I SAB/Wa 10/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ozn. jako "[...]" hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. G. pismem z dnia 27 listopada 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]" rej. hip. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy przedmiotowa nieruchomość, na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy W. W. N. (następca prawny byłej właścicielki nieruchomości – K. G.) wnioskiem z dnia 23 grudnia 1948 r. wystąpiła o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] listopada 1954 r. nr [...] odmówiło następcom prawnym byłej właścicielki przyznania prawa własności czasowej do ww. gruntu. Orzeczenie to zostało następnie uchylone orzeczeniem tego organu z dnia [...] stycznia 1955 r. nr [...]. Zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] kwietnia 1973 r. nr [...] część przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] m2 przeznaczona została pod parking dla bazy [...] z siedzibą przy ul. [...]. Urząd W. Wydział terenów decyzją z dnia [...] grudnia 1979 r. nr [...] ustalił na rzecz następców prawnych byłej właścicielki odszkodowanie za ww. część nieruchomości o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia 23 grudnia 1948 r., w pkt 1 umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w odniesieniu do części nieruchomości o pow. [...] m2, natomiast w pkt 2 odmówił następcom prawnym byłej właścicielki – W. G., A. G., S. D., T. N., B. I., H. U. i L. G., ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do części gruntu o pow. [...] m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wnioskiem z dnia 15 grudnia 2009 r. A. G. wystąpił do Urzędu W. o wypłacenie odszkodowania za działkę budowlaną położoną w W. przy ul. [...], zajętą pod budowę drogi. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmówił następcom prawnym byłej właścicielki, ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] m2. Pismami z dnia 8 lutego 2013 r. organ, w związku z prowadzonym postępowaniem odszkodowawczym, wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. o przesłanie informacji z rejestru gruntów dla ww. nieruchomości (żądane dokumenty wpłynęły w dniu 20 lutego 2013 r.) oraz do Archiwum Państwowego W. o fragment Ogólnego Planu Zabudowania W. z dnia [...] sierpnia 1931 r. oraz kopii materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy [...] z lat 1945-1946 dotyczących tego gruntu (żądane dokumenty wpłynęły w dniu 25 marca 2013 r.). Pismem z dnia 26 lutego 2013 r. wystąpiono ponadto do Wydziału Infrastruktury w [...] o udzielenie informacji kiedy na przedmiotowej nieruchomości rozpoczęto budowę ul. [...] i ul. [...]. Dokumenty dotyczące ww. inwestycji nadesłano w dniu 6 marca 2013 r. Z uwagi na brak aktywności organu, pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. A. G. wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie. Urząd W. pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na konieczność dokonania analizy zgromadzonej dokumentacji oraz bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań, decyzja w sprawie wydana zostanie do dnia 30 września 2013 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin załatwienia sprawy do dnia 30 września 2013 r. Akta administracyjne wraz z powyższym orzeczeniem zwrócono do Urzędu W. w dniu 23 maja 2013 r. Pismem z dnia 3 października 2013 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2014 r., a następnie pismami: z dnia 6 lutego 2014 r. – przedłużył do dnia 30 czerwca 2014 r., z dnia 30 czerwca 2014 r. – przedłużył do dnia 31 października 2014 r. i z dnia 10 listopada 2014 r. – przedłużył do dnia 28 lutego 2015 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 27 listopada 2014 r. skarżący wskazał, że niniejsza sprawa toczy się od 2009 r. i mimo że wnioskodawca dostarczył wszystkie żądane dokumenty niezbędne do jej rozpatrzenia, organ nie wydał decyzji. Również wniesione do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie przyniosło efektu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu ustalenie, czy nieruchomość spełnia przesłanki z art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.). Pismem z dnia 10 listopada 2014 r. poinformowano ponadto strony o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie jej zakończenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 21 grudnia 2009 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek skarżącego z dnia 15 grudnia 2009 r. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Od momentu złożenia ww. wniosku minęło więc ponad 5 lat. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tym bardziej, że gromadzenie materiału dowodowego organ zakończył już w marcu 2013 r. Organ przez pierwsze 3 lata od wpływu wniosku nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 k.p.a. Pierwsze bowiem pierwsze pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do skarżącego w dniu 29 kwietnia 2013 r., a to w związku z wniesionym do Wojewody [...] zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W., nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, a to ze względu na długość prowadzonego postępowania, brak realnych i skutecznych prób jego zakończenia oraz znaczne przekroczenie terminów załatwienia sprawy wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać bowiem należy, że pierwsze próby zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego organ podjął dopiero po upływie 3 lat od dnia otrzymania wniosku skarżącego z dnia 15 grudnia 2009 r., bowiem w dniu 8 lutego 2013 r. wystąpił do Biura Geodezji i Katastru Urzędu W. o przesłanie informacji z rejestru gruntów dla ww. nieruchomości (żądane dokumenty wpłynęły w dniu 20 lutego 2013 r.) oraz do Archiwum Państwowego W. o fragment Ogólnego Planu Zabudowania W. z dnia [...] sierpnia 1931 r. oraz kopii materiałów inwentaryzacyjnych Biura Odbudowy [...] z lat 1945-1946 dotyczących tego gruntu. Pismem z dnia 26 lutego 2013 r. wystąpiono ponadto do Wydziału Infrastruktury w [...] W. o udzielenie informacji kiedy na przedmiotowej nieruchomości rozpoczęto budowę ul. [...] i ul. [...]. Dokumenty dotyczące ww. inwestycji nadesłano w dniu 6 marca 2013 r., natomiast w dniu 25 marca 2013 r. wpłynęły do organu dokumenty z Archiwum Państwowego W. Od tej daty, do dnia wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tj. 27 listopada 2014 r.), organ nie tylko nie wydał decyzji rozpoznającej wniosek skarżącego z dnia 15 grudnia 2009 r., ale również nie podjął żadnej czynności wskazującej na jakąkolwiek jego aktywność w niniejszej sprawie, prócz wystosowywania do stron postępowania kolejnych pism informujących o konieczności analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, wskazują w sposób jednoznaczny, że brak rozstrzygnięcia sprawy decyzją merytoryczną było wynikiem niepodejmowania przez Prezydenta W. działań zmierzających do zakończenia postępowania w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z rażącym naruszeniem art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.