II SA/Bk 59/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2014 roku, nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego W. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę linii napowietrznej SN 15 kV na działkach o nr geodezyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] 2 obrębie m. S. A. gm. S.. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] sierpnia 2014 r. inwestor P. S.A. w L. wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę linii napowietrznej SN 15 kV na wskazanych przez siebie działkach. W dniu [...] października 2014 r. Starosta S. decyzją nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej linii. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nie istnieją powszechnie obowiązujące przepisy, które jednoznacznie określałyby szerokość pasa technologicznego dla linii elektroenergetycznych. W tym przypadku w § 22 ust. 8 pkt 1b i 2b planu miejscowego gminy S. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]października 2000 r., ustalone są następujące warunki realizacji nowych i modernizacji istniejących urządzeń elektroenergetycznych: w zabudowie istniejącej, od linii SN 15 kV – 7 m od osi linii; w zabudowie projektowanej, od linii SN 15 kV – 7 m od osi linii. Na rysunku przedmiotowego planu jest trasa istniejącej linii SN oznaczona symbolem EE3. Analizując w sposób szczegółowy oznaczenie rysunku planu na projektowanym odcinku trasy stwierdza się brak graficznego wyznaczenia szerokości pasa technologicznego. Budowa linii SN po uprzedniej rozbiórce starej linii (na podstawie innej decyzji), w nieznacznie zmienionej trasie nie wpłynie pogarszająco ani też nie utrudniająco w przyszłościowej zabudowie mieszkaniowej działek, po których będzie przebiegać. Dalej organ wyjaśnił, że odnośnie działki oznaczonej nr ew. geod. [...], projektant wskazał, iż minimalna odległość projektowanych przewodów linii SN od granicy z w/w działką wynosić będzie 0,2 m. Działka ta na długości od drogi ozn. nr ew. geod. [...] do słupa Nr [...] jest działką niezabudowaną, sklasyfikowaną jako RV i RIVb uprawianą rolniczo i przeznaczoną w planie miejscowym pod teren rolny. Plan miejscowy wskazujący charakter zabudowy terenów pod planowaną inwestycję, jak również terenów zlokalizowanych w bliskim ich sąsiedztwie pozwala na zbadanie poprawności przyjętych rozwiązań projektowych. Nie stwierdza się zatem, by planowana inwestycja stała w sprzeczności z zapisami w/w planu i miała negatywny, czy też utrudniający wpływ na zagospodarowanie i użytkowanie działek sąsiednich. Projektant nie wskazał w swoim opracowaniu, w związku z budową linii energetycznej SN , konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Obowiązują zatem ustalenia realizacji urządzeń elektroenergetycznych zapisane w planie miejscowym, szeroko opisane w pkt 2 niniejszego uzasadnienia. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody P. złożył W. B. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania przed organem I instancji i odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W jego ocenie zarzuty podnoszone przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Projektowany przebieg linii po nowej trasie nie dotyczy działki skarżącego oznaczonej nr [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku określenia obszaru ograniczonego użytkowania organ wyjaśnił, że na terenie objętym projektowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Siemiatycze zatwierdzony uchwałą Nr XV/106/2000 z dnia 25 października 2000 r., opublikowany w (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 30 z 2000r., poz. 468 z późn. zm.), który w § 22 ust.8 pkt 1b i 2b ustala warunki realizacji nowych i modernizacji istniejących urządzeń elektroenergetycznych - w zabudowie istniejącej: od linii SN 15 kV- 7m od osi linii, - w zabudowie projektowanej: od linii SN 15 kV - 7m od osi linii. Na rysunku planu miejscowego naniesiona jest trasa istniejącej linii SN oznaczona symbolem EE3. Analizując oznaczenia rysunku planu organ stwierdził brak graficznego wyznaczenia szerokości pasa technologicznego. Jedynym odnośnikiem są tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN) oddalone od trasy linii SN na odległość ok. 10 m. Dla tak wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej, budowa linii SN po uprzedniej rozbiórce starej linii objętej decyzją na rozbiórkę z dnia [...] maja 2014 r. w nieznacznie zmienionej trasie, nie wpłynie pogarszająco ani też utrudniająco w przyszłej ich zabudowie. Ponadto zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje przebiegu linii po działce nr [...], lecz wchodzi na działkę nr [...], która nie jest własnością skarżącego. Działka nr [...] na odcinku od drogi o nr ewid. [...] do istniejącego słupa nr 27 nie jest przeznaczona pod jakąkolwiek zabudowę, stanowi teren rolny. Zabudowa mieszkaniowa oznaczona symbolem MN w części rysunkowej planu od strony północnej trasy linii EE3 zaczyna się w odległości ok.10m od dotychczasowej trasy linii SN. Inwestor planując budowę linii na tym odcinku zlikwiduje słupy z działki nr [...] i zlokalizuje przewody na działce nr [...], polepszając w ten sposób możliwość lepszego rolniczego użytkowania działki [...], jednocześnie zwiększając odległość linii od działki nr [...]