r. do 20 czerwca 2012 r., zatem okres ten w całości mieści się w okresie, który był przedmiotem badania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Sąd I instancji podkreślił, że jedyną różnicę między sprawami stanowi to, iż w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. organ stwierdził, że niedozwolona reklama polegała na uczestnictwie w programie "Program 60+", a w niniejszej sprawie ustalono, że reklama tej samej apteki polegała na uczestnictwie w programie "Dla Mamy i Maleństwa". Zdaniem Sądu I instancji postępowanie w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej prowadzone na podstawie art. 94a i art. 129b u.p.f. powinno obejmować wszelkie formy (stopień) reklamy prowadzonej w okresie objętym postępowaniem. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, a w przypadku, uznania, że doszło wyłącznie do naruszenia przepisów prawa materialnego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, przyjmując, że decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [..] lipca 2014 r., znak [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2014 r., dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją GIF z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] – co wprost skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji GIF i decyzji WIF w części utrzymanej nią w mocy, zamiast oddaleniem skargi do WSA, czy też wydaniem innego merytorycznego rozstrzygnięcia; - przepisów prawa materialnego tj. art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1 u.p.f., poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że postępowanie w przedmiocie nakazu zaprzestania reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej powinno bezwzględnie obejmować wszelkie formy reklamy (rozumiane jako "stopień naruszenia zakazu") prowadzonej w okresie objętym postępowaniem. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty mające przemawiać za zasadnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. WSA uznał, że będąca przedmiotem kontroli decyzja (oraz poprzedzająca ją decyzja) w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej za prowadzenie reklamy apteki, która to reklama polegała na uczestnictwie apteki w programie "Dla Mamy i Maleństwa" jest tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym z decyzją w przedmiocie nałożenia kary za prowadzenie reklamy polegającej na uczestnictwie tej apteki w programie "Program 60+", co uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, w zakresie określonym w wyroku. Niesporna jest tożsamość podmiotowa decyzji wydanych w obu postępowaniach. Decyzje te zostały skierowane do spółki Apteka "...." Spółka Jawna D. z siedzibą we W. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznał ustalenie przez Sąd I instancji, iż między sprawami istnieje również tożsamość przedmiotowa. Dokonując oceny tożsamości przedmiotowej obu decyzji WSA wziął pod uwagę to, że decyzje w obu sprawach zostały wydane w oparciu o tę samą podstawę prawną, to jest art. 94a i art. 129b u.p.f., w obydwóch sprawach nałożono karę pieniężną w związku ze stwierdzeniem prowadzenia reklamy tej samej apteki, a okres objęty zaskarżoną decyzją w całości mieści się w okresie, który był przedmiotem badania w sprawie zakończonej decyzją GIF z dnia [...] stycznia 2014 r. WSA wskazał, że jedyna różnica między sprawami polega na tym, że w sprawie zakończonej decyzją z dnia [....] stycznia 2014 r. organ stwierdził, że niedozwolona reklama polegała na uczestnictwie w programie "Program 60+", a w niniejszej sprawie reklama tej samej apteki polegała na uczestnictwie w programie "Dla Mamy i Maleństwa". Sąd I instancji odwołując się do art. 129 ust. 2 u.p.f. stwierdził, że stopień i okoliczności naruszenia zakazu prowadzenia reklamy należą do okoliczności faktycznych, które winny być ustalane przez organ w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 129b u.p.f. Ze stanowiska Sądu I instancji wynika, że decyzja nakładająca na skarżącą karę za prowadzenie reklamy apteki obejmuje, z mocy prawa, bo w rozpoznanej sprawie nie wynika to z treści kontrolowanej decyzji, określony przedział czasowy i odnosi się do wszystkich naruszeń zakazu prowadzenia reklamy, których ukarany podmiot dopuścił się w tym okresie, bez względu na to czy były organowi znane w dacie orzekania. Nałożenie kary za inne niż objęte już decyzją naruszenie zakazu wynikającego z art. 94a u.p.f., jeżeli to naruszenie miało miejsce w okresie objętym wydaną decyzją ostateczną oznacza, w ocenie WSA, że nowa decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, jest więc dotknięta wadą nieważności z art. 156 § pkt 3 k.p.a. Stanowiska Sądu I instancji nie można podzielić. Po pierwsze brzmienie przepisu art. 129b ust. 1 u.p.f. nie daje żadnych podstaw do takiej jego wykładni. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, stanowił, że karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Ustawową przesłanką nałożenia kary jest tylko prowadzenie reklamy apteki (...), wbrew przepisom art. 94a u.p.f. Do okresu i stopnia naruszenia przepisów ustawodawca odnosi się w art. 129b ust. 2 zd. 2 u.p.f., jest to jednak przepis, w którym określono przesłanki ustalenia wysokości kary, a nie znamiona deliktu administracyjnego. Oczywiście okres i stopień naruszenia przepisów muszą być ustalone w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie nałożenia kary, ponieważ od nich zależy jej wymiar. Podkreślić należy, że stopień i okoliczności naruszenia przepisów są okolicznościami, od których zależy wysokość kary, a nie fakt popełnienia czynu i powstanie obowiązku wymierzenia kary. W ocenie NSA podstawą nałożenia kary może być tylko skonkretyzowane naruszenie zakazu sformułowanego w art. 94a u.p.f., a konkretyzacja ta musi nastąpić w decyzji o ukaraniu. Wobec braku w tym zakresie wskazówek w art. 129b u.p.f. konkretyzacja może nastąpić w formie takiej jak w zaskarżonej decyzji, to jest poprzez określenie, iż kara dotyczy prowadzenia reklamy polegającej na uczestnictwie wskazanej apteki ogólnodostępnej w określonym w decyzji programie. Może również nastąpić poprzez określenie, iż podstawą ukarania jest naruszanie zakazu z art. 94a u.p.f. w określonym przedziale czasowym. W takiej sytuacji decyzja obejmowałaby wszystkie naruszenia zakazu prowadzenia reklamy dokonane w określonym czasie, a w uzasadnieniu decyzji zostałyby określone, jako przesłanki wysokości kary, rodzaj lub rodzaje naruszenia, ich stopień i okoliczności. Po uzyskaniu przez taką decyzję przymiotu ostateczności nie byłoby możliwości wydania w normalnym trybie kolejnej decyzji nakładającej karę za naruszenie zakazu dokonane w tym samym czasie. Ponieważ w rozpoznanej sprawie karę nałożono za naruszenie zakazu poprzez uczestnictwo w konkretnym programie, co zostało określone w sentencji decyzji, brak jest podstaw do stwierdzenia tożsamości przedmiotowej tego postępowania z postępowaniem dotyczącym nałożenia kary za naruszenie zakazu poprzez udział w zupełnie innym skonkretyzowanym w innej decyzji programie lojalnościowym, nawet jeżeli uczestnictwo tego samego podmiotu w obu programach częściowo miało miejsce w tym samym czasie. Podsumowując NSA wskazuje, że w rozpoznanej sprawie i w sprawie zakończonej decyzją GIF z dnia 10 stycznia 2014 r. podstawą ukarania były dwa różne skonkretyzowane w decyzjach działania strony, brak więc było podstaw do stwierdzenia ich tożsamości przedmiotowej i w konsekwencji brak było podstaw do stwierdzenia, że decyzja w rozpoznanej sprawie została wydana w sprawie rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną. Tożsamość przedmiotowa wystąpiłaby w przypadku ukarania tego samego podmiotu za naruszenie zakazu z art. 94a u.p.f. poprzez udział w tym samym programie i w tym samym okresie. Uzasadniony jest więc podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 129b ust. 1 w zw. z art. 94a ust. 1 u.p.f. poprzez uznanie, że postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej powinno bezwzględnie obejmować wszelkie formy reklamy prowadzonej w okresie objętym postępowaniem. Na marginesie sprawy należy zauważyć, że nie ma przeszkód, aby jednym postępowaniem i w konsekwencji jedną decyzją objęte zostało więcej niż jedno dające się skonkretyzować naruszenie zakazu wynikającego z art. 94a u.p.f., np. udział w obu programach: "Dla Mamy i Maleństwa" i "Program 60+", co zostałoby określone w decyzji i znalazło odzwierciedlenie w wymiarze kary. Ponieważ nie wystąpiła tożsamość postępowań w sprawie zakończonej decyzją GIF z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną w przedmiocie ukarania strony za prowadzenie reklamy apteki polegającej na uczestnictwie w programie "Dla Mamy i Maleństwa" ze sprawą zakończoną decyzją GIF z dnia [...] stycznia 2010 r. wydaną w przedmiocie ukarania strony za prowadzenie reklamy apteki polegającej na uczestnictwie w programie "Program 60+", za uzasadniony należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Z wyżej wyłożonych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.