II OSK 1923/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak Kubiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 141/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 22 kwietnia 2015 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w R. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w Krakowie z [...] września 2014 r. Jednocześnie Sąd zasądził od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] marca 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] oparty na art. 31 § 1 pkt 1 oraz 2 k.p.a. "o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] na działce nr [...] w miejscowości W. gmina I. oraz o dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu". Do wniosku zostały dołączone: kopia statutu Stowarzyszenia oraz kopia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W dniu [...] kwietnia 2014 r. PINB wydał postanowienie, w którym odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejscowości W., gm. I. Wskazano, że przeprowadzone z urzędu postępowanie kontrolno-wyjaśniające nie wykazało podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy PINB zawiadomieniem z [...] sierpnia 2014 r. poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie "stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] w m. W., Gm. I.". Organ zaznaczył, że art. 31 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do regulacji z art. 61, czy art. 61a k.p.a. Przywołując zatem § 7 pkt 1 statutu Stowarzyszenia, organ uznał, że żądanie jest zgodne z celami statutowymi wnioskującej organizacji. Natomiast w odniesieniu do zaistnienia drugiej z przesłanek - zgodności żądania organizacji społecznej z interesem społecznym - organ zauważył, że Stowarzyszenie, poza zawartą we wniosku oceną dotyczącą kwalifikacji wykonanych przez inwestora robót budowlanych i powołanym na tę okoliczność orzecznictwem sądów administracyjnych, w żaden sposób nie wykazało, jakie dobra mają być chronione i jakie ewentualne istnieje zagrożenie dla interesu społecznego. Organizacja nie wykazała zatem, że za jej dopuszczeniem przemawia obiektywny interes społeczny, bowiem nie został on zindywidualizowany ani wskazany. Ciężar wykazania istnienia obu przesłanek uzasadniających wniosek o dopuszczenie Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu administracyjnym spoczywa na organizacji społecznej, czego wnioskodawca nie uczynił. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe fakty organ wykluczył to, że za dopuszczeniem Stowarzyszenia do niniejszego postępowania administracyjnego na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. przemawia interes społeczny. W związku z powyższym postanowieniem z [...] września 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w Krakowie odmówił dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Stowarzyszenie [...] wniosło zażalenie na powyższe postanowienie. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z [...] grudnia 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 123 i art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy zauważył, że nie jest zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, iż charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Nawet wówczas, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym jest uzasadniony jej celami statutowymi, to i tak organ administracji publicznej może uznać to żądanie za niezasadne z uwagi na brak interesu społecznego. Organ odwoławczy zgodził się z dokonaną oceną, że Stowarzyszenie [...] nie skonkretyzowało interesu społecznego w sprawie objętej żądaniem. Co więcej, we wniosku z dnia [...] marca 2014 r. wnioskodawca powołuje jedynie fragmenty wyroków sądów administracyjnych zapadłych w zbliżonych stanach faktycznych, natomiast w żaden sposób nie wykazuje istnienia, że wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest uzasadniony interesem społecznym. Nie jest zaś możliwe uwzględnienie wniosku Stowarzyszenia w sytuacji, w której nie wykazuje ono potrzeby wzięcia udziału w postępowaniu, przerzucając tym samym na organ administracji ciężar precyzyjnego ustalenia przesłanek zasadności tego żądania. Stowarzyszenie [...] w R. wniosło na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za trafne spostrzeżenia organów, że wniosek Stowarzyszenia należało rozpoznać z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 31 k.p.a. Podzielił przy tym pogląd, że organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu z pod kątem spełnienia przesłanki "interesu społecznego", w tym posiadania "kwalifikacji" do występowania w konkretnej sprawie, wynikającej z celu działania określonego statutem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że to na organizacji społecznej spoczywa, na gruncie art. 31 