. Taka lokalizacja nie wpłynie negatywnie, ani też nie utrudni w przyszłości zabudowy działki [...] i [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję Wojewody P. złożył W. B., zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że nieruchomość skarżącego oznaczona jako działka geodezyjna o nr ew. geod. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej linii napowietrznej, tym samym niezasadne przyjęcie, że lokalizacja linii elektroenergetycznej SN 15kV w odległości około 20 cm od granicy działki skarżącego, nie wpłynie negatywnie na sposób zagospodarowania działki skarżącego, w tym nie utrudni w przyszłości jej zabudowy; 2) naruszenie art. 80 k.p.a. - polegające na naruszeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez: a) błędne uznanie, że lokalizacja projektowanej napowietrznej linii energetycznej nie wpłynie negatywnie, ani nie utrudni w przyszłości zabudowy działki o nr ew. geod. [...]; b) błędne uznanie, iż działka nr [...] na odcinku od drogi o nr ewid. [...] do istniejącego słupa nr [...] stanowi teren rolny; i nie jest przeznaczona pod jakąkolwiek zabudowę, podczas, gdy faktycznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części oznaczonej symbolem MN przeznacza jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w części oznaczonej symbolem RP - jako teren upraw polowych; c) błędne uznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. nie przewiduje istnienia i nie określa szerokości pasa technologicznego dla trasy linii SN 15 kV, podczas gdy faktycznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na mocy §23 Uchwały NR XXI 11/240/2014 Rady Gminy Siemiatycze z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siemiatycze, (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 14 lipca 2014 r. poz.2632) wprowadził przepisy dotyczące istnienia pasa technologicznego dla trasy linii SN 15 kV. 3) naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nie wzięcie pod uwagę całokształtu przepisów regulujących zagadnienie oddziaływania projektowanej linii na działkę skarżącego, nienależyte zebranie i rozpoznanie materiału dowodowego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwoławczych wniesionych przez skarżącego, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w tym niewskazanie w sentencji decyzji dnia jej podjęcia; 4) naruszenie konstytucyjnej równości, o której mowa w art. 30 w odniesieniu do art.32 pkt.1 i pkt.2 art. 33 pkt. 1 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty S.. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że oba organy nie udzieliły wyczerpującej odpowiedzi, dlaczego napowietrzna linia energetyczna 15 kV została zlokalizowana w odległości tylko 20 cm od jego działki, przez co zostały zwiększone uciążliwości na jego nieruchomości. Ponadto wyjaśnił, że w ramach postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, a czego nie uczyniono. Organy administracji obu instancji potraktowały milczeniem zmiany miejscowego planu, które na mocy Uchwały NR XXIII/240/2014 Rady Gminy Siemiatycze z dnia 17 czerwca 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siemiatycze (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 14 lipca 2014 r. poz.2632), wprowadziły między innymi zapisy dotyczące ustalenia pasa technologicznego dla trasy linii SN 15 kV. W § 23 wskazanej uchwały został ustalony pas technologiczny o szerokości 7,0 m od osi linii, w której ustalono zakaz sytuowania budynków oraz zakaz lokalizowania drzew. Zaś w przypadku likwidacji linii przewiduje się likwidację pasa technologicznego. W przedmiotowej sprawie Inwestor uzyskał prawomocne pozwolenie (decyzja Starosty S. nr [...], znak [...], z dnia [...] maja 2014 r.) na rozbiórkę starej linii, natomiast projekt przebiegu nowej linii wytyczył po zmienionej trasie, tj. wzdłuż działki skarżącego w odległości od 0,20 m do 1 m. W projekcie budowlanym projektowanej linii ma być zmieniona trasa pasa technologicznego linii, w następstwie czego będzie przebiegać w znacznej części przez działkę skarżącego, oddziałując na grunta skarżącego w pasie o szerokości około od 6 m do 6,80 m i długości na odcinku od drogi o nr ewid. [...] do istniejącego słupa nr [...]. Zdaniem skarżącego nieprawidłowe są również twierdzenia obu organów administracji, że działka skarżącego o nr [...] na odcinku od drogi o nr ewid. [...] do istniejącego słupa nr [...] stanowi teren rolny i nie jest przeznaczona pod jakąkolwiek zabudowę, podczas gdy faktycznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w części oznaczonej symbolem MN przeznacza jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w części oznaczonej symbolem RP - jako teren upraw polowych. W ocenie skarżącego, organy administracji obu instancji nie dokonały analizy regulacji prawnych oraz norm specjalistycznych pod kątem możliwości zabudowy działki, której skarżący jest właścicielem, w pobliżu linii energetycznej SN 15 kV, nie wzięły pod uwagę całokształtu przepisów regulujących zagadnienie oddziaływania projektowanej linii na działkę skarżącego, nienależycie zebrały i rozpoznały materiał dowodowy, nie ustosunkowały się do wszystkich zarzutów odwoławczych wniesionych przez skarżącego, zaniechały przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz w sposób niepełny i nieprzekonywujący uzasadniły zaskarżoną decyzję. W następstwie decyzja organu drugiej instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując uprzednio przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: "P.b.")., a w szczególności art. 35 ust. 1, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że na obszarze, na którym ma powstać inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Siemiatycze zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Siemiatycze z dnia 25 października 2000 r., Nr XV/106/2000, który następnie został zmieniony uchwałą Rady Gminy Siemiatycze z dnia 17 czerwca 2014 r., Nr XXIII/240/2014, w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Siemiatycze (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego z dnia 14 lipca 2014 r. poz.2632). Spór w niniejszej sprawie dotyczy między innymi kwestii, czy przedmiotowa inwestycja, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, powyższa kwestia nie została prawidłowo przez organy wyjaśniona, czym naruszono art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia, które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważenia bowiem wymaga, że oba organy w swoich decyzjach odnosiły się do planu miejscowego w kształcie, jaki obowiązywał na podstawie uchwały z dnia 25 października 2000 r., pomijając w zupełności zmiany, które zostały wprowadzone uchwałą z dnia 17 czerwca 2014 r. Szczególnego podkreślenia wymaga, że również w odpowiedzi na skargę, mimo podniesionego w niej zarzutu, organ nie ustosunkował się do kwestii zmiany przedmiotowego planu uchwałą z dnia 17 czerwca 2014 r. A przecież, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z treści wskazanego przepisu wynika, że w przedmiotowej sprawie podstawowym obowiązkiem organów było zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza ta ma bowiem znaczenie fundamentalne, gdyż to ten dokument określa w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 pkt 2 Konstytucji RP) i organy administracji architektoniczno-budowlanej treścią planu zagospodarowania przestrzennego są także związane. Prawidłowe zatem odczytanie treści planu jest obowiązkiem organu, gdyż stanowi podstawę do badania tej zgodności. Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie oceny prawnej przedmiotowego planu oraz zgodności z nim projektu budowlanego, gdyż orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc – nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 150/11). Zdaniem Sądu, działanie organów narusza także art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. Przy wątpliwościach odnośnie treści planu ze względu na jego zmianę (podniesionych przez skarżącego), organy muszą najpierw precyzyjnie ocenić sam plan, aby potem badać zgodność projektu budowlanego z tym planem. W tym miejscu zauważenia także wymaga, że oba organy orzekały w sprawie opierając się na rysunku planu sporządzonym w skali, który uniemożliwia kontrolę i ocenę prawidłowości podjętych decyzji. Rozważania organów w tym przedmiocie na okoliczność przebiegu planowanej linii energetycznej oraz istniejącej zabudowy mieszkalnej i określenie odległości pomiędzy nimi na ok. 10 m, pozostaje poza możliwością sprawdzenia tych danych nie tylko przez strony postępowania, ale i przez Sąd. Ze względów jak wyżej, nie wiadomo także, w jakim zakresie działka skarżącego o nr [...] stanowi teren upraw rolnych, a w jakim przeznaczona jest jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Kwestie te są o tyle ważne, że jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2249/11, właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Aby zatem można było rozważać w niniejszej sprawie ochronę uzasadnionego interesu skarżącego, najpierw trzeba jednoznacznie ten interes określić, a nie da się tego zrobić bez precyzyjnego przedstawienia przeznaczenia w planie miejscowym jego nieruchomości. Stwierdzone wyżej naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego sprawy czyni przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W postępowaniu sądowo - administracyjnym w pierwszej kolejności przeprowadzona jest kontrola aktów administracyjnych z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji oraz w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem decyzji uzasadnione jest tym, że ustalenie którejkolwiek ze wskazanych wad lub naruszeń czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarze, T. Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, WP LexisNexis; W-wa 2005, str. 461). Z tych przyczyn poza rozważaniami pozostają pozostałe zarzuty skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.