IV SA/Wa 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, dalej również "Minister", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze. zm.), dalej "k.p.a.", uchylił w całości postanowienie z [...] grudnia 2012 r. Wojewody [...] w przedmiocie nałożenia na Wójta Gminy S. kary w wysokości 3 000 (trzy tysiące) złotych za wydanie w dniu [...] maja 2011 r. decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej również "u.p.z.p.", i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości 13 500 (trzynaście tysięcy pięćset) złotych za 27 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy. Wójt Gminy S. - po rozpatrzeniu wniosku Gminy S. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie gminnej szkoły podstawowej wraz z zagospodarowaniem terenu na cele rekreacyjne i sportowe oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...], obręb B., gmina S. - decyzją z [...] maja 2011 r. ustalającej lokalizację dla ww. inwestycji celu publicznego. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. nałożył na Wójta Gminy S. karę pieniężną w wysokości 3 000 (trzy tysiące) złotych za wydanie decyzji z [...] maja 2011 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, tj. 6 dni. Wójt Gminy S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Wojewody [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] listopada 2014 r. uchylił powyższe postanowienie Wojewody [...] i orzekł co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości 13 500 (trzynaście tysięcy pięćset) złotych za 27 dni zwłoki w wydaniu ww. decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Wojewoda [...] błędnie ustalił okres podlegający wyłączeniu na podstawie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niewłaściwie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Minister Infrastruktury i Rozwoju na podstawie akt sprawy ustalił, że 65-dniowy termin do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rozpoczął bieg w dniu 9 lutego 2011 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym złożono wniosek o wszczęcie postępowania. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji w dniu [...] maja 2011 r. Dzień ten jest ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Zatem postępowanie administracyjne w sprawie toczyło się przez 99 dni. Zdaniem organu Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że od 65-dniowego terminu ustawowego odliczyć należy okres przeznaczony na uzgodnienie projektu decyzji ze Starostą Z. Błędnie jednak przyjął datę końcową tego okresu na dzień 20 maja 2011 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wyjaśnił, że odliczeniu podlega okres od dnia następującego po dniu nadania pisma o uzgodnienie do dnia wpływu postanowienia w sprawie uzgodnienia do organu. W omawianej sprawie Wójt Gminy S. pismem z 4 maja 2011 r., znak: [...], nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego, wystąpił z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego do Starosty Z. Przedmiotowe pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 6 maja 2011 r. Starosta Z. postanowieniem z [...] maja 2011 r. uzgodnił przedłożony projekt decyzji. Postanowienie te wpłynęło do Urzędu Gminy S. w dniu 12 maja 2011 r. Oznacza to, że okres od 6 maja 2011 r. do 12 maja 2011 r. tj. 7 dni podlega odliczeniu od terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ podniósł, że poza okresem przeznaczonym na uzgodnienie projektu decyzji w sprawie nie miały miejsca żadne inne czynności podlegające odliczeniu od terminu ustawowego, a w szczególności okres przeznaczony na publikację obwieszczenia informującego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji. Dokonanie takiego odliczenia było w ocenie Ministra nieuprawnione. Organ pierwszej instancji nie uzasadnił dlaczego odliczył od terminu ustawowego okres przeznaczony na publikacje obwieszczenia informującego o wszczęciu postępowania w sprawie i ograniczył się jedynie do przytoczenia skrajnych dat tego okresu. Czynność ta nie ma charakteru nadzwyczajnego, a wyłączenie to nie znajduje również żadnego umocowania w przepisach prawa materialnego, doktrynie czy też aktualnej wykładni sądowo - administracyjnej. Minister podkreślił, że obwieszczenie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji zostało sporządzone przez Wójta Gminy S. w dniu 22 kwietnia 2011 r. podczas gdy wniosek o wszczęcie postępowania został złożony w dniu 8 lutego 2011 r. Tym samym przez okres 72 dni nie podejmował żadnych czynności w sprawie, co świadczy o ewidentnej zwłoce tego organu w wydaniu decyzji. W konsekwencji Minister stwierdził, że 65-dniowy termin na wydanie decyzji w ww. sprawie został przekroczony o 27 dni, a nie jak to ustalił Wojewoda [...] o 6 dni, co jest równoznaczne z wymierzeniem Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości 13 500 (trzynaście tysięcy pięćset) złotych. Dalej Minister wyjaśnił, że postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i wobec tego organ odstąpił od określonego w art. 139 k.p.a. zakazu orzekania na niekorzyść strony żalącej się (zakazu reformationis in peius). Jako rażące naruszenia prawa Minister zakwalifikował błędne określenie okresu niepodlegającego wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie decyzji. Ponadto Minister wskazał, że pomimo iż Wojewoda [...] naruszył art. 124 k.p.a. to zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy sprawy jest kompletny i nie zachodzi konieczność jego uzupełnienia poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Tym samym pozwala to na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy co do istoty i nałożenie na Wójta Gminy S. kary za niewydanie decyzji w ustawowym terminie 65-dni. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu Minister uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Organ podkreślił, że przy wymierzenia kary w trybie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie ma znaczenia fakt, że wnioskodawcą była Gmina S., której organem wykonawczym jest Wójt Gminy S., będący jednocześnie organem prowadzącym postępowanie. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku przekroczenia przez właściwy organ 65 - dniowego terminu, organ wyższego stopnia zobowiązany jest do wymierzenia kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i nie podlega jakiemukolwiek uznaniu administracyjnemu. Wbrew twierdzeniu żalącego się, czynności Wójta Gminy S. polegające na zapewnieniu stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiające wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, stanowią standardowe czynności procesowe organu administracji publicznej. Czynności te występują każdorazowo w toczącym się postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o zezwoleniu na lokalizację inwestycji celu publicznego, a zatem nie mają charakteru nadzwyczajnego i nie podlegają wyłączeniu z 65 - dniowego terminu ustawowego. Skargę na postanowienie z [...] listopada 2014 r. Ministra Infrastruktury i Rozwoju wniósł Wójt Gminy S. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 2, ust. 2a, ust. 2b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 51 ust. 2 i ust. 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła, że powiązanie początku biegu terminu do wydania decyzji ze złożeniem wniosku oznacza, że wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma być kompletny. Innymi słowy złożenie niekompletnego wniosku nie uruchamia biegu omawianego terminu. Skoro w niniejszej sprawie opóźnienie było skutkiem zaniechania strony, która nie złożyła kompletnego wniosku, to tym samym nie można wywodzić, że Wójt Gminy S. - jako organ administracji publicznej - opóźniał się z rozpatrzeniem własnego wniosku, a tym bardziej pozostawał w zwłoce, co pozostaje warunkiem koniecznym nałożenia sankcji w postaci kary pieniężnej. Ponadto strona skarżąca wywiodła, że Minister odstępując od zakazu orzekania na niekorzyść strony żalącej się nawet nie próbował wykazywać na czym polegało "rażące naruszenie prawa" lub "rażące naruszenie interesu społecznego" jakiego miał rzekomo dopuścić się w niniejszej sprawie Wojewoda [...]. Powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, strona skarżąca podniosła, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Zakres pojęcia rażącego naruszenia prawa, które to pojęcie występuje w art. 139 k.p.a. nie jest jednak tożsamy z określeniem "rażącego naruszenia prawa" użytym w art. 156 § 2 kpa. Pojęciu "rażącego naruszenia prawa" nadaje się bowiem zakres szerszy, obejmujący kwalifikowane przypadki naruszenia prawa, wymienione zarówno w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a., jak i art. 156 § 1 k.p.a. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie organ nawet nie wskazał, że Wojewoda [...] dopuścił się naruszenia jednego z przytoczonych wyżej przepisów. Uniemożliwia to jakąkolwiek ocenę przyjętych przez organ okoliczności faktycznych i prawnych, jakie zaistniały w ramach postępowania zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy S. decyzji z [...] maja 2011 r. W niniejszej sprawie wiadomym jest jedynie - na podstawie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że Minister Infrastruktury i Rozwoju inaczej intepretuje przepisy niż Wojewoda [...]. Niejasnym pozostaje natomiast dlaczego określona ocena prawna stanu faktycznego, prezentowana przez Wojewodę [...] uznana jest za "rażąco naruszającą prawo". Organ nie ujawnił w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jakichkolwiek motywów tego rodzaju konkluzji jurydycznej, która skutkowała naruszeniem w postępowaniu odwoławczym zasady określonej w art. 139 k.p.a. W ocenie strony skarżącej Wojewoda [...]ani nie naruszył w sposób rażący prawa ani interesu społecznego. W takiej sytuacji Minister Infrastruktury i Rozwoju nie powinien pogarszać sytuacji prawnej strony, która wniosła zażalenie na określone rozstrzygnięcie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju oraz zasądzenie kosztów postępowania. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również jako "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślić należy, że dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, sąd, stosownie do treści art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] listopada 2014 r. nie narusza prawa. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest prawidłowość zastosowania wobec strony skarżącej przepisu art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Do terminu, o którym mowa w cytowanym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 51 ust. 2c u.p.z.p.). Podkreślić należy, że zaskarżonym postanowieniem Minister Infrastruktury i Rozwoju uchylił postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2012 r. i orzekł w sprawie co do istoty, stosując odstępstwo od zasady reformationis in peius, określonej w art. 139 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Stosownie do powołanych przepisów organ zażaleniowy nie może wydać postanowienia na niekorzyść strony żalącej się, chyba że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 139 k.p.a. rozumiane jest jako przekroczenie prawa w sposób jasny, niedwuznaczny i występuje wówczas, gdy spełnią się łącznie dwie przesłanki. Według pierwszej z nich, treść decyzji musi pozostawać w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, jeżeli istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Druga przesłanka wymaga zaś, aby naruszenie prawa było tego rodzaju, że czyniłoby niemożliwym zaakceptowanie takiej decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 10/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 908/13, wskazane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w oparciu o przedstawione akta sprawy ustalił, że Gmina S. pismem z 8 lutego 2011 r. wniosła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dalej "decyzja lokalizacyjna", polegającej na budowie gminnej szkoły podstawowej wraz z zagospodarowaniem terenu na cele rekreacyjne i sportowe oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...], obręb B. Na powyższym wniosku brak informacji kiedy i w jaki sposób został on złożony. Przyjąć zatem należy, że dzień sporządzenia wniosku jest jednocześnie dniem jego złożenia w organie. Okoliczność tę potwierdza treść obwieszczenia Wójta Gminy S. