II OZ 799/15

Dnia 3 września 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 141/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. i T. E. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 141/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 8 stycznia 2015 r. (data nadania) A. M. i T. E. wnieśli skargę na decyzję GINB z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] nakazującą inwestorom – ww. skarżącym, rozbiórkę samowolnie wybudowanego i nadbudowanego budynku garażowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie. Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że sam fakt wydania decyzji utrzymującej decyzję organu, wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego, który utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego nakazującą rozbiórkę budynku garażowego, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem sądu I instancji powołane we wniosku okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej Ppsa). Ewentualna szkoda wiązać się będzie z zupełnie innym postępowaniem. Zażaleniem A. M. zaskarżyła ww. postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować rozebranie obiektu, którego istnienie jest podstawą niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, co równie słusznie eksponował sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Objęta skargą w niniejszej sprawie decyzja GINB do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 Ppsa, gdyż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne. Trafnie tym samym wskazał sąd I instancji, że skarżona decyzja z uwagi na jej charakter nie uzasadnia jej wstrzymania. W decyzji takiej nie można, bowiem odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Stwierdzić również trzeba, że co prawda konstrukcja art. 61 § 3 Ppsa daje sądowi administracyjnemu uprawnienie do wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc i tych wydanych w postępowaniu zwykłym, jednak wymaga to złożenia przez skarżącą stosownego wniosku i uprawdopodobnienia wystąpienia ww. niebezpieczeństw. Orzekanie w tym przedmiocie jest również możliwe tylko, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to w niniejszej sprawie słusznie wykluczono w pierwszej kolejności. Ponieważ prawidłowość oceny zaprezentowanej przez sąd I instancji nie została skutecznie podważona w rozpoznawanym zażaleniu, środek ten jako bezzasadny podlegał oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.