I SA/Rz 229/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015r. spraw ze skarg P. M. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014r. - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, - nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok - oddala skargi - Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołań P. M. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 i 2011 rok. Uzasadniając swe rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2014 r. zostały doręczone pełnomocnikowi podatnika w dniu 15 września 2014 r. Pismem z dnia 20 września 2014r. podatnik, działając przez pełnomocnika r.pr. T. G., wniósł odwołania od decyzji organu I instancji. Odwołania zostały nadane za pośrednictwem InPost Sp. z o.o. i wpłynęły do Naczelnika Urzędu Skarbowego w dniu [...] października 2014r. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p., w dniu faktycznego doręczenia przesyłki adresatowi (Naczelnikowi Urzędu Skarbowego) tj. w dniu 6 października 2014r., podczas gdy termin do ich wniesienia upłynął w dniu 22 września 2014r. Zdaniem organu, skutek domniemania zachowania terminu, o którym mowa w art. 12 § 6 pkt 2 O.p. tj. złożenie odwołania w dniu nadania korespondencji, wywołuje wyłącznie nadanie pisma w placówce Poczty Polskiej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tych wzglądów organ odwoławczy zobowiązany był do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołań (art. 228 §1 pkt 2 O.p.). Na postanowienia organu odwoławczego P. M., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył jednobrzmiące skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 40, art. 42, art. 43 i art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej: K.p.a. oraz 228 O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowień. W uzasadnieniach skarg zarzucono, że decyzje organu I instancji z dnia 8 września 2014r. zostały nieprawidłowo doręczone, zatem nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia od nich odwołań. Według skarżącego, decyzje organu I instancji zostały doręczone osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego tj. E. K.–niebędącej pracownikiem kancelarii. Skarżący podniósł, że na pokwitowaniu odbioru nie widnieje podpis adresata pisma, brak jest też pieczęci kancelarii co mogłoby uzasadniać założenie, że pismo doszło do rąk osoby uprawnionej do jego odbioru. Zdaniem skarżącego, organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność gdzie i komu dokonano doręczenia decyzji organu I instancji, a następnie ocenić, czy doręczenie to było skuteczne dla skarżącego. Ponadto, w ocenie skarżącego, w postępowaniu naruszono art. 42 i art. 43 k.p.a., gdyż zwrotne potwierdzenie odbioru nie zawiera adnotacji wyjaśniającej z jakich powodów pismo zostało przekazane do rąk E. K. oraz że pracownik Poczty Polskiej pozostawił zawiadomienie o doręczeniu pisma – zawiadomienie to faktycznie nie zostało pozostawione. W odpowiedzi na skargi, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach i wniósł o ich oddalenie. Ponadto odnosząc się do zarzutów skarżącego, wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, E. K. była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego r.pr. T. G. W pismach procesowych z dnia 20 kwietnia 2015r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, podtrzymał skargi i dodatkowo zarzucił, że zostały naruszone również przepisy art. 145 § 2 i art.148 § 2 pkt 2 O.p. z uwagi na doręczenie decyzji organu I instancji osobie, która nie posiadała pisemnego upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego. Podkreślił, że E.K. nie była zatrudniona przez pełnomocnika skarżącego, nie pozostawała z nim w stosunku służbowym i nie dysponowała pieczątkami stosowanymi przy odbieraniu kierowanej do niego korespondencji. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, świadczą o braku skutecznego i zgodnego z prawem doręczenia decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po połączeniu sparw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) - dalej: P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skargi są niezasadne bowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa. Przedmiotem oceny Sądu są postanowienia organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołań od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołań w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Stosownie do art. 233 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012r., poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym (art. 12 § 6 pkt 2 O.p.). Wyznaczonym operatorem pocztowym jest w okresie 3 lat od dnia 1 stycznia 2013r. Poczta Polska S.A. (art. 178 ust. 1 w związku z art. 192 ww. ustawy). W niniejszych sprawach decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2014r. zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 września 2014r., w związku z czym ustawowy, 14-dniowy termin do wniesienia odwołań od tych decyzji upływał w dniu 29 września 2014r. Przesyłki pocztowe zawierające przedmiotowe odwołania zostały nadane w dniu 29 września 2014r., za pośrednictwem In Post Sp. z o.o. i wpłynęły do Urzędu Skarbowego w dniu 6 października 2014r. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że doręczenie przesyłki za pośrednictwem operatora niebędącego Pocztą Polską S.A. następuje w dniu faktycznego jej dostarczenia do organu podatkowego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie złożenie odwołań nastąpiło w dniu 6 października 2014r., zatem z uchybieniem terminu do ich wniesienia, co zobowiązywało organ odwoławczy do wydania zaskarżonych postanowień stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Z tych względów niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 228 O.p. W ocenie Sądu, nieuzasadnione są również zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2014r. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcia te zostały doręczone osobie nieupoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego r.pr. T. G. Przedmiotowe decyzje doręczone były ustanowionemu pełnomocnikowi na adres jego kancelarii, a ich odbiór poświadczyła E. K., która podjęła się doręczenia pism adresatowi. Podkreślenia wymaga, że ze znajdujących się w aktach administracyjnych potwierdzeń odbioru wynika, że kierowane w toku postępowania podatkowego do r.pr. T. G. pisma odbierane były również przez E. K. i nie budziło to zastrzeżeń pełnomocnika skarżącego. Dopiero po stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołań pełnomocnik skarżącego zakwestionował upoważnienie osoby odbierającej pisma, twierdząc, że nie jest ona pracownikiem kancelarii, lecz jednocześnie nie wyjaśnił, z jakich względów osoba ta odbierała korespondencję kierowaną na adres kancelarii pełnomocnika i podejmowała się doręczenia jej adresatowi. Ponadto postępowania reklamacyjne wszczęte w innych sprawach dotyczące doręczenia korespondencji T. G. – G. i Partnerzy Kancelaria Radców Prawnych wykazało, że kwitująca odbiór – E. K. działała na podstawie pełnomocnictwa ogólnego. Z powyższych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 2 i art. 148 § 2 pkt 2 O.p. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji