II GZ 309/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 23 kwietnia 2015 r.; sygn. akt III SA/Łd 323/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r.; nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego automatu do gier postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie określenia kosztów postępowania w zakresie sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu o niskich wygranych. W uzasadnienie postanowienia Sąd I instancji podał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie postanowienia objętego wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Z akt sprawy wynika, że skarżącą Spółkę obciążono kosztami sporządzenia opinii z badania sprawdzającego automatu o niskich wygranych w wysokości [...] zł. Jednakże, spółka nie uprawdopodobniła w szczególności, że uiszczenie wskazanej kwoty przekracza jej możliwości finansowe i wywoływałoby jej niewypłacalność. Sąd zwrócił uwagę, iż powoływanie się na wymienione okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową Spółki (stan zadłużenia, stan majątku, ewentualne dokumenty świadczące o istniejącej lub faktycznie grożącej w bliskim terminie niewypłacalności) nie może prowadzić do udzielenia jej ochrony tymczasowej. P. G. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie przyznając ochronę tymczasową. Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca spółka nie wykazała w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasady, mimo iż spółka wskazała na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, przyczyny takiego ryzyka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13). W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że skarżąca spółka nie przedstawiła konkretnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie w jej przypadku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Powodem takiej oceny dokonanej przez Sąd był przede wszystkim brak załączenia jakichkolwiek dokumentów dotyczących aktualnej sytuacji finansowej skarżącej spółki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, które wskazywałyby, iż sytuacja finansowa działalności była na tyle trudna, aby konieczne było zastosowanie ochrony tymczasowej. Wskazać trzeba, że skarżąca spółka nadal funkcjonuje, tym bardziej brak jest podstaw aby zastosować wnioskowaną ochronę. Samo gołosłowne i ogólnikowe twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, spowodowania trudnej sytuacji nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie może być również podnoszony przez skarżącą argument, iż skarżąca jest stroną wielu postępowań toczących się przed sądem. Skarżąca jako przedsiębiorca, prowadzący rozległą działalność gospodarczą musi się liczyć z faktem, iż będzie inicjatorem wielu postępowań sądowych, jednakże w dalszym ciągu wielość spraw nie wypełnia wystąpienia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. jak również powołana okoliczność nie może być powodem wystąpienia trudnych okoliczności, powodujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.