II OZ 553/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C.H., E.B. i J.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 136/15 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.H., E.B. i J.H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. II SA/Gl 136/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi C.H., E.B. oraz J.H. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż we wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej wskazano, że nadany decyzji drugiej instancji rygor natychmiastowej wykonalności jest nieuzasadniony, a rozpoczęcie inwestycji przed dokładnym wyjaśnieniem sprawy i wydaniem ostatecznego orzeczenia sądu może spowodować nieodwracalne szkody we własności uczestników postępowania. Pismem z dnia 14 marca 2015 r. uczestniczka postępowania W.H. wniosła o uwzględnienie wniosku wskazując, że wraz z mężem jest właścicielką nieruchomości położonej przy ulicy [...], która stanowi cały dorobek ich życia. Oboje są osobami w podeszłym wieku i nie wyrazili zgody, aby ich nieruchomość była zajęta pod drogę. Podniosła także, że przedmiotowa nieruchomość po rozbudowie ulicy będzie otoczona drogami, planowane jest również utworzenie ścieżki rowerowej w efekcie czego znacznie obniży to wartość ich nieruchomości. W ocenie Sądu złożony wniosek nie mógł zostać uwzględniony z poniższych przyczyn: Zdaniem Sądu w sprawie należy mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe oraz interes publiczny, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców. Dalej Sąd wskazał na szczególny charakter ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) oraz wyjaśnił, że specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane. Wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia. Biorąc pod rozwagę okoliczności powołane przez stronę skarżącą oraz uczestniczkę postępowania W.H. Sąd doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących kwestią sporną jest, czy w sprawie ma zastosowanie ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skarżący negują możliwość zastosowania tej ustawy w tej sprawie, zatem tę okoliczność, jeszcze nie wyjaśnioną, Sąd winien wziąć pod uwagę przy wydawaniu postanowienia, a nie przyjmować założenie, że ustawa ta na gruncie tej sprawy winna być zastosowana. Ponadto, zdaniem skarżących, Sąd nie wziął pod uwagę przeciwstawnych interesów stron, lecz jedynie stwierdził, że opóźnienie wiąże się ze stratami po stronie inwestora oraz powołał się na interes publiczny wskazując na niezaspokojone potrzeby mieszkańców. Podniesiono także, że w niniejszej sprawie, w razie wykonania zaskarżonej decyzji niewątpliwie dojdzie do wyrządzenia uczestnikom postępowania znacznej szkody oraz powstania trudnych do odwrócenia skutków – nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego w razie rozstrzygnięcia przez Sąd zgodnie z żądaniem strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. W niniejszej sprawie wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej dotyczy decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] w B. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] z projektowaną drogą o nazwie roboczej "[...]", wydanej w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zatem zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż mechanizmy przewidziane w tej ustawie, mające zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji, w sposób istotny ograniczają możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony skarżącej w świetle regulacji zawartych w tej ustawie. Ponadto zwrócić należy uwagę, że w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie chodzi o zwykłą szkodę będącą normalnym następstwem realizacji decyzji, ale o taką szkodę, której rozmiary są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem danego rodzaju aktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu, albowiem prawidłowo Sąd uznał, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżących okoliczności chociaż dolegliwe, są zwykłymi następstwami wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, które mogą się wiązać także m.in. z wywłaszczeniem, za odszkodowaniem, części nieruchomości. Zaś kwestia, jak twierdzi strona skarżąca, wadliwego wydania w sprawie decyzji na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie może być brana pod uwagę przy rozważaniu zastosowania ochrony tymczasowej, albowiem jest to już wkraczanie w merytoryczną ocenę decyzji, czego na tym etapie czynić nie wolno. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.