I OZ 619/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 101/15, o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. S. na uchwałę Rady Miejskiej w Mikstacie nr XXXV/234/2014 z dnia 19 września 2014 r. w przedmiocie zgody i ustalenia zasad sprzedaży udziałów w nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 101/15, odrzucił wniosek P. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. wniosła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Mikstacie nr XXXV/234/2014 z dnia 19 września 2014 r. Następnie pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. sprostowała swoje twierdzenie zawarte we wniosku o przywrócenie terminu podnosząc, iż omyłkowo we wniosku wskazała, że informację o uchybieniu terminu do wniesienia skargi uzyskała w dniu 7.01.2015 r., a nie jak miało to miejsce w rzeczywistości w dniu 9 01.2015 r. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2015 r. skarżąca została wezwana do wykazania, że wraz ze złożeniem skargi wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi, pod rygorem uznania, że wniosku takiego nie złożyła, a skarga została złożona po terminie. W odpowiedzi skarżąca przesłała do Sądu kopię wniosku o przywrócenie terminu wyjaśniając, że został on złożony wraz ze skargą w dniu 16 stycznia 2015 r., jednak na posiadanej kopi nie posiada potwierdzenia daty jego złożenia. Jednocześnie skarżąca z ostrożności wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Zarządzeniem Sędziego z dnia 10 marca 2015 r. organ został wezwany do nadesłania złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie organ poinformował, że skarżąca takiego wniosku nie złożyła wraz z wniesieniem skargi, ani też w terminie późniejszym. Skargę złożyła osobiście, nie załączając do niej wniosku o przywrócenie terminu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 31 marca 2015 r. o jednoznaczne oświadczenie czy wraz ze skargą, skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu i wnosi o przywrócenie terminu, czy też takiego wniosku nie złożyła i wnosi o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca stwierdziła, że złożyła wniosek w dniu 16 stycznia 2015 r. Dalej Sąd stwierdził, że w dokumentach nadesłanych przez organ wraz ze skargą, odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy znalazło się jedynie pismo skarżącej, w którym prostuje ona stanowisko zawarte we wniosku o przywrócenie terminu. Brak było jednak wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Również wśród wymienionych w skardze załączników skarżąca nie wymieniła wniosku o przywrócenie terminu. Na wezwanie Sądu skarżąca pismem z dnia 25 lutego 2015 r. nadesłała jedynie sam wniosek, nie była jednak w stanie udokumentować złożenia go w ogranie w dniu złożenia skargi. Tym samym Sąd za niewiarygodne uznał twierdzenia skarżącej, jakoby złożyła ona w organie wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ pismem z dnia 17 marca 2015 r. stwierdził, iż skarżąca takiego wniosku nie złożyła. Z tych też względów Sąd uznał, iż dniem złożenia wniosku o przywrócenie terminu, był dzień w którym skarżąca nadesłała ten wniosek do Sądu wraz z pismem z dnia 25 lutego 2015 r. W sytuacji jednak, gdy wskazana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 9 stycznia 2015 r. wniosek ten Sąd uznał za spóźniony i odrzucił go na mocy art. 88 p.p.s.a. Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarzuciła błędne przyjęcie, że wraz z wniesieniem skargi nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wynikające z bezzasadnego uznania za niewiarygodne twierdzeń skarżącej, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został wraz ze skargą w dniu 16.01.2015 r. w sytuacji gdy nie tylko wyjaśnienia samej skarżącej ale także inne okoliczności sprawy, takie jak złożenie pisma z dnia 29.01.2015 r. prostującego wniosek o przywrócenie terminu oraz fakt, że skarżąca jest osobą, która nie ma obeznania w procedurach administracyjnych, a zatem nie mogła wiedzieć, że także na wniosku o przywrócenie terminu winna otrzymać poświadczenie jego złożenia - świadczą o wiarygodności jej twierdzeń. Zarzuciła również błędne uznanie za wiarygodne wyjaśnień organu dotyczących braku złożenia wniosku o przywrócenie terminu i skupienie się na okoliczności, że skarżąca nie była w stanie tej okoliczności udokumentować, w sytuacji gdy jednoznacznie wyjaśniła, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi był załączony do skargi i wraz z nią - jednocześnie złożony i dlatego skarżąca nie przypuszczała i nie mogła przypuszczać, że musi te okoliczność osobno udokumentować i wyłącznie z tej przyczyny uzyskała potwierdzenie złożenia wszystkich dokumentów w dniu 16.01.2015 r. wyłącznie na kopii skargi. Zdaniem skarżacej brak jest podstaw, aby odmówić wiarygodności jej twierdzeniom tylko dlatego, że nie posiada pieczątki Urzędu Gminy na kopii wniosku o przywrócenie terminu. Skarżąca jako ponad 80-letnia kobieta nie jest obeznana w funkcjonowaniu administracji i doniosłości takich okoliczności jak m.in. potwierdzenie złożenia każdego ze składanych jednocześnie z wniosków z osobna Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ustawodawca w art. 88 p.p.s.a. postanowił, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wnioskiem spóźnionym jest wniosek złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a więc złożony po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie sporna jest data złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Strona skarżąca oświadczyła, że przedmiotowy wniosek złożony został wraz ze skargą w dniu 16 stycznia 2015 r. Z wyjaśnień organu wynika natomiast, że skarżąca wraz ze skargą nie złożyła spornego wniosku. Sąd Wojewódzki przyjął, że skoro w aktach administracyjnych brak jest wniosku i skarżąca nie jest w stanie udokumentować złożenia go w organie w dniu złożenia skargi, to dniem złożenia wniosku o przywrócenie terminu, był dzień w którym skarżąca nadesłała ten wniosek do Sądu wraz z pismem z dnia 25 lutego 2015 r. Zdaniem autora zażalenia, WSA dokonał błędnego ustalenia daty wpływu wniosku. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarga złożona została w Urzędzie Miasta i Gminy Mikstat w dniu 16 stycznia 2015 r. Z prezentanty Urzędu wynika, że wraz ze skargą złożonych zostało 14 załączników. Sąd Wojewódzki odrzucając wniosek podkreślił, że wśród wymienionych w skardze załączników skarżąca nie wymieniła wniosku o przywrócenie terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z okoliczności, że prezentata Urzędu Gminy została umieszczona tylko na skardze nie można wyprowadzić wniosku, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu nie zostało w ogóle złożone. Nie można bowiem jednoznacznie wykluczyć sytuacji, w której adnotacja organu potwierdzająca wpływ dokumentu została złożona jedynie na skardze, a wniosek nie został ostemplowany. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że z treści adnotacji Urzędu nie wynika, ile stron dokumentów zostało złożonych. Również niewymienienie przedmiotowego wniosku wśród załączników skargi nie może świadczyć w sposób pewny, że wniosek nie był złożony jednocześnie ze skargą. W sytuacji, gdy treść adnotacji urzędowych umieszczanych na skardze nie pozwala na jednoznaczne zweryfikowanie okoliczności złożenia wniosku, to brak było podstaw do odmowy wiarygodności twierdzeń skarżącej. Przyjąć należało, że okolicznością, która uprawdopodobniła złożenie wniosku wraz ze skargą było pismo skarżącej z 29 stycznia 2015 r. Zważywszy, że strona działała osobiście, to trudno z faktu niedysponowania poświadczoną kopią wniosku wyprowadzić konkluzję, że wniosek w ogóle nie był złożony, zwłaszcza gdy w piśmie z 29 stycznia 2015 r. strona powołała się na wniosek, prostując jego treść. W takim stanie sprawy należało uznać, że jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie czy termin siedmiodniowy określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany, to należy rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OZ 661/06). Wobec powyższego należało przyjąć datę 16.01.2015 r. jako datę złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rzeczą Sądu Wojewódzkiego na dalszym etapie sprawy będzie zatem merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.