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z 22 kwietnia 2011 r. Tym samym, zgodnie z treścią art. 57 k.p.a. dnia następnego, od dnia złożenia wniosku, tj. 9 lutego 2011 r. rozpoczął biec termin 65 dni do wydania decyzji lokalizacyjnej. W aktach sprawy brak natomiast informacji, że wniosek z 8 lutego 2011 r. był obarczony brakami formalnymi na co powołuje się pełnomocnik strony skarżącej. Nie może też odnieść zamierzonego skutku wywód pełnomocnika, że skoro w sprawie doszło do tożsamości podmiotów - inwestorem jest Gmina S. reprezentowana przez Wójta Gminy S., natomiast organem prowadzący postępowanie Wójt Gminy S. - to wbrew logice byłoby wzywanie do usunięcia braków formalnych "samego siebie". Twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z zarzutem, że zaniechanie strony, która nie złożyła kompletnego wniosku nie może prowadzić do uznania, że Wójt Gminy S. pozostawał w zwłoce. W ocenie Sądu powyższe zarzuty są oświadczeniem nie znajdującym jakiegokolwiek potwierdzenia w zebrany materiale w sprawie. Co więcej, z treści obwieszczenia z 22 kwietnia 2011 r. jednoznacznie wynika, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 8 lutego 2011 r., a nie jak strona próbowała wykazać w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] w dniu 15 lutego 2011 r. Kwestią bezsporną w niniejszej sprawie jest również to, że decyzja lokalizacyjna została wydana [...] maja 2011 r. W konsekwencji Sąd uznał, że powyżej przedstawiony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Zarówno z treści postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju, jak i Wojewody [...] wynika, że postępowanie trwało 99 dni, tj. od 8 maja 2011 r. określającego dzień zdarzenia, które rozpoczyna bieg terminu, do [...] maja 2011 r. - dzień wydania decyzji lokalizacyjnej. Okolicznością sporną pozostaje natomiast ocena zastosowania art. 51 ust. 2c u.p.z.p. przez organy orzekające w sprawie. Z treści postanowienia Wojewody [...] wynika, że do terminu 65 dni na wydanie decyzji nie wlicza się okresu publikacji obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz okresu uzgodnienia projektu decyzji. Z kolei Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że odliczeniu podlega tylko i wyłączenie okres przeznaczony na uzgodnienie projektu decyzji ze Starostą Z. Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra. W niniejszej sprawie nie wlicza się do terminu wydania decyzji lokalizacyjnej okresu od dnia nadania Staroście Z. wniosku o uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej, tj. 5 maja 2011 r. do dnia, w którym wpłynęło do Urzędu Gminy S. postanowienie uzgadniające Starosty Z., tj. 12 maja 2011 r. Łącznie odliczeniu podlega 7 dni. To, że Wojewoda [...] w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że okres uzgodnienia zakończył się w dniu 20 maja 2011 r. uznać należy za oczywistą omyłkę. Rację ma również Minister, że zdarzeniem powodującym wstrzymanie biegu terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej nie jest okres wywieszenia obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie. Czynność ta stosownie do treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. jest obligatoryjna w toku każdego postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Czynność ta, podobnie jak np. zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), przeprowadzaniu dowodu (art. 79 k.p.a.), czy też zawiadamianie stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań łącznie z czasem wyznaczonym na takie zapoznanie (art. 10 § 1 k.p.a.) jest czynnością nad której dopełnieniem czuwa organ prowadzący postępowanie. Skoro publikacja obwieszczenia służy poinformowaniu wszystkich zainteresowanych o toczącym się postępowaniu, to nie sposób uznać, że jest to sytuacja, która w jakikolwiek sposób uniemożliwia prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy podwyższając kwotę kary pieniężnej nie naruszył również zasady orzekania na niekorzyść strony (art. 139 k.p.a.). Zakaz ten doznaje bowiem ograniczenia, gdy zostanie stwierdzone, że zaskarżony akt rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Bez wątpienia utrzymanie w mocy w całości postanowienia organu pierwszej instancji - w sytuacji gdy na etapie postępowania odwoławczego stwierdzono, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej subsumpcji art. 51 ust. 2c u.p.z.p. niespornie ustalonego stanu faktycznego - byłoby rażąco sprzeczne z brzmieniem art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Błąd ten ostatecznie ma wpływ na wysokość wymierzonej kary. W sytuacji, gdy z ustaleń wynika, że przekroczenie 65-dniowego terminu liczy 27 dni to rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł daje uprawnienie do stwierdzenia, iż postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2011 r. rażąco narusza prawo. Kara pieniężna ustalona wysokość w kwocie 13 500 zł odpowiada prawu. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Przytoczone wyżej przepisy oraz okoliczności sprawy - w ocenie Sądu – dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Z tych względów skarga jako bezzasadna, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu.