II GSK 1113/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 353/15 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [....] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.K. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 5 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: W dniach [...] i [...] października 2013 r., [...] listopada 2013 r. i [...] grudnia 2013 r. inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. przeprowadził kontrolę jakości handlowej przetworów mięsnych (Protokół kontroli nr [...] z [...] października 2013 r.) w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącą pod nazwą K. J. Firma Handlowo-Usługowa "J.". [...] października 2013 r. inspektor pobrał próbkę do badań laboratoryjnych oraz w celu sprawdzenia oznakowania ze znajdującej się na stanie magazynowym i oferowanej do sprzedaży przez ww. przedsiębiorcę partii wyrobu: "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", wielkość partii produkcyjnej: 160 kg, identyfikacja partii: należy spożyć do: 4 listopada 2013 r., numer partii: [...] (Protokół z pobrania próbek nr [...] z dnia [...] października 2013 r.). Kontrola jakości handlowej ww. partii wyrobu wykazała nieprawidłowości świadczące o jej zafałszowaniu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, ze zm.- dalej także: "ustawa o jakości handlowej"). Organ wskazał, że wyniki badań laboratoryjnych (Sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r.) wykazały obecność azotanów i azotynów na poziomie 73,5 ±5,2 mg/kg w przeliczeniu na NaNO(2), których nie zadeklarowano w oznakowaniu wyrobu, która to nieprawidłowość stanowi istotne naruszenie interesów konsumentów. Niezależnie od powyższego, kontrolując oznakowanie przedmiotowej partii wyrobu stwierdzono