III SA/Lu 1147/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D.-F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania danych z operatu ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz D.-F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L., po rozpatrzeniu odwołania D. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka), utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], o odmowie wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków. Decyzję wydano w następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2014 r. Spółka wystąpiła do Starostwa Powiatowego w K. o podanie numeru księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w miejscowości B. [...]. Starosta wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie interesu prawnego do uzyskania żądanych informacji. W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że jest wierzycielem I. E. B. i M. B. Wierzytelność została potwierdzona prawomocnym nakazem zapłaty, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. W celu zabezpieczenia swoich interesów wierzyciel zamierza ponadto obciążyć nieruchomość należącą do dłużnika hipoteką przymusową, w związku z czym musi dysponować numerem księgi wieczystej. Ponadto wierzyciel ma prawo uzyskać numer księgi w celu zbadania czy nie istnieją przesłanki do wytoczenia powództwa w postaci tzw. skargi pauliańskiej lub powództwa o uznanie bezskuteczności czynności. Wszelkie informacje niezbędne do ich wytoczenia zawiera księga wieczysta. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta K.i odmówił wydania żądanych informacji. Uzasadniając odmowę wskazał, że informacje dotyczące księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, ze względu na zasadę jawności ksiąg wieczystych pozwalają na szybkie zidentyfikowanie imion i nazwisk, a często nr PESEL właścicieli nieruchomości, dlatego ich udostępnienie wymaga wykazania się interesem prawnym. Ponadto, charakter tych informacji wskazuje, że stanowią one dane osobowe, podlegające ochronie. Udostępnienie informacji o numerze księgi wieczystej jest równoznaczne z pozyskaniem danych ujawnionych w księdze. W ocenie organu spółce przysługuje jedynie interes faktyczny w uzyskaniu żądanych informacji. Spółka nie wskazała żadnego przepisu prawa zobowiązującego organ do wydania wypisu z operatu ewidencyjnego. Organ wskazał także, że właściwy tryb dla poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika regulują przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W odwołaniu od decyzji Spółka zakwestionowała stanowisko organu o braku interesu prawnego w uzyskaniu żądanych informacji. Powołała się na treść klauzuli wykonalności w prawomocnym nakazie zapłaty, w którym sąd poleca wszystkim organom, urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane, udzieliły pomocy. Stanowisko organu wypacza sens klauzuli wykonalności. Spółka podniosła także, że wpis hipoteki przymusowej jako zabezpieczenie może nastąpić także przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego lub postępowania o wyjawienie majątku w celu zabezpieczenia interesów wierzyciela przed ewentualnym rozdysponowaniem majątku przez dłużnika. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2014 r., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż z analizy treści wpisów w rejestrze gruntów wynika, że przedmiotowa działka oznaczona numerem [...] stanowi współwłasność osób fizycznych. Udział wynoszący 71/171 części należy do Państwa B., pozostała część stanowi własność innej osoby fizycznej. Organ wywiódł, że numer księgi wieczystej identyfikuje właściciela nieruchomości, co oznacza, że stanowi dane osobowe chronione ustawą o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182). Po wprowadzeniu przez Ministerstwo Sprawiedliwości projektu informatycznego – Nowa Księga Wieczysta, umożliwiającego bezpośredni wgląd do ksiąg wieczystych w systemie informatycznym, po podaniu numeru księgi bez trudu można uzyskać dostęp do zawartych w niej informacji. Udostępnienie przez Starostę numeru księgi prowadziłoby do sytuacji, w której skarżąca, w sposób niewymagający nadmiernych kosztów, czasu lub działań, mogłaby zapoznać się z zawartymi w księdze danymi osobowymi wszystkich współwłaścicieli nieruchomości (nie tylko dłużników). Ponadto w księdze są ujawniane również dane osób, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego powołane przez spółkę przesłanki stanowią jedynie interes faktyczny spółki do uzyskania żądanych informacji z operatu ewidencyjnego. W skardze do sądu administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 776 w zw. z art. 783 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli wykonalności (Dz. U. z 2014 r., poz. 1092), poprzez niezastosowanie się do nakazu wynikającego z klauzuli wykonalności zawartego w tytule wykonawczym, podczas gdy organy administracyjne zostały w niej zobowiązane do wykonania tytułu i udzielania wszelkiej pomocy wierzycielowi w tym zakresie; - art. 365 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że zawarty w klauzuli wykonalności nakaz skierowany do organów państwowych nie dotyczy organów orzekających w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do pozbawienia wierzyciela możliwości uzyskania numeru księgi wieczystej i niemożności zabezpieczenia swoich interesów przez wpis hipoteki przymusowej; - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy i nie uwzględnienie faktu posiadania interesu skarżącej spółki w uzyskaniu numeru księgi wieczystej jej dłużników; - art. 24 ust. 2 i ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej jako P.g.k.) w zw. z art. 59 i 527 § 1 k.c. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że skarżąca nie mieści się w katalogu podmiotów, którym przysługuje interes prawny w uzyskaniu numeru księgi wieczystej konkretnej nieruchomości; - art. 27 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez błędne uznanie, że skarżąca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu numeru księgi, pomimo tego, że przetwarzanie danych osobowych dłużników, zawartych w księdze wieczystej jest prowadzone przez skarżącą wyłącznie w celu realizacji praw i obowiązków wynikających z orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W analizowanej sprawie skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkują koniecznością jej uchylenia. Ponadto, ponieważ takimi samymi wadami dotknięta jest decyzja organu I instancji (decyzja Starosty K. z dnia [...] lipca 2014 r.), w oparciu o art. 135 p.p.s.a. należało uchylić również i tą decyzję. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka domagała się udzielenia informacji o numerze księgi wieczystej konkretnej nieruchomości. Na żądanie Starosty uzupełnienia wniosku przez wykazanie interesu prawnego do uzyskania żądanych informacji. W odpowiedzi Spółka wyjaśniła, że jest wierzycielem I. i M. B., współwłaścicieli nieruchomości, której dotyczy ządanie. Wierzytelność została potwierdzona prawomocnym nakazem zapłaty, na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. W celu zabezpieczenia swoich interesów wierzyciel zamierza ponadto obciążyć nieruchomość należącą do dłużnika hipoteką przymusową, w związku z czym musi dysponować numerem księgi wieczystej. Ponadto wierzyciel ma prawo uzyskać numer księgi w celu zbadania czy nie istnieją przesłanki do wytoczenia powództwa w postaci tzw. skargi pauliańskiej lub powództwa o uznanie bezskuteczności czynności. Orzekające w sprawie organy uznały, że powołane przez skarżącą argumenty świadczą jedynie o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego w uzyskaniu żądanych informacji. Brak interesu prawnego wyklucza uzyskanie dostępu do żądanych informacji, ponieważ są to dane o charakterze mieszanym , przedmiotowo-podmiotowym. Informacja o numerze księgi wieczystej pozwala uzyskać informację o danych osobowych właściciela. W ocenie sądu stanowisko organów nie było prawidłowe, a specyfika sprawy wskazuje, że żądanie skarżącej spółki powinno być uwzględnione. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 24 ust. 1 P.g.k., informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (mapy, dokumenty uzasadniające wpisy do rejestrów). Natomiast stosownie do art. 20 P.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1). Ponadto w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części); 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości (ust. 2). Na podstawie przytoczonych przepisów dokonuje się podziału informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (o nich mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 P.g.k.) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 P.g.k.). Przedstawiony wyżej podział informacji znalazł odzwierciedlenie w przepisach art. 24 ust. 2-5 P.g.k., regulujących dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. W art. 24 ust. 2 P.g.k. wskazano, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Według art. 24 ust. 4 P.g.k. co do zasady każdy może żądać udostępnienia tych informacji, jednakże z zastrzeżeniem przewidzianym w art. 24 ust. 5 P.g.k. W rezultacie powszechnie dostępne, bez konieczności uzasadniania tego dostępu, są jedynie informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 P.g.k., czyli dane przedmiotowe. Natomiast stosownie do wspomnianego art. 24 ust. 5 dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 P.g.k. (a więc także dane o miejscu zamieszkania wymienione w art. 20 ust. 2 pkt 2 oraz inne dane zawierające dane osobowe), to jest dane podmiotowe oraz dane podmiotowo-przedmiotowe udostępniane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych albo wypis; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. W orzecznictwie, również tutejszego sądu, wyrażano pogląd, na którym oparły się również organy wydające decyzje w badanej sprawie, że informacja o numerze księgi wieczystej jest daną o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Wynika to z aktualnie obowiązujących zasad dostępu do ksiąg wieczystych, prowadzonych w formie elektronicznej. Znając dokładny numer księgi wieczystej, można ustalić dane osobowe jej właściciela (a więc dane podmiotowe). Takie stanowisko nie może być jednak przyjmowane mechanicznie, o czym świadczy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2014 r. (sygn. akt I OSK 802/13). W uzasadnieniu powołanego wyroku znalazł się następujący wywód: "Wbrew ocenie organów administracji, zaakceptowanej przez sąd I instancji numer księgi wieczystej stanowi przedmiotowy element opisu nieruchomości zawarty w ewidencji gruntów i budynków, podlegający ujawnieniu na wniosek w trybie art. 24 ust. 2 ustawy - bez potrzeby wykazywania przez wnioskodawcę interesu prawnego. Wskazuje na to samo brzmienie art. 20 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym numer księgi wieczystej stanowi jedną z informacji dotyczących gruntu. Warunkiem skuteczności wniosku o wskazanie numeru księgi wieczystej nieruchomości jest jednak konkretne określenie tej nieruchomości przez wskazanie numeru działki lub adresu. W orzecznictwie sądów administracyjnych istotnie utrwalił się przywołany przez sąd I instancji słuszny pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie służą do poszukiwania majątku konkretnej osoby w celu egzekwowania należności cywilnoprawnych. Jest to jednak pogląd, który wyrażono w sprawach, w których wierzyciel zwraca do starosty o podanie informacji na temat bliżej nieokreślonych nieruchomości należących do wskazanej osoby. Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, w której skarżąca zwracała się z wnioskiem o udostępnienie danych z ewidencji dotyczących konkretnej – ściśle określonej nieruchomości. Poszukiwała zatem informacji o gruncie, należącej do katalogu określonego w art. 20 ust. 1 ustawy. Sam fakt, że z księgi wieczystej można uzyskać informację o osobie właściciela nieruchomości nie ma wpływu na stwierdzenie, że numer tej księgi stanowi element przedmiotowy opisu nieruchomości. Na marginesie tylko wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad na których opiera się system ksiąg wieczystych jest zasada ich jawności (art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 707 ze zm.). Jawność ta obejmuje oczywiście także możliwość uzyskania wiedzy o osobie właściciela nieruchomości. Uznać należało zatem za usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 2 i 4 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy przez błędną wykładnię tych przepisów i wadliwe przyjęcie, że numer księgi wieczystej określonej nieruchomości objętej operatem ewidencji gruntów i budynków nie stanowi informacji o gruncie, podlegającej ujawnieniu na wniosek każdej zainteresowanej osoby". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd. Odnosząc go do realiów sprawy trzeba zwrócić uwagę, że we wniosku o udostępnienie danych spółka wskazała konkretną, ściśle oznaczoną nieruchomość, podając jej identyfikator i dokładny adres. Spółce chodziło zatem o konkretną informację przedmiotową, w postaci numeru księgi wieczystej konkretnej nieruchomości. Wynikająca z nowych zasad dostępu do ksiąg wieczystych łatwość uzyskania wszystkich podstawowych informacji o nieruchomości na podstawie jej numeru w księdze wieczystej nie może przesądzać o tym, że mamy tu do czynienia po części z danymi podmiotowymi. Co więcej, prawodawca ułatwiając dostęp do ksiąg wieczystych musiał przecież mieć świadomość, że jawność ta oznaczać będzie także możliwość uzyskania wiedzy o osobie właściciela nieruchomości. Powoływany przez organy konflikt między udostępnieniem informacji a ochroną danych osobowych właścicieli został rozwiązany przez ustawodawcę, który przyjął takie, a nie inne zasady udostępniania ksiąg wieczystych. Przyjęta przez organy interpretacja wypacza sens i cele funkcjonowania publicznych rejestrów dotyczących nieruchomości (ewidencji, ksiąg wieczystych). Organy nazbyt mechanicznie zastosowały wyrażane w orzecznictwie poglądy, nie uwzględniając specyfiki sprawy. Brak wzięcia pod uwagę specyfiki sprawy doprowadził, organy także do innego błędnego wniosku – wbrew ich argumentacji skarżąca spółka ma interes prawny w uzyskaniu numeru księgi wieczystej ściśle oznaczonej nieruchomości. Spółka dysponuje przeciwko współwłaścicielom nieruchomości tytułem egzekucyjnym (nakazem zapłaty z dnia [...] lutego 2012 r., wydanym przez Sąd Rejonowy dla [...], opatrzonym klauzulą wykonalności). Trafnie spółka wskazuje na treść formuły klauzuli wykonalności, z której płynie skierowany do wszystkich organów, urzędów i osób, których to może dotyczyć, nakaz wykonania postanowień tytułu lub udzielenia pomocy. Nie da się więc żadną miarą przyjąć, że podmiot, który ma tytuł wykonawczy wobec swojego dłużnika nie ma interesu prawnego w uzyskaniu informacji o numerze księgi wieczystej nieruchomości będącej własnością tego dłużnika. Roszczenia wierzyciela mają oparcie w treści przepisów prawa, skonkretyzowanych w tytule wykonawczym. Interes wierzyciela ma oparcie w prawie, jest więc interesem prawnym, a nie tylko faktycznym. Wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym może również dokonywać czynności celem zabezpieczenia swoich roszczeń przed działaniami dłużnika polegającymi na wyzbywaniu się majątku – słusznie więc spółka uzasadniała swój interes prawny odwołując się do możliwości ustanowienia hipoteki na przedmiotowej nieruchomości. Zgodzić się można również z argumentami, że informacje o numerze księgi wieczystej mogą być konieczne dla wytaczania powództw służących zabezpieczeniu wyzbywania się majątku przez dłużników. W tym przypadku istnienie interesu prawnego może być już nieco trudniejsze do wykazania, bowiem interes prawny musi być aktualny. Jeśli nie toczą się konkretne postępowania w tym przedmiocie, można podważać aktualność interesu przejawiającego się w potencjalnej możliwości wytoczenia takich powództw. Nie można podzielić argumentacji Starosty, że właściwą drogą realizacji żądań skarżącej spółki są przepisy cywilnego postępowania egzekucyjnego dotyczące procedury wyjawienia majątku dłużnika. Tu również organ odwołał się w sposób mechaniczny do poglądów wyrażanych w orzecznictwie, bez uwzględnienia specyfiki sprawy. Poglądy takie były wyrażane w sprawach, w których żądano podania informacji o nieruchomościach dłużnika, bez wskazania, o jakie konkretnie nieruchomości chodzi. Należy zgodzić się, że w takim przypadku właściwa jest procedura wyjawienia majątku. W badanej sprawie spółka nie poszukuje majątku dłużnika w takim sensie, ma konkretną nieruchomość i żąda podania numeru jej księgi wieczystej. Jest to więc zupełnie inna sytuacja. Co więcej, jak wynika z treści art. 913 k.p.c. zasadniczo procedurę wyjawienia majątku wdraża się w sytuacji braku wiedzy o tym majątku. Tymczasem w sprawie niniejszej chodzi o uzyskanie informacji o konkretnym, znanym składniku majątku. Powyższe argumenty wskazują na to, że orzekające w sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 24 P.g.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, nie uwzględniające szczególnych okoliczności, z których wynikało, że skarżąca spółka ma interes prawny w żądaniu udostępnienia jej informacji o numerze księgi wieczystej konkretnej nieruchomości. Oznacza to, że zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] lipca 2014 r. – decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a.). Uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji skutkuje powrotem sprawy do organu I instancji. Starosta K. powinien jeszcze raz rozpatrzyć wniosek skarżącej spółki i kierując się wskazaniami Sądu dokonać odpowiedniej czynności lub wydać nową decyzję w sprawie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Pomimo uwzględnienia skargi sąd nie zawarł w sentencji rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a., gdyż ze względu na odmowny charakter zaskarżonej decyzji byłoby to bezcelowe.