II SA/Wa 1849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Rozkazem personalnym z [...] maja 2012 r. Dowódca Garnizonu [...] zwolnił D. W. ze służby i przeniósł do rezerwy, realizując prośbę strony o zwolnienie. Dnia [...] kwietnia 2014 r. strona skierowała do Ministra Obrony Narodowej wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Podniosła w nim, iż zaistniały nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, którymi są nowe ustalenia organów wojskowych, stwierdzające krótszy, niż było to przyjmowane w chwili zwalniania, okres służby strony. Wykazując fakt zachowania terminu opisanego w art. 148 K.p.a., strona powołała się na okoliczność dowiedzenia się o decyzji Dowódcy Garnizonu [...] z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z [...] grudnia 2013 r. uchylającą poprzednie rozstrzygnięcie tego organu w przedmiocie zwiększenia dodatku za długoletnią służbę. Dowódca Garnizonu [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego zwolnieniem strony ze służby, z uwagi na uchybienie przez stronę terminowi określonemu w art. 148 K.p.a. Organ ustalił bowiem, że 22 kwietnia 2013 r. została skarżącemu doręczona decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2013 r. uchylająca decyzję Dowódcy Garnizonu [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zwiększającej stronie dodatek za długoletnią służbę. W decyzji z [...] kwietnia 2013 r. organ zawarł zaś stwierdzenie, że właściwym trybem, w jakim winno toczyć się postępowanie, jest tryb wznowieniowy. Od momentu otrzymania ww. decyzji, w ocenie organu, strona powzięła wiadomość o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Powyższy moment stanowił też, według organu, początek biegu terminu oznaczonego w art. 148 K.p.a. Stąd więc złożenie wniosku wznowieniowego po prawie roku od powzięcia wiedzy o podstawie do wznowienia, nie mogło doprowadzić do wszczęcia stosownego postępowania. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego zażalenia, Minister Obrony Narodowej postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie, podzielając w pełni ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł D. W., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie norm art. 9, 11, 12, 35 § 1, 36 § 1, 77 § 1 w zw. z art. 147 K.p.a., polegające na bezprawnej odmowie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organ nie ustosunkował się do dokonanego przez nią wycofania wypowiedzenia stosunku służbowego. Skarżący wskazał, że decyzja, od której organ liczy początek terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, nie zmieniła stanu prawnego strony. Podał też, że, w jego ocenie, organ winien wznowić przedmiotowe postępowanie z urzędu, do czego jest zobowiązany, gdy ustali występowanie przyczyn do wznowienia. Skarżący zarzucił również organowi naruszenie zasady rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu, w jego realiach faktycznych, sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek o wznowienie postępowania strona złożyła do organu z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Zgodnie z jego treścią, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W powyższej normie prawnej ustawodawca w sposób precyzyjny oznaczył termin dla dokonania danej czynności. Precyzyjnie została też oznaczona chwila rozpoczęcia biegu omawianego terminu. Oczywistym jest, że intencją prawodawcy było nawiązanie do najwcześniejszej daty powzięcia przez stronę wiadomości o podstawie wznowienia. Nadto nie budzi wątpliwości, że intencją tą było też odniesienie się do konkretnego faktu, tj. dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Z takiego sformułowania omawianego przepisu wynika, że istotny dla ustalenia początkowej daty biegu terminu z art. 148 K.p.a. jest obiektywny stan wiedzy strony o pewnych okolicznościach na daną datę, a nie moment powzięcia przez stronę subiektywnego postanowienia o konieczności złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ poprawnie związał moment otrzymania przez stronę decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2013 r. (tj. dzień 22 kwietnia 2013 r.) z początkiem biegu terminu, o jakim mowa w art. 148 K.p.a. Powyższa decyzja dotyczyła postępowania w sprawie przyznania stronie dodatku za długoletnią służbę. Przesłanką do wszczęcia przez organ tego postępowania było zaś ustalenie, że w sposób nieprawidłowy wyliczono stronie staż jej służby. Przesłanka ta była więc przesłanką tożsamą z tą, jaką strona uczyniła podstawę swojego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Tu również strona wywodziła, że wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby jest uzasadnione faktem ustalenia innej długości pełnionej służby od tej, jaka była ustalona w chwili zwalniania. Stąd więc w sytuacji, gdy w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. organ zawarł stwierdzenie, iż okoliczność ustalenia krótszego stażu służby winna być traktowana jako przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania w sprawie przyznania stronie dodatku za długoletnią służbę, strona otrzymawszy tą decyzję powzięła wiedzę o powyższym. Od tego więc momentu miała już świadomość tego, że ustalenie innej długości okresu pełnionej służby jest przesłanką wznowieniową dla postępowań dotyczących rozstrzygnięć związanych z długością stażu służbowego, a więc m.in. rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia ze służby. Sama bowiem strona twierdziła, że swoją decyzję o odejściu ze służby wiązała z osiągnięciem odpowiednio długiego jej stażu. W świetle powyższego, jako chybione jawią się wywody skarżącego, iż omawiany termin winien być liczony dopiero od momentu wydania decyzji Dowódcy Garnizonu [...] z [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z [...] grudnia 2013 r. uchylającą decyzję przyznającą stronie dodatek za długoletnią służbę w wyższej wysokości. Wydanie przedmiotowej decyzji nie zmieniło bowiem tego, że już w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. organ zawarł stwierdzenie, iż okoliczność ustalenia krótszego stażu służby winno być traktowane jako przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania w sprawie przyznania stronie dodatku za długoletnią służbę. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2013 r. nie musiała "zmieniać stanu prawnego strony", aby chwila jej doręczenia mogła być traktowana jako początek biegu terminu oznaczonego w art. 148 K.p.a. Ustawodawca tworząc ww. normę prawną nie powiązał skutku w postaci początku biegu terminu, z datą "zmiany stanu prawnego strony", a z chwilą dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Ta zaś okoliczność nie musiała wynikać z sentencji decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] kwietnia 2013 r. Wystarczającym jest, że wynikała z jej uzasadnienia. W myśl bowiem art. 107 § 1 K.p.a. uzasadnienie decyzji jest jej częścią składową. Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie podzielił też twierdzeń strony, że organ winien wznowić postępowanie z urzędu. Przede wszystkim należało podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem strony. Przedmiotem badania organu mógł więc być tylko sam wniosek, a nie całokształt sytuacji faktycznej i prawnej strony. Nadto, w realiach faktycznych niniejszej sprawy, wobec stwierdzenia uchybienia terminowi dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ nie mógł badać merytorycznych podstaw wznowieniowych. Na marginesie, niezależnie od powyższych dywagacji, zwrócić też należało uwagę na fakt, że podnoszona w skardze okoliczność, polegająca na wycofaniu przez stronę w dniu [...] kwietnia 2014 r. wypowiedzenia stosunku służbowego, nie była nową okolicznością faktyczną, istniejącą w chwili wydawania rozkazu personalnego o zwolnieniu. Na moment zwalniania strony ze służby nie istniała ona bowiem. Nie mogła więc stanowić przesłanki wznowieniowej. Również okoliczność ustalenia innego stażu służby nie mogła stanowić dla organu samoistnej podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Zwolnienie nastąpiło bowiem na wniosek strony, a nie z urzędu, wskutek osiągnięcia przez żołnierza stosownego wieku, czy stażu służby. Co się tyczy pozostałych zarzutów skargi, to wobec właściwych ustaleń organu, co do uchybienia przez stronę terminowi z art. 148 K.p.a., pozostawały one bez wpływu na poprawność skarżonego rozstrzygnięcia. W sytuacji zaś, gdy w ocenie strony postępowanie organu nosiło cechy przewlekłości, stronie przysługiwała odrębna skarga w tym zakresie do sądu administracyjnego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).