VII SA/Wa 1997/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]. sierpnia 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją własną z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej[...]S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...]przy ul. [...] we [...]. Od powyższej decyzji [...] Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w [...]złożyło, w terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. 3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2014 r. zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia jak w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Podkreślił ponadto, że dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający bada w tym zakresie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja własna z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a., w tym zarzucaną przez stronę skarżącą wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, że naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie, czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące, znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w toku prowadzonego postępowania organy nadzoru budowlanego ustaliły, że objęte prowadzonym postępowaniem roboty budowlane zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. O konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowych robót przesądzono w wiążącym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11 w sprawie ze skarg [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] i M. M.. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we [...]. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia Sądu wynika, że postępowanie w sprawie spornych robót budowlanych powinno być prowadzone w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Ponadto Sąd wskazał, że w prowadzonym postępowaniu "organ nadzoru budowlanego rozważając podjęcie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lub pkt 3 ww. ustawy musi zdecydować, która z decyzji wskazanych w ust. 1 tego przepisu, będzie najpełniej odpowiadała celom postępowania naprawczego i znajdowała uzasadnienie w zaistniałym stanie faktycznym". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał jednak, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w stosunku do wykonanych robót, będących przedmiotem postępowania, brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, gdyż wykonane roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych (protokoły oględzin z dnia: 24 czerwca 2010 r., 4 listopada 2011 r., 24 maja 2012 r.). Co istotne również w protokole z okresowej kontroli okresowej dotyczącej całego obiektu, wewnątrz którego zamontowano sporną stację bazową telefonii komórkowej (Kościół p.w. [...] we [...] przy ul. [...]), przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2012 r. wynika, że obiekt nadaje się do użytku i nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Odnosząc się do zarzutu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącego niedokonania oceny zgodności inwestycji z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanej w toku prowadzonego postępowania zwykłego, nie wykazano niezgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego brak było podstaw na etapie postępowania nieważnościowego do uznania, aby w tym zakresie naruszono prawo, w takim stopniu, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności badanej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że znajdująca się w aktach sprawy "Kwalifikacja przedsięwzięcia Nr [...]" dotycząca przedmiotowej stacji bazowej sporządzona przez A. S. w styczniu 2009 r. także potwierdza, że obszary dostępne dla ludności nie znajdują się w zasięgu negatywnego oddziaływania przedmiotowej stacji, co zostało również wskazane w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. Powyższe było podstawą wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...] S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...]. Zgodnie art. 105 § 1 k.p.a. "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty odpowiadają standardom prawa, wówczas może zakończyć postępowanie decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 22.05.2009 r., sygn. akt II SA/Op 585/08, LEX 504230, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20.10.2009 r., sygn. akt II SA/Bk 461/09, LEX 573672). Na podstawie dokonanych ustaleń Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2013 r. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i służy jedynie wyeliminowaniu z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które są ewidentnie sprzeczne z przepisami prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie weryfikując w trybie art. 156 § 1 k.p.a. własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie stwierdził takiej sprzeczności. Stan faktyczny i prawny sprawy dawał podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. Tym samym utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...]. Podsumowując podkreślił także, że chybiony jest zarzut strony skarżącej dotyczący niezasadnego przywołania w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. opinii z 2009 r. sporządzonej przez A. S. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia powołanie się na wskazane opracowanie świadczyć może o tym, że "organowi chodzi o przepisy rozporządzenia z dnia 9.11.2004 roku zmienione w części rozporządzeniem z dnia 21.08.2007 roku w sytuacji, w której WINB zastosował przepisy rozporządzenia z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Organ wyjaśnił stronie skarżącej, że nie było przeciwwskazań, aby oceniać zgodność inwestycji z obowiązującymi w dniu orzekania przepisami na podstawie opracowania, które zostało sporządzone przed dniem wejścia w życie obowiązującego aktu prawnego, skoro ustalenia zawarte w ww. opracowaniu dotyczyły kontrolowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11, zapadłym w toku przedmiotowego postępowania, wskazane opracowanie jest dokumentem stanowiącym dowód w sprawie i zgodnie z art. 80 k.p.a. jak każdy inny winien być poddany swobodnej ocenie organu, w szczególności dla ustalenia czy wykonane roboty budowlane zgodne są z obowiązującymi przepisami, czy też je naruszają. Dlatego też nie można uznać, aby powoływanie się na wskazane opracowanie było sprzeczne z prawem.  Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] wskazał, że pozostają one bez wpływu na rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, tym bardziej, że znaczna ich część wykracza poza przedmiot zaskarżenia, więc tym samym nie mają one wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia i są niezasadne. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z: 1. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż inwestycja, która nie ma zatwierdzonego projektu budowlanego i tym samym nie dokonano oceny jej zgodności z art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie wymaga w celu doprowadzenia jej do zgodności z przepisami prawa przeprowadzenia postępowania administracyjnego o charakterze merytorycznym; 2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez nie sprecyzowanie przedmiotu sporu w myśl konkretnego przepisu ustawy Prawo budowlane, co wyklucza możliwość zaakceptowania decyzji, jako prawidłowej; oraz poprzez uznanie, iż lakoniczne stwierdzenie organu, iż decyzja w trybie zwykłym nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowania terenu bez wskazania jakiegokolwiek artykułu w/w ustawy spełnia obowiązujące wymogi; 3. art. 3 pkt 1 lit. b w związku z art. 3 pkt 3 oraz 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez ich pominięcie w sytuacji, w której całość techniczno-użytkowa stacji bazowej może być zaliczona tylko i wyłącznie do kategorii obiektu budowlanego (budowli), którego legalizacja następuje w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. 4. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu jego pominięcie w sytuacji, w której miał on zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem inwestycja wymagała uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 5. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie definicji pojęcia miejsca dostępne dla ludności i pomimo tego uznanie, iż inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe ma ogromne znacznie albowiem przyjmując stanowisko Naczelnego Sądu Adminidtracyjnego, o którym mowa w uzasadnianiu organ doszedłby do konkluzji, iż decyzja jest wymagana albowiem NSA nie podziela poglądów prawnych w tej kwestii przedkładanych przez inwestora. 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. 2. [...] Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w [...] wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...]S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Określone w art. 156 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, stanowiącym wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. 3.1. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia jej co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w omawianym trybie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zastosowanie sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. 3.2. Niniejsza sprawa dotyczy robót, które zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej – bowiem było wymagane pozwolenie na budowę – stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 195/11 w sprawie ze skarg na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powyższym wyroku sporządził kwalifikację robót budowlanych stwierdzając, że polegały one na instalowaniu urządzenia w obiekcie i dlatego nie mieściły się w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, a wobec tego wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Do takich robót budowlanych wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę właściwy jest tryb naprawczy, o którym mowa w art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane. W decyzji wydanej w trybie nadzorczym, a także wskazanej we wniosku o stwierdzenie nieważności organ - Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego te wszystkie okoliczności przeanalizował i dokonał oceny zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd jest związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011r., zaś wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do przedmiotu podjętego w nim rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 170 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Na podstawie art. 171 powyższej ustawy, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. 3.3. Jak słusznie stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w związku z wykonanymi wewnątrz Kościoła p.w. [...] we [...] robotami budowlanymi- zamontowania stacji bazowej telefonii komórkowej – brak było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, ponieważ wykonane prawce budowlane nie naruszają przepisów techniczno – budowlanych. Również w protokole z okresowej kontroli okresowej dotyczącej powyższego obiektu przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2012r., wynika, że obiekt nadaje się do użytku i nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w decyzji z dnia [...] kwietnia 2014r., wydanej w toku prowadzonego postępowania zwykłego, nie wykazano niezgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem brak było podstaw na etapie postępowania nieważnościowego do uznania, aby w tym zakresie naruszono prawo, w takim stopniu, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności badanej decyzji. Na podstawie dokonanych ustaleń zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej [...]S.A. wewnątrz wieży kościoła p.w. [...] przy ul. [...] we [...]. 3.4. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja nie wypełniała żadnej z przesłanek określonych przepisem art. 156 k.p.a., stąd też brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one całkowicie niezasadne. V. Reasumując, stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.