I SA/Wa 260/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Jolanta Dargas Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T.D. na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.04.2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1897/13 oddala skargę. T. D. pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1897/13. W skardze wyjaśnił, że wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania i zobowiązał organ do wyjaśnienia jakie osoby były przeddekretowymi współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako "[...]" w zakresie części tej nieruchomości odnoszącej się do działek nr [...] i wskazanie z jakich dowodów to wynika, ustalenia czy wystąpił podstawy do zawieszenia postępowania nadzorczego w szczególności, które ze stron postępowania żyją, a które zmarły w toku postępowania nieważnościowego. Skarżący wskazał, że zamiast ustosunkować się do wyroku Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu [...] października 2014 r. postanowienie nr [...], którym zawiesiło postępowanie w sprawie do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłych współwłaścicielach gruntu położonego przy ul. [...] C. W., C. M., J. M., co do których nie zostało ustalone następstwo prawne oraz zobowiązało strony postępowania do wystąpienia w terminie 6 miesięcy do właściwego sądu powszechnego celem ustalenia następstwa prawnego po ww. osobach. Zdaniem skarżącego w postanowieniu tym organ nie wyjaśnił jakie osoby były przeddekretowymi współwłaścicielami nieruchomości [...]. W jego ocenie organ nie zajął się również wyjaśnieniem, które ze stron postępowania żyją, a które zmarły w toku postępowania. Skupił się jedynie na pięciu osobach, które zmarły przed wszczęciem postępowania przed organem. Skarżący wskazał poza tym, że pismem z dnia 27 listopada 2014 r. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do wykonania wyroku poprzez wydanie stosownego postanowienia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Organ wskazał, że w wykonaniu wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. organ zawiesił postępowanie do czasu ustalenia następców prawnych po zmarłych współwłaścicielach gruntu nieruchomości [...], co do których nie zostało ustalone następstwo prawne. Organ wskazał, że postanowienie to nie zostało zaskarżone. W ocenie Kolegium skoro skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarga zdaniem organu winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem skarżący wezwał organ do wykonania wyroku sądu. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl natomiast art. 154 § 2 powołanej ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego powyżej art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł wymierzyć grzywnę organowi administracji publicznej. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ppsa i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – spełniona została jedynie formalna przesłanka zawarta w tym przepisie, a mianowicie skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu wezwał organ do wykonania wyroku (patrz pismo z dnia 27 listopada 2014 r.). Brak jest natomiast, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, podstaw do uznania skargi za zasadną. Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 ppsa i wymierzenia organowi grzywny jest bowiem ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w bezczynności pomimo uprzedniego wyroku sądu. Stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 ppsa. ma zaś miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w ustawie nie rozpoznaje sprawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] października 2014 r. wydało postanowienie nr [...], którym zawiesiło postępowanie w sprawie. W trakcie zawieszenia postępowania natomiast przerywają bieg terminy do rozpoznania sprawy, to też nie sposób w takiej sytuacji mówić o bezczynności organu. Jednocześnie wskazać należy, że oceniając zasadność skargi opartej na art. 154 ppsa Sąd bierze jedynie pod uwagę sam fakt wydania przez organ decyzji bądź postanowienia o zawieszeniu postępowania, nie jest natomiast uprawniony do dokonywania w tym postępowaniu kontroli ich legalności. Podnoszone natomiast w skardze zarzuty dotyczą w istocie zasadności podjętego przez organ postanowienia o zawieszeniu, które mogły zostać poddane rozwadze w postępowaniu wywołanym na skutek zaskarżenia przez stronę przedmiotowego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Mając powyższe na względzie Sąd uznał skargę za bezzasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.