II SA/Bk 73/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie odmowy przyznania zasiłku dla opiekuna oddala skargę. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójt Gminy D. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania E. K. zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Powyższa decyzja została odebrana przez dorosłego domownika – I. K. w dniu 27 października 2014 r., co ww. potwierdziła własnoręcznym podpisem na "zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma". Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 10 listopada 2014 r., natomiast odwołanie zostało dostarczone do organu I instancji w dniu 12 listopada 2014 r. W tym stanie rzeczy odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowo przewidzianego do jego wniesienia. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa, poprzez uznanie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy w rzeczywistości zostało ono wniesione w ustawowym terminie, a także naruszenie zasad ogólnych zawartych w k.p.a. W uzasadnieniu skargi, E. K. wskazał, że Kolegium błędnie przyjęło, że doręczenie decyzji miało miejsce w dniu 27 października 2014 r., podczas gdy faktycznie nastąpiło w dniu 30 października 2014 r. Składając zatem odwołanie w dniu 12 listopada 2014 r. dotrzymał ustawowego terminu. Wskazał również, że własnoręcznym podpisem potwierdził fakt odbioru ww. decyzji w dniu 30 października 2014 r., wysłanej drogą pocztową, na co dowodem jest koperta. Skarżący zaznaczył, że wprawdzie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje podpis jego żony, jednakże data odbioru decyzji została wpisana przez organ l instancji. Według przypuszczeń skarżącego data 27 października 2014 r., a więc data wydania decyzji, została na potwierdzeniu wpisana "odruchowo". Zdaniem strony, gdyby doręczenie miało miejsce 27 października 2014 r, "pozbawionym celu byłoby wysyłanie tej samej decyzji skarżącemu drogą pocztową". Końcowo podkreślił, że sam organ l instancji w piśmie z dnia 18 listopada 2014 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdził, że odwołanie zostało złożone w terminie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie skarżącego od decyzji z dnia 27 października 2014 r. Wójta Gminy D. odmawiającej mu przyznania zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Z treści art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (vide: wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95). Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie nie budzi, zdaniem Sądu wątpliwości, że decyzja organu I instancji została doręczona w dniu jej wydania, tj. w dniu 27 października 2014 r. przez kuriera – M. K. Z powodu nieobecności w domu adresata korespondencji, decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi, tj. żonie skarżącego – I. K. Fakt odbioru korespondencji we wskazanej dacie, tj. w dniu 27 października 2014 r. ww. potwierdziła własnoręcznym podpisem na "zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma" (akta organu I instancji). W tym miejscu należy zaznaczyć, że doręczenie pisma zostało dokonane skutecznie, zgodnie z przepisami k.p.a. Pismo odebrała dorosła osoba pod adresem wskazanym przez skarżącego do korespondencji oraz zobowiązała się przekazać pismo adresatowi. Termin do wniesienia odwołania mijał zatem w dniu 12 listopada 2014 r. Odwołanie zostało zaś złożone w dniu 12 listopada 2014 r. (okoliczność niesporna w sprawie), a więc z uchybieniem terminu. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. prawidłowo zatem stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Legalności tego rozstrzygnięcia nie podważa argumentacja zawarta w skardze. Bezzasadne jest bowiem stanowisko skarżącego odnośnie terminu doręczenia mu decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu podpis odbiorcy potwierdza odbiór przesyłki w dacie wskazanej na potwierdzeniu odbioru. Dokonana zaś na kopercie, w której znajdowała się decyzja, adnotacja skarżącego o jej otrzymaniu w dniu 30 października 2014 r. nie dowodzi, że w tej dacie rzeczywiście doręczono decyzję żonie skarżącego. Jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, adnotacja ta mogła być dokonana w każdym momencie, mogła też być wynikiem błędu odbiorcy korespondencji lub adresata. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący ponownego doręczenia tej samej decyzji drogą pocztową. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów potwierdzających słuszność stanowiska strony skarżącej w powyższym przedmiocie. Natomiast dołączona przez skarżącego koperta z pieczątką Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. oraz odpisem pisma są dowodem na to, iż decyzja z dnia 27 października 2014 r. została doręczona bez pośrednictwa poczty, gdyż brak jest na niej stempla urzędu pocztowego. Bez znaczenia w sprawie jest również zarzut, że organ I instancji, przekazując odwołanie Kolegium, w piśmie przewodnim stwierdził, iż zostało ono złożone w terminie. Organ I instancji nie jest właściwy do rozstrzygania tej kwestii. Oceny tej ponad wszelką wątpliwość dokonuje samodzielnie organ odwoławczy, opierając się na materiale dowodowym zebranym w sprawie. Ocena ta - zdaniem Sądu, zasługuje na uwzględnienie i znajduje potwierdzenie w aktach niniejszej sprawy. Przy wydawaniu skarżonego postanowienia organ odwoławczy nie naruszył również przepisów prawa procesowego. Zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa nie budzą zastrzeżeń i jako takie odpowiadają prawu. Stosownie do treści art. 77 i 7 kpa organ administracji publicznej podjął wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonał jego rzetelnej oceny. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.