k.p.a., ciężar wykazania istnienia przesłanek wskazujących na zasadność uczestnictwa w danym postępowaniu. Jeżeli zatem organ administracji dostrzegł braki wniosku organizacji społecznej, polegające na niedostatecznym sprecyzowaniu bądź uzasadnieniu jego treści, winien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia, czy sprecyzowania. Jeśli w wyniku takiego wezwania wniosek nadal nie zawiera danych niezbędnych do jego kwalifikacji, dopiero wówczas można mówić o niespełnieniu obowiązku spoczywającego na wnioskodawcy. Pogląd ten stoi w sprzeczności ze stanowiskiem zajętym przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie, które stwierdziły, że skoro Stowarzyszenie, poza zawartą we wniosku oceną dotyczącą kwalifikacji wykonanych przez inwestora robót budowlanych i powołanym na tę okoliczność orzecznictwem sądów administracyjnych, w żaden sposób nie wykazało, jakie dobra mają być chronione i jakie ewentualne istnieje zagrożenie dla interesu społecznego. Sąd zauważył, że organy przyjęły, iż organizacja nie wykazała, że za jej dopuszczeniem przemawia obiektywny interes społeczny, bowiem nie został on zindywidualizowany ani wskazany. Konkluzję tę jednak wyprowadziły jedynie z samej treści wniosku z [...] marca 2014 r., bez wezwania wnioskodawcy o jego uzupełnienie, czy doprecyzowanie, co – zdaniem Sądu – było obowiązkiem organu. W sytuacji zaniedbania tego obowiązku przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy winien był przynajmniej podjąć próbę usunięcia tego uchybienia, poprzez stosowne wezwanie skierowane do wnioskodawcy, a dopiero wówczas, w zależności od uzupełnionego stanowiska wnioskodawcy, bądź w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie, powinien był ocenić spełnienie przesłanek z art. 31 k.p.a. Sąd podkreślił, że na organie spoczywa obowiązek wezwania organizacji społecznej do wykazania okoliczności istotnych dla rozpatrzenia wniosku złożonego w trybie art. 31 § 1 k.p.a., także wówczas, gdy jego uzasadnienie nie jest precyzyjne. W razie stwierdzenia powyższych braków formalnych podania organ powinien zastosować odpowiednio przepis art. 64 § 2 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Biorąc pod uwagę zagadnienia rozważane przez organy w kontrolowanych postanowieniach Sąd stwierdził brak materialnoprawnych przeszkód dla dopuszczenia skarżącego Stowarzyszania do udziału w sprawie dotyczącej rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejscowości W., gm. I. Sąd podkreślił, że wymagane istnienie interesu społecznego jest różne od interesu prawnego organizacji społecznej lub jej członków, co miałoby znaczenie w przypadku podejmowania decyzji dotyczących kręgu stron. Jest ono także różne od interesu publicznego. O ile przez pojęcie "interesu publicznego" należy rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa (państwa), to "interes społeczny" może być odnoszony również do mniejszych zbiorowości i odrywa się od takich zobiektywizowanych potrzeb. Na gruncie art. 31 § 1 k.p.a. kolizja interesów, jaką może wywołać dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony, z interesami stron, stanowi jeden z wielu aspektów oceny spełnienia przesłanki "interesu społecznego" i z zasady nie powinna prowadzić do ograniczeń w mechanizmach stanowiących przejaw kontroli społecznej. Nie bez znaczenia jest także w ramach oceny spełnienia tej przesłanki rozważenie, czy na gruncie określonych kategorii spraw ustawodawca przewidział inne instytucje prawne gwarantujące jego uwzględnienie. W tym kontekście Sąd zauważył, że treść wniosku z [...] marca 2014 r. (data wpływu [...] marca 2014 r.) nie jest precyzyjna, co może wynikać z faktu, że Stowarzyszenie, postrzegając rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej (zwiększenie jej mocy i ilości anten) jako nielegalną i niezgodną z prawem, nie posiadało jednak wiedzy co do parametrów technicznych tego przedsięwzięcia oraz, czy wszczęte i prowadzone bez udziału strony skarżącej postępowanie administracyjne znak [...], w sprawie rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejscowości W., gm. I., jest prowadzone w sposób właściwy. Faktem jest, że we wniosku nie podano opisu danych technicznych dotyczących kwestionowanej inwestycji, a co za tym idzie, nie poddano ich ocenie w kontekście interesu społecznego, w tym ewentualnego wpływu na zdrowie i życie ludzi. Jawi się jednak pytanie, czy wnioskujące Stowarzyszenie powinno i mogło te dane wskazać oraz czy miało dostęp do stosownej dokumentacji zawierającej te dane, czego organ nie poddał analizie w zaskarżonym postanowieniu. Sąd podkreślił przy tym, że treść wniosku z [...] marca 2014 r., w tym powołane w nim orzecznictwo kładzie duży nacisk na wagę zagadnień dotyczących oddziaływania promieniowania anten stacji bazowych telefonii komórkowych na środowisko (w szczególności na życie i zdrowie ludzi), potrzebę posiadania wiedzy specjalnej dla dokonywania w tym zakresie właściwych ocen i kwalifikacji, złożoność problematyki i wymogów decydujących o legalności przedsięwzięcia. Wniosek zatem w swej treści nawiązuje do zagadnień istotnych z punktu widzenia oceny "interesu społecznego", choć brak w nim elementu, który można by uznać za próbę wykazania tej przesłanki w tej konkretnej sprawie. Organ drugiej instancji, rozpoznając w niniejszej sprawie zażalenie Stowarzyszenia, zupełnie nie rozważył zagadnień dotyczących ewentualnych braków wniosku, ani też kwestii realnej możliwości rzetelnego wskazania przez Stowarzyszenie we wniosku na konkretne elementy stanu faktycznego, uzasadniające ten wniosek, co zdaniem organów miało znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia wniosku z [...] marca 2014 r. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 31 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. Uchylając zatem oba wydane w sprawie postanowienia Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organów będzie ustalenie stanu faktycznego z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych powyżej, w tym zbadanie, czy za ewentualnym udziałem Stowarzyszenia w sprawie dotyczącej innej osoby przemawia interes społeczny i na czym on polega. Organy winny zatem ustalić te elementy stanu faktycznego i dokonać ich oceny zgodnie z art. 80 k.p.a. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] Spółka z o.o. podniosła następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania: 1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organy I i II instancji nie przeprowadziły wyczerpująco postępowania dowodowego i nie dokonały właściwych ustaleń faktycznych, podczas gdy postępowanie administracyjne było prowadzone zgodnie z tymi przepisami, a organy te prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wnikliwie uzasadniły brak podstaw do dopuszczenia Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu; 2. naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej, co polegało na zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a co za tym idzie uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego rozstrzygając sprawę nie naruszyły art. 31 k.p.a.; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku nieumotywowanych wskazań co do dalszego sposobu postępowania organów nadzoru budowlanego przy jej ponownym rozpatrywaniu, które to czynności organy przeprowadziły już w przedmiotowym postępowaniu, dokonując stosownych ustaleń faktycznych i oceny zasadności zgłoszonych przez Stowarzyszenie żądań; 4. naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo braku naruszenia przepisów prawa wskazanych w zarzutach skargi kierowanej do Sądu I instancji przez organy nadzoru budowlanego, Sąd uchylił zaskarżone postanowienia. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że istnieją wątpliwości, czy żądanie dopuszczenia stowarzyszenia do postępowania uzasadnione jest celami statutowymi tej organizacji. Nie usprawiedliwia tego cel w postaci reprezentowania członków stowarzyszenia i obywateli Polski przed "organami władzy rządowej". Czym innym jest bowiem udział w charakterze uczestnika postępowania organizacji społecznej w sprawie innej osoby, a czym innym jej reprezentowanie. Występowanie jako uczestnik na prawach strony oznacza występowanie we własnym imieniu a nie imieniem osoby reprezentowanej, ze skutkami prawnymi dotyczącymi uczestnika na prawach strony a nie podmiotu w interesie którego on występuje. Z tego względu cel wymieniony w § 7 ust. 10 statutu nie stanowi podstawy dla stowarzyszenia do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym, ani do występowania jako uczestnik na prawach strony w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo wywiedziono, że cele statutowe Stowarzyszenia są bardzo ogólne. Zdaniem Spółki, brak możliwości dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu usprawiedliwia również brak uprawdopodobnienia, że zamierza w tej sprawie realizować cel publiczny. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Odmawiając zasadności argumentacji służącej wykazaniu słuszności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. należy podkreślić, że w świetle znajdującego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankami dopuszczenia organizacji społecznej do postępowania jest łączne spełnienie dwóch wymogów uzasadniających złożone żądanie. Pierwszym z nich jest statutowy cel tej organizacji, drugim - istnienie interesu społecznego przemawiającego za dopuszczeniem organizacji do postępowania prowadzonego przez organ. W odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że cel działania określony w przedstawionym statucie Stowarzyszenia mógł świadczyć o jej spełnieniu. Przedmiot prowadzonego postępowania wkracza bowiem w zakres działania tej organizacji społecznej, choćby z uwagi na czynności postępowania, jak też z uwagi na jego wynik. Należy zatem podkreślić, że wystarczające w tej mierze są cele Stowarzyszenia wynikające z powołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej § 7 ust. 10, w świetle którego celem Stowarzyszenia jest reprezentowanie członków Stowarzyszenia i obywateli Polski przed organami władzy administracji rządowej i samorządowej, sądami i prokuratorami. Należy ponadto zauważyć, że w tym zakresie równie silne uzasadnienie dla uznania za spełnioną omawianą przesłankę wynika z treści § 7 ust. 2 i ust. 4 oraz § 8 ust. 2 Statutu. Stowarzyszenie to bowiem zostało powołane celem wspierania działań proekologicznych - przeciwdziałania zagrożeniom skażenia i zanieczyszczenia środowiska naturalnego (§ 7 ust. 2) oraz działania na rzecz udziału społeczeństwa w procedurach decyzyjnych (§ 7 ust. 4). Wśród zaś działań podejmowanych dla realizacji tych celów przewidziano m.in. występowanie z uwagami, wnioskami, opiniami i skargami do organów administracji, sądów i prokuratur (§ 8 ust. 2). Brak zatem dostatecznych powodów, by uznać za uzasadnione twierdzenia skargi kasacyjnej o niespełnieniu przesłanki posiadania statutowego celu pozwalającego na udział Stowarzyszenia w postępowaniu prowadzonym w sprawie rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Istnienie interesu społecznego, jako drugi z wymogów dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, wymaga uwzględnienia wypowiedzi doktryny, zgodnie z którą nie ma trwałej, stałej definicji interesu społecznego. Jego treść jest ciągle zmieniającą się kompozycją i balansem różnorodnych wartości określonego społeczeństwa w określonym czasie (tak: M.Wyrzykowski "Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym", Warszawa 1986 r., s. 209, za: J.Borkowski w: B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. wyd. C.H.Beck, 11 wydanie, s. 213). Podkreśla się więc, że przy stałych celach statutowych organizacji społecznej zmianie mogą ulegać wymagania interesu społecznego, które przemawiają albo za uwzględnieniem żądań danej organizacji, albo za ich oddaleniem. W rozpoznawanej sprawie wartości wspólne dla większej ilości podmiotów, pozwalające na dokonanie przez organ oceny spełnienia przesłanki interesu społecznego nie zostały wystarczająco wyeksponowane we wniosku złożonym przez skarżące Stowarzyszenie. Z tego też względu za słuszne należy uznać stwierdzenie, że brak argumentacji służącej wykazaniu posiadania interesu społecznego uzasadniającego żądanie dopuszczenia do udziału w toczącym się postępowaniu, powoduje po stronie organu obowiązek wystąpienia do wnioskodawcy o uzupełnienie, bądź sprecyzowanie wniosku w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie wniosek Stowarzyszenia jedynie w niewielkim zakresie odwołuje się do interesu społecznego wywodzonego ze znaczącej zmiany parametrów technicznych i użytkowych przedsięwzięcia prowadzącej do zwiększenia mocy szkodliwego promieniowania. Brak precyzyjnej w tej mierze argumentacji uniemożliwił więc rozpoznanie wniosku, który powinien podlegać uszczegółowieniu. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 31 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji nie sposób uznać za skargą kasacyjną, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie doszło również do zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy zauważyć, że przepis ten odnosi się do uzasadnienia wyroku i stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli zaś w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy zasadnicze znaczenie ma zawarty w tym zdaniu zwrot normatywny "wskazania co do dalszego postępowania". Należy stwierdzić, że prawidłowa konkluzja przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny kontrolowanego postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, doprowadziła do zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku stosownych zleceń, którymi powinny się kierować organy ponownie rozpatrując wniosek Stowarzyszenia. Odmienna zaś od przeprowadzonej przez Sąd ocena dokonywanych przez organ czynności nie może służyć usprawiedliwieniu zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa jedynie elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. Dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonego postanowienia odpowiada ustrojowej funkcji sądów administracyjnych, wynik zaś tej kontroli znajduje usprawiedliwienie w obowiązujących przepisach prawa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.