II GZ 718/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 881/15 w zakresie odmowy sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi W. S.A. w O. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu udzielenia zamówienia publicznego z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił sprostowania uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 881/15 którym oddalono skargę W. S.A. w O. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu udzielenia zamówienia publicznego z naruszeniem prawa. We wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wniósł o "zastąpienie omyłkowo wskazanej podstawy prawnej, tj. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, dalej: p.z.p.), podstawą prawną, która stanowiła rzeczywistą podstawę dokonanej przez Sąd oceny legalności wydanego przez organ aktu administracyjnego, tj. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.z.p. (str. 21 wyroku)". Organ podniósł, że z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jednoznacznie wynika, iż kontrola legalności nałożonej przez Prezesa Urzędu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej została dokonana przez Sąd przez pryzmat przepisu art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.z.p., a nie przywołanego art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.z.p. W ocenie organu świadczy o tym w szczególności część historyczna uzasadnienia wydanego wyroku oraz przede wszystkim wskazanie motywów uznania przez Sąd prawidłowości nałożenia przez organ na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem organu wszystkie te okoliczności powodują, że przytoczenie niewłaściwej jednostki redakcyjnej przepisu art. 200 ust. 1 pkt 1 p.z.p. w porównaniu z przywołanymi, niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy, nosi znamiona wynikającej jednoznacznie z treści orzeczenia oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie wskazał, że żądanie zawarte w treści wniosku organu nie mieści się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Z treści uzasadnienia wyroku Sąd wywiódł, że zmiany, których domaga się organ dotyczyłyby merytorycznej treści uzasadnienia wyroku, a to w trybie sprostowania uzasadnienia jest niedopuszczalne. W omawianym wyroku Sąd poddał kontroli zaskarżoną decyzję m.in. pod kątem regulacji zawartej w przepisie art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.z.p., co wynika z treści uzasadnienia wyroku, w tym części historycznej oraz faktu, iż Sąd podzielił argumentację organu i wskazaną przez niego podstawę prawną wydania decyzji, tj. m. in. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.z.p. Rozpoznając wniosek Sąd miał także na uwadze, że w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. W. S.A. w O. postawiła zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.z.p. Fakt wskazania przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku błędnego przepisu będzie zatem podlegał ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie treści całego uzasadnienia skarżonego wyroku (np. pod kątem ewentualnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.). Zażalenie na to postanowienie wniósł Prezes Urzędu Zamówień Publicznych zarzucając temu orzeczeniu naruszenie: 1. art. 156 § 1 w zw. z art. 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie podlega sprostowaniu przywołana w uzasadnieniu wydanego orzeczenia niewłaściwa postawa prawna, która nie stanowiła wzorca normatywnego dokonanej przez Sąd Administracyjny kontroli wydanej przez organ decyzji administracyjnej; 2. art. 156 § 1 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na zawężającej interpretacji tego przepisu, sprowadzającą się do uznania, że nie podlega sprostowaniu merytoryczna część uzasadnienia wydanego wyroku, mimo że podstawy do takiej wykładni nie sposób wywieść z żadnego przepisu p.p.s.a.; 3. art. 156 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na powiązaniu możliwości dokonania sprostowania uzasadnienia wyroku z zarzutami postawionymi przez skarżącego kasacyjnie ten wyrok; 4. art. 156 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy w sytuacji, gdy wniosek organu o sprostowanie uzasadnienia wyroku mieścił się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym organ wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez sprostowanie uzasadnienia wyroku WSA w W. z dnia 9 czerwca 2015 r. na stronie 21 poprzez zastąpienie omyłkowo wskazanej podstawy prawnej, tj. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a p.z.p., art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c p.z.p., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter bezsporny, a oczywistość wadliwości musi wynikać z samej natury niedokładności, błędu czy omyłki, jak też porównania z innymi, niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Naczelny Sąd Administracyjny podziela rozważania Sądu I instancji w zaskarżonym postanowieniu dotyczące konieczności istnienia przymiotu oczywistości określonych w przepisie nieprawidłowości. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może też wprowadzać zmian merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, a tego właśnie dotyczy wniosek organu. Organ uzasadniając prawidłowość swojego wniosku powołuje się na oś sporu w sprawie głównej, sprowadzającej się do wykładni art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p., która doprowadziła organ do nałożenia na Spółkę kary na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c p.z.p. W tym miejscu trzeba podkreślić, że nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Ustosunkowanie się do takiego twierdzenia wniosku wymagałoby tymczasem dokonania oceny prawidłowości przywołania, a wręcz zastosowania określonej normy prawnej w uzasadnieniu. Takie postępowanie wykracza poza instytucję przewidzianą w art. 156 § 1 p.p.s.a. Podobnie należy ocenić argument dotyczący omyłkowego - w ocenie organu – zaklasyfikowania przez Sąd I instancji braku zastosowania przez Spółkę przepisów p.z.p. do naruszenia o którym mowa w art. 200 ust.1 pkt 1 lit. a tej ustawy. Niezrozumiały jest zarzut zażalenia wskazujący, jakoby Sąd I instancji przyjął, że nie podlega sprostowaniu merytoryczna część uzasadnienia wydanego wyroku. WSA wywiódł bowiem twierdzenie przeciwne. Wskazał, że ze względów funkcjonalnych stosowanie art. 156 § 1 p.p.s.a. dopuszcza się również w odniesieniu do uzasadnienia wyroku, a sprostowanie byłoby niedopuszczalne jedynie w zakresie prowadzącym do merytorycznej zmiany treści uzasadnienia. Wobec wyżej przedstawionych rozważań dotyczących zakresu niedokładności, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., prawidłowość stanowiska Sądu I instancji nie budzi wątpliwości NSA. Istotnie, jak zauważył organ, Sąd I instancji stwierdził, że w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. W. S.A. postawiła zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a p.z.p. Okoliczność ta nie była jednak zasadnicza i przesądzająca o odmowie dokonania sprostowania wyroku. Sąd I instancji jasno bowiem wskazał w treści uzasadnienia, że orzekł tak, gdyż żądanie zawarte w treści wniosku organu nie mieściło się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.