I OSK 2438/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13 w sprawie ze skargi S. L. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12 oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2014 r., II SA/Wa 1797/13 wymierzył Komendantowi Głównemu Policji grzywnę w wysokości 1000 zł w związku z bezczynnością tego organu w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku oraz załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12, uchylającego zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r., nr [...]. Stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w warunkach określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w wówczas, gdy organ w postępowaniu prowadzonym na skutek wydanego uprzednio wyroku, pomimo upływu terminów określonych w art. 35 i n. k.p.a., nie załatwia sprawy, tzn. nie wydaje nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1, nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w określonych terminach oraz na przewlekłe prowadzenia postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy skarżący wyczerpał powyższy tryb składając zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Komendanta Głównego Policji. Postanowieniem z 3 grudnia 2013 r. Minister Spraw Wewnętrznych uznał zażalenie za nieuzasadnione. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone przez Komendanta Głównego Policji po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., nosi znamiona przewlekłości. Organ przyznaje, że wyrok Sądu wraz z aktami sprawy został mu doręczony 23 lipca 2013 r. i do dnia orzekania w niniejszej sprawie wyroku nie wykonał. Wobec wątpliwości co do treści wyroku, Komendant Główny Policji wystąpił pismem z 29 lipca 2013 r. do WSA w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. o jego wykładnię. Postanowieniem z 13 września 2013 r. Sąd odmówił wykładni wyroku podnosząc, że wnioskodawca nie jest stroną toczącego się postępowania. Wobec odmowy wykładni wyroku z podanych wyżej powodów, z wnioskiem o wykładnię wyroku z 12 listopada 2013 r. wystąpił Minister Spraw Wewnętrznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12 dokonał wykładni uzasadnienia wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12. Organ przyznaje, że złożenie wniosku nie miało wpływu na bieg terminu do rozpatrzenia sprawy. Ponieważ w sprawie zaistniały warunki zawarte w art. 154 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Przy ustaleniu jej wysokości w kwocie 1000 zł. Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy związane z zaistniałym stanem braku wykonania wyroku, którego skutkiem było wniesienie skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim miał na uwadze wskazywane przez organ trudności z wykonaniem wyroku, którego wątpliwości co do uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił postanowieniem z 27 stycznia 2014 r. Uwzględnienie przez sąd wniosku o dokonanie wykładni wyroku wskazuje na zaistnienie rzeczywistej wątpliwości co do motywów rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Powyższe uzasadniało też przyjęcie, że przewlekłe prowadzenie postępowania, nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości. Jednocześnie wniósł o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 158 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne uwzględnienie skargi, chociaż prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza prawidłowa ocena znaczenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12 o wyjaśnieniu treści wyroku zapadłego w tej sprawie 18 marca 2013 r. jednoznacznie wskazuje na bezzasadność skargi, co powinno skutkować jej oddaleniem, - art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 158 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wpływu, jaki ma na niniejszą sprawę fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12 o wyjaśnieniu treści wyroku z 18 marca 2013 r., oraz pominięcie wskazania, jakie okoliczności miały wpływ na wysokość wymierzonej grzywny, co uniemożliwia ocenę zasadności tej wysokości, - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, z którego wynikają nieprawdziwe, niemające pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym stwierdzenia polegające na uznaniu, że organ przyznał, jakoby wniesienie wniosku o wyjaśnienie treści wyroku w sprawie II SA/Wa 1926/12 nie miało wpływu na bieg terminu do rozpatrzenia sprawy, - art. 158 w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie, że moc wiążącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12 uzyskał z chwilą wyjaśnienia jego treści - w drodze postanowienia z 27 stycznia 2014 r. w zakresie, w jakim wniosek złożony przez Ministra Spraw Wewnętrznych dotyczył ustalenia sposobu wykonania tego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że lakoniczne stwierdzenie Sądu, że zapadło postanowienie w sprawie II SA/Wa 1926/12, w którym WSA w Warszawie dokonał wyjaśnienia treści tego wyroku, w zakresie dotyczącym sposobu jego wykonania, nie spełnia w ogóle wymogu art. 141 § 4 p.p.s.a. Organ od początku sprawy podnosił, że zwłoka w rozstrzygnięciu wynika z faktu oczekiwania na rozpoznanie wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych, złożonego w trybie art. 158 p.p.s.a. Sąd konstatując, że taki fakt miał miejsce, nie dokonał jakiejkolwiek oceny jego wpływu na sprawę. Próżno szukać w uzasadnieniu wyroku informacji na ten temat. Zatem, należało by przyjąć, że pomimo istnienia możliwości zwrócenia się do sądu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku, w tym przypadku prawomocnego, skorzystanie z instrumentów prawnie regulowanych jest, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie de facto bezprawne. Artykuł 158 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "środka zaskarżenia". Zgodnie z zasadami wykładni prawa, aparat pojęciowy stosowany w ustawie należy odczytywać w jednolitym ujęciu semantycznym. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi definiuje to pojęcie w art. 52 § 2, wskazując że takimi środkami są: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dotyczy to jednak postępowania administracyjnego a nie sądowoadministracyjnego, który posługuje się pojęciem "środków odwoławczych". Przy czym wskazać należy, że w nauce prawa pojęcie te są równoważne, na co wskazuje teza 3 do art. 159 w Komentarzu do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa J. P. Tarno, który stwierdził, iż "żądanie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego z powodu wcześniejszego złożenia wniosku o sprostowanie, uzupełnienie lub wyroku jest zatem bezzasadne". Za twierdzeniem, że przepis art. 159 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie do środków odwoławczych jakie przysługują stronie od wyroku lub postanowienia wydanego przez sąd administracyjny świadczy usytuowanie tego przepisu i poprzedzającego go przepisu art. 158, po przepisach dotyczących rozprawy oraz wyrokowania, a przed przepisami dotyczącymi środków odwoławczych. Tak więc nawet wykładnia systemowa art. 159 i 158 p.p.s.a. prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, że skorzystanie z uprawnienia do żądania wyjaśnienia treści wyroku ma wpływu na ocenę czy organ prowadzi sprawę przewlekle i czy pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku zobowiązującego go do ponownego rozpoznania sprawy. Natomiast złożenie takiego wniosku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia wyroku, jakim jest skarga kasacyjna. Takim środkiem nie jest natomiast skarga złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., gdyż inicjuje ona nową sprawę administracyjną, która również będzie podlegała kontroli instancyjnej, jeśli strona wniesie środek zaskarżenia. Zatem, przyjęcie, co wydaje się że Sąd uczynił, iż skarga administracyjna, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., była "środkiem zaskarżenia", nie znajduje potwierdzenia ani w nauce prawa, ani w orzecznictwie. Nie jest także wynikiem zastosowania wykładni, nawet gramatycznej, literalnej, tym bardziej, iż ta ostatnia, nawiązując do art. 52 § 2 p.p.s.a., prowadzi do argumentum ad absurdum. Tak więc, organ stwierdza, że wadliwie uznano iż zachodził przypadek niewykonania wyroku, skoro wyrok ten uzyskał moc wiążącą, a zatem podlegał wykonaniu, od daty dokonania jego wykładni, w trybie art. 158 p.p.s.a. Dokonana w trybie art. 158 wykładnia orzeczenia stanowi integralną część orzeczenia, którego dotyczy. Wykładnia taka ma moc wiążącą nie tylko w stosunku do stron i sądu, który wydał orzeczenie i dokonał jego wykładni, lecz także wobec innych sądów i organów państwowych, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także względem innych osób (art. 170 p.p.s.a.). Po jej dokonaniu nie można przyjmować treści orzeczenia w sposób sprzeczny z dokonaną w tym trybie wykładnią (por. J. Świeczkowski, Wykładnia orzeczeń w sądowym postępowaniu cywilnym, Prob. Egz. 2002, nr 21, s. 54 - za B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex, 2013). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1 sierpnia 2013 r., I FSK 1191/13, wnioskując a contrario z treści art. 170 p.p.s.a., należy stwierdzić, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych. Łącząc te dwie koncepcje nietrudno dojść do wniosku, że dokonanie wykładni wyroku "przesuwa" prawomocność tego wyroku na datę dokonania tej wykładni. Koncepcja wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku dotyczy bowiem sytuacji, gdy proste odczytanie treści tego wyroku nie pozwala na jego wykonanie. Nie jest możliwe wykonanie wyroku w sytuacji, gdy istnieją istotne wątpliwości co do sposobu jego wykonania. Warto wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1926/12 bardzo precyzyjnie wyjaśnił jakie elementy, zawarte w wyroku z 18 marca 2013 r., organ ma uwzględnić, a jakie pominąć. W postępowaniu wywołanym skargą wniesioną w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny powinien przede wszystkim ustalić, jak przebiegało postępowanie organu i dokonać jego oceny uwzględniającej odpowiedź na pytanie, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu, czy też ta bezczymiość jest wynikiem innych okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie. Ustalenia te powinny zostać dokonane na podstawie nadesłanych akt administracyjnych z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wniesienia skargi. Wymierzenie grzywny ma charakter represyjny i jak podkreśla się w nauce prawa, stanowi karę za bezczynność w przedmiocie wykonania wyroku. Ponieważ sprawa pozostaje na etapie postępowania administracyjnego, mają do niej również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z art. 35 § 3 wynika zaś, że długoterminowość postępowania może być wynikiem działań samej strony, zawieszenia postępowania lub też powstać z przyczyn niezależnych od organu. Przyczyną niezależną od organu jest więc oczekiwanie na rozstrzygnięcie Sądu, o którym mowa w art. 158 p.p.s.a. Rzeczą wtórną jest ustalenie, jak ocenić zachowanie organu w przypadku odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż rzeczywiście te wątpliwości istniały. Powracając więc do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., szkoda że Sąd w niniejszej sprawie nie wskazał w jaki sposób organ powinien był wykonać wyrok do dnia wniesienia skargi przez skarżącego, a nadto jakie mógł zastosować metody przy jego ocenie, tak aby wyrok ten stał się dla organu czytelny. Nie wskazał też jak sam by rozumiał ten wyrok w okresie pomiędzy 23 lipca 2013 r. a datą złożenia skargi. Postawa jaką ujawnił Sąd w zaskarżonym orzeczeniu ma charakter autorytarny. Całkowicie zaś niezrozumiałe jest przypisanie pełnomocnikowi organu słów, których ten nie wypowiedział. Dokładna analiza odpowiedzi na skargę oraz pisma z 9 grudnia 2013 r. nie potwierdza aby padło w nim stwierdzenie "(...) iż złożenie wniosku nie miało wpływu na bieg terminu do rozpatrzenia sprawy". Pełnomocnik stwierdził natomiast, że złożenie wniosku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, co stanowi powtórzenie, normy art. 159 p.p.s.a.. Zatem użyte przez Sąd sformułowanie nie dość, że nie ma pokrycia w materiale dowodowym, stanowi przypisanie autorce odpowiedzi na skargę nieprawdziwej wypowiedzi, to dowodzi tego, że Sąd nie rozpoznał treści normy prawnej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wymierzając grzywnę Sąd nie uzasadnił nie uzasadnił, że 1000 zł grzywny to kara zasadna i adekwatna. Skoro bowiem grzywna wymierzana w tym trybie ma charakter represyjny, to powinna ona podlegać szczegółowemu uzasadnieniu w ramach art. 141 § 4 p.p.s.a. Uchybienia powyższe miały bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Gdyby Sąd prawidłowo ocenił znaczenie postanowienia WSA w Warszawie z 27 stycznia 2014 r. i przyjął, że dopiero od tej daty, a właściwie od daty doręczenia tego postanowienia, jest możliwe wykonanie wyroku, to zapadłby odmienny wyrok. Natomiast fakt pominięcia rozważań nad znaczeniem tego postanowienia, brak odniesienia się czy organ mógł, a w świetle ww. postanowienia miał prawo, do samodzielnej interpretacji wyroku poprzez np. wyłączenie jakieś jego części, uniemożliwia kontrolę tego wyroku. Organ został pozbawiony oceny zasadności jakimi kierował się Sąd przy rozstrzyganiu sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a także o poinformowanie, na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 155 § 1 p.p.s.a., organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa przez KGP i podległych mu pracowników, to znaczy nie tylko o szeregu nieprawidłowości z zakresu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, ale także kilkuletnim uporczywym naruszaniu praw pracowniczych skarżącego poprzez nieustalanie i niewypłacanie należnego mu uposażenia i innych należnych mu świadczeń pieniężnych. Podniesiono w niej w szczególności, że skarżący podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Zarówno zarzut naruszenia art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 158 p.p.s.a., jak i zarzut naruszenia art. 158 w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. są bezzasadne, ponieważ mimo podniesionych w tych zarzutach okoliczności i tak Komendant Główny Policji pozostawał w bezczynności i prowadził przewlekle postępowanie administracyjne po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12 uchylającym decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] sierpnia 2012 r., nr [...] oraz decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r., nr [...], co oznacza, że zostały spełnione przesłanki wymierzenia grzywny, określone w art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. Po pierwsze, od daty wydania przez WSA w Warszawie postanowienia z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12, którym Sąd dokonał wykładni uzasadnienia wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12 do daty wydania zaskarżonego wyroku upłynęło 5 miesięcy bez 10 dni, co oznacza, że Komendant Główny Policji w dacie 17 czerwca 2014 r. pozostawał w bezczynności, bo uchybił terminowi załatwienia sprawy, wskazanemu w art. 35 § 3 k.p.a. Po drugie, postępowanie przed Komendantem Głównym Policji było prowadzone przewlekle, czego najlepszym dowodem jest wystąpienie z wnioskiem z 29 lipca 2013 r. do WSA w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. o wykładnię wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12, chociaż Komendant jako organ administracji publicznej związany jest zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) i nie może zasłaniać się nieznajomością prawa. Powinien więc wiedzieć, że nie jest stroną w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12, a zatem nie ma legitymacji procesowej do wystąpienia z wnioskiem o wykładnię tego wyroku. Zamiast tego powinien zawiadomić Ministra Spraw Wewnętrznych o konieczności wystąpienia do sądu z wnioskiem o wykładnię wyroku z 18 marca 2013 r. Najłagodniej rzecz ujmując, takie działanie Komendanta Głównego Policji należało ocenić jako zbędne, bo nieprowadzące do załatwienia sprawy. Jednocześnie, Komendantowi należało postawić trafny zarzut, że powstrzymał się od podjęcia czynności niezbędnej do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie więc ocenił Sąd I instancji, że doszło również do przewlekłości postępowania, ponieważ z tym zjawiskiem mamy do czynienia wówczas, gdy w toku postępowania dochodzi do podejmowania przez organ czynności zbędnych lub do wykonywania czynności pozornych, a także powstrzymywania się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia – por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, z którego wynikają niemające pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym stwierdzenia, że organ przyznał, jakoby wniesienie wniosku o wyjaśnienie treści wyroku w sprawie II SA/Wa 1926/12 nie miało wpływu na bieg terminu do rozpatrzenia sprawy, nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, a więc nie jest podstawą kasacyjną w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wreszcie, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 154 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 158 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wpływu jaki ma na niniejszą sprawę fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12 o wyjaśnieniu treści wyroku z 18 marca 2013 r. oraz pominięcie, wskazania jakie okoliczności miały wpływ na wysokość wymierzonej grzywny, co uniemożliwia ocenę zasadności tej wysokości. Powyższe błędy uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze dlatego, że fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia o wyjaśnieniu treści wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12 w dniu 27 stycznia 2014 r. jest obojętny dla oceny bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Komendanta Głównego Policji, co zostało wyjaśnione wyżej. Po drugie, wymierzona Komendantowi Głównemu Policji grzywna mieści się w granicach wyznaczonych w art. 154 § 6 p.p.s.a., a zatem zawarte w uzasadnieniu stwierdzenie, że ustalając wysokość grzywny, Sąd "miał na uwadze wskazywane przez organ trudności z wykonaniem wyroku, którego wątpliwości co do uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił postanowieniem z 27 stycznia 2014 r." - zdaniem składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w niniejszej sprawie – jest wystarczające, ponieważ grzywna ta została wymierzona w jej dolnej granicy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do wystąpienia z sygnalizacją z urzędu, ponieważ skorzystanie przez stronę z przysługującego jej uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia sądu I instancji nie może być ocenione jako działanie bezprawne. Dodać należy, że uprawnienia sygnalizacyjne sądu administracyjnego mają charakter uznaniowy. Zatem sąd ten może z nich nie skorzystać, mimo spełnienia przesłanek wskazanych w art. 155 § 1 p.p.s.a., jeżeli uzna takie działanie za niecelowe. Zauważyć przy tym trzeba, że podjęcie działań sygnalizacyjnych następuje z urzędu. Zatem stronie nie przysługuje uprawnienie procesowe do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie przez sąd sygnalizacji istniejących jej zdaniem istotnych naruszeniach prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.