VI SA/Wa 178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu na aplikację komorniczą oddala skargę Uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. (zwana dalej "komisją egzaminacyjną") ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą R. K. Z uzasadnienia uchwały wynika, że R. K. uzyskała z testu 99 punktów. Komisja egzaminacyjna podniosła, że zgodnie z treścią art. 29h ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, ze zm.), pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 punktów, a zatem uzyskana przez R. K. liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu. W dniu 15 października 2014 r. R. K. złożyła odwołanie od wyżej wymienionej uchwały, kwestionując prawidłowość pytania nr 56. W odwołaniu zarzuciła szereg nieprawidłowości, które jej zdaniem zaistniały przy konstrukcji pytania nr 56. W ocenie odwołującej się naruszono przepis art. 29b ust. 10 ustawy, z uwagi na sporządzenie pytania, na które odpowiedź nie znajduje się wprost w aktach prawnych objętych wykazem tytułów aktów prawnych na egzamin konkursowy na aplikację komorniczą w 2014 r., lecz wynika z orzecznictwa. W ocenie odwołującej się został naruszony ponadto art. 29b ust. 3 ustawy, z uwagi na to, że na przedmiotowe pytanie mogą być udzielone dwie poprawne odpowiedzi. Wniosła o zmianę zaskarżonej uchwały i ustalenie, że uzyskała pozytywny wynik z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r, poz. 183) w zw. z art. 29i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji po rozpoznaniu odwołania R. K. od uchwały Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmującej obszar właściwości Izby Komorniczej w W. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały. Organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy, w tym w wyniku ponownego sprawdzenia karty odpowiedzi odwołującej się i przeliczenia uzyskanych przez nią punktów stwierdził, że R. K. prawidłowo odpowiedziała na 99 pytań i uzyskała 99 punktów, a zatem ustalenie przez komisję egzaminacyjną wyniku negatywnego jej egzaminu było prawidłowe. Organ wyjaśnił, ze zakwestionowane przez odwołującą się pytanie nr 56 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest: A. uwzględnienie wniosku strony o wyłączenie sędziego, B. odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, C. zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy". Prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na treści art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. Przepis ten brzmi: "Zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest: 9) zwrot kosztów, określenie zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, wymiar opłaty, zwrot opłaty lub zaliczki, obciążenie kosztami sądowymi, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy, koszty przyznane w nakazie zapłaty, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego i należności świadka;". Odwołująca się udzieliła odpowiedzi "B". Organ przywołał zarzuty odwołującej się dotyczące prawidłowości sformułowanego pytania, która wskazała, że w jednej z zaproponowanych odpowiedzi wymieniono postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, które niewątpliwie nie jest wymienione w katalogu wskazanym w art. 394 § 1 k.p.c. Odwołująca powołała się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, dotyczące tej kwestii, wywodząc, że odpowiedź ta również może być prawidłowa. W ocenie odwołującej się, wątpliwe jest, czy postanowienie wskazane w odpowiedzi "C" ma charakter postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, czy też jako postanowienie incydentalne nie może zostać uznane za kończące postępowanie w sprawie. Odwołująca się nawiązała ponadto do przepisów dawnego Kodeksu postępowania cywilnego, gdzie, w Jej ocenie, zaskarżalność postanowienia sądu pierwszej instancji oddalającego lub odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia rewizji nie budziła wątpliwości, gdyż art. 391 § 1 pkt 10 tego Kodeksu, przewidywał zażalenie do sądu rewizyjnego na postanowienie sądu, którego przedmiotem jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego. Z uwagi na to, że w obecnym kodeksie postępowania cywilnego, wskazany przepis nie znalazł odpowiednika, zdaniem odwołującej się, nie zostało jednoznacznie wskazane, czy postanowienie o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności podlega zaskarżeniu zażaleniem. Organ uznał te zarzuty za niezasadne. Wskazał, zgodnie z art. 29h ust 1 ustawy, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Wskazane kryterium ustawowe zostało spełnione w stosunku do wszystkich pytań testu, w tym do zakwestionowanego pytania nr 56. Pytanie to, podobnie jak pozostałe pytania testu, posiadało trzy propozycje odpowiedzi, lecz tylko jedna z tych propozycji tworzyła wraz z treścią pytania zdanie prawdziwe. W przypadku pytania nr 56, jedyną prawidłową odpowiedź stanowiła odpowiedź "C", bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy. Prawidłowa odpowiedź jest więc niewątpliwa, bowiem wynika expressis verbis z przepisu będącego podstawą do jej udzielenia. Odwołująca, nie kwestionując prawidłowości odpowiedzi "C", wskazała na treść fałszywej odpowiedzi "B", wywodząc, że nie znajduje wprawdzie ona odzwierciedlenia wprost w treści przepisu art. 394 § 1 k.p.c., lecz przez fakt istnienia obszernego orzecznictwa dotyczącego problematyki w niej zawartej, odpowiedź ta może być prawidłowa. Zdaniem organu odwoławczego odpowiedź "B", której udzieliła R.K. i której prawdziwości w sposób niejasny usiłuje dowieść, jest odpowiedzią jednoznacznie fałszywą. Organ podkreślił, że na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) nie przysługuje zażalenie, gdyż postanowienie to nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani też nie zostało wymienione w treści art. 391 § 1 pk1-12 k.p.c. Dopuszczalności zażalenia na takie postanowienie nie przewiduje również żaden przepis szczególny. W ocenie organu odpowiedź zawarta w punkcie "B" pytania testowego nie mogłaby być uznana za prawidłową także wówczas, gdyby odwołać się do wyrażanego przed 1999 rokiem, choć błędnego, stanowiska, że w pewnych wypadkach na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej przysługiwałoby zażalenie. Stanowisko to dotyczyło nie każdego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej), ale tylko takich wypadków, w których postanowienie takie zostało zakwalifikowane (chociaż błędnie), jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Na gruncie wyrażanego przed 1999 rokiem stanowiska, tylko niektóre postanowienia odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) uznawane były za kończące postępowanie w sprawie (na przykład postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji). Inne postanowienia oddalające taki wniosek, i to w znacznie większej liczbie wypadków, nie były uznawane za postanowienia kończące postępowanie w sprawie. Odpowiedź wskazana w punkcie "B" pytania testowego obejmuje wszelkie wypadki postanowień, których przedmiotem jest odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, dlatego też nawet zajęcie stanowiska, że niektóre postanowienia tego rodzaju miałyby być postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie nie oznacza, że odpowiedź na pytanie testowe byłaby prawidłowa. Mając na uwadze, że jedyną prawidłową odpowiedź na zakwestionowane pytanie nr 56 stanowiła odpowiedź "C", odwołująca się udzieliła zaś jednoznacznie błędnej odpowiedzi "B", organ uznał że brak jest możliwości przyznania jej punktu za to pytanie. Minister podkreślił, że decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu konkursowego nie jest decyzją uznaniową w której Minister Sprawiedliwości ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, jaki wynik kandydata może uznać za pozytywny. Ustawa w art. 29h ust. 3 jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik z egzaminu uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Zatem przyjęcie przez Ministra Sprawiedliwości w decyzji, że kandydat uzyskał wynik pozytywny możliwe jest tylko wówczas, jeśli po analizie rozwiązanego przez kandydata testu można ustalić, iż uzyskał on co najmniej 100 punktów, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Pismem z 15 grudnia 2014 r. R. K., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata Z. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 29 b ust. 3 i art. 29 b ust. 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu negatywnego wyniku egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą na podstawie wadliwego pytania konkursowego, obejmujące kwestie sporne w orzecznictwie oraz pozwalające na przyjęcie więcej niż jednej odpowiedzi za prawidłową, co miało istotny wpływ na wynik egzaminu konkursowego. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały Nr [...] z [...] września 2014 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmującej obszar właściwości Izby Komorniczej w W., a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych prawem od organu na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, że w świetle obowiązujących przepisów pytania konkursowe na aplikację komorniczą muszą być sformułowane w taki sposób aby: - tylko jedna z trzech zaproponowanych odpowiedzi była prawdziwa; - zarówno pytanie jak i skorelowana z nim odpowiedź wynikała wprost z wykazu aktów prawnych, opublikowanych na 90 dni przed egzaminem. Konsekwencją wprowadzenia reguły testu jednokrotnego wyboru jest wykluczenie pytań zawierających propozycje odpowiedzi, z których więcej niż jedną należałoby uznać za prawidłową. Co więcej, wprowadzenie takiego rozwiązania prawnego oznacza, że test egzaminacyjny nie może zawierać pytań obejmujących kwestie sporne w doktrynie i orzecznictwie, ani też pytań obejmujących zagadnienie prawne, na które więcej niż jedna odpowiedź może zostać uznana za prawidłową . Zdaniem skarżącej, wskazanych wyżej kryteriów nie spełnia, zawarte w teście egzaminacyjnym, pytanie nr 56 z uwagi na wadliwe sformułowanie odpowiedzi na pytanie, z których to odpowiedzi tylko jedna jest jednoznacznie fałszywa zaś dwie pozostałe mogą zostać uznane za prawdziwe oraz niedopuszczalne wprowadzenie w zaproponowanych odpowiedziach zagadnienia, które jest przedmiotem sporu w orzecznictwie i doktrynie. W ocenie skarżącej w przypadku pytania testowego nr 56, dwie z zaproponowanych odpowiedzi mogą zostać uznane za prawdziwe i jest to wynikiem sformułowania odpowiedzi, która i dotyczy zagadnienia, budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne w orzecznictwie sądów powszechnych. Taką wątpliwość nasuwa charakter postanowienia, zawartego w odpowiedzi oznaczonej literą (B) o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jako postanowienia kończącego bądź też niekończącego postępowanie w sprawie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z wypracowaną w orzecznictwie definicją, za postanowienie kończące postępowanie w sprawie uważa się takie postanowienie, w wyniku którego wykluczona zostaje możliwość przedsiębrania w danej sprawie dalszych czynności. W jej ocenie na tle charakteru postanowienia o oddaleniu bądź odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia apelacji powstał spór, który nie został do dnia dzisiejszego ostatecznie rozstrzygnięty w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Skarżąca przywołała orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie. Nie opowiadając się, za żadnym z dwóch istniejących poglądów na kwestie charakteru postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, skarżąca stwierdziła, że zagadnienie to nie powinno znaleźć się w teście egzaminacyjnym na aplikację komorniczą. Odpowiedzi powinny być bowiem formułowane w taki sposób aby nie istniała żadna wątpliwość iż tylko jedna z trzech zaproponowanych w pytaniu odpowiedzi jest jednoznacznie prawdziwa, zaś dwie pozostałe są jednoznacznie fałszywe. W pytaniach egzaminacyjnych nie powinny się ponadto znajdować żadne zagadnienia, które budzą kontrowersje w orzecznictwie sądów powszechnych, w tym Sądu Najwyższego i mogą być różnie interpretowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie od treści art 29h ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376, ze zm.), egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast ust. 3 przywołanego przepisu stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 ustawy, aplikantem komorniczym może być osoba, która - po spełnieniu pozostałych warunków - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca R. K. w dniu [...] września 2014 r. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Egzamin ten przeprowadzony został zgodnie z wymogami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 września 2013 r. w sprawie komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania egzaminów konkursowego i komorniczego (Dz. U. poz. 1078 oraz z 2014 r. poz. 264). Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół podpisany przez członków komisji egzaminacyjne. Protokół nie wskazuje, aby w trakcie egzaminu wystąpiły nieprawidłowości mogące mieć wpływ na wynik egzaminu odwołującej. Mając na uwadze, że skarżąca uzyskała z testu 99 punktów uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą R. K. Uchwała ta została utrzymana przez Ministra Sprawiedliwości w mocy w związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem. Skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i skierowanej do sądu skardze zakwestionowała prawidłowość pytania nr 56, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest: A. uwzględnienie wniosku strony o wyłączenie sędziego, B. odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, C. zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy". Organ wskazał, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie była odpowiedź "C", oparta na treści art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. zgodnie z którym zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest: 9) zwrot kosztów, określenie zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, wymiar opłaty, zwrot opłaty lub zaliczki, obciążenie kosztami sądowymi, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy, koszty przyznane w nakazie zapłaty, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wynagrodzenie biegłego i należności świadka. Zdaniem skarżącej wobec istniejącego w orzecznictwie sporu co do charakteru postanowienia o oddaleniu bądź odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia apelacji możliwe było również udzielenie odpowiedzi "B", co w niniejszej sprawie uczyniła. W ocenie Sądu, Minister Sprawiedliwości, utrzymując w mocy uchwałę ustalającą negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą R.K. nie naruszył prawa. Zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość pytania nr 56, uznać należy za bezzsadne. Zdaniem Sądu zgodzić należy się organem odwoławczym, że w przypadku pytania nr 56, jedyną prawidłową odpowiedź stanowiła odpowiedź "C", bowiem zgodnie z treścią przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy. Wbrew zarzutom skargi prawidłowa odpowiedź wynikała expressis verbis z przepisu będącego podstawą do jej udzielenia. Przepis art. 394 k.p.c. stanowi katalog postanowień sądu pierwszej instancji i zarządzeń przewodniczącego, na które przysługuje zażalenie w postępowaniu procesowym, wskazując, że przysługuje ono na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, wymienione w treści § 1 pkt 1-12. Odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, zawarta w propozycji odpowiedzi "B" nie jest wymieniona w przepisach art. 394 k.p.c, jako czynność, na którą przysługuje zażalenie ani nie stanowi rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Tym samym na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, zatem jest to propozycja odpowiedzi jednoznacznie wadliwa. Podzielić należy stanowisko organu, że zarówno treść pytania konkursowego, jak i prawidłowa odpowiedź na to pytanie, wiernie odzwierciedlają treść części przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.c., zaś odpowiedzi nieprawidłowe w żaden sposób nie pokrywają się pod względem zakresu z zakresem odpowiedzi prawidłowej. Bezzasadny jest zatem podnoszony przez skarżącą zarzut, że odpowiedź na pytanie testowe nie znajduje się w Kodeksie postępowania cywilnego, lecz jest efektem wypracowanego orzecznictwa oraz poglądów przedstawicieli nauki. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytanie testowe wymagało jedynie znajomości treści przepisu art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., nie zaś znajomości orzecznictwa i literatury prawniczej. Zgodzić należy się z organem, że na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (oddalające wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej) nie przysługuje zażalenie, gdyż postanowienie to nie jest ani postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, ani też nie zostało wymienione w treści art. 391 § 1 pk1-12 k.p.c. Dopuszczalności zażalenia na takie postanowienie nie przewiduje również żaden przepis szczególny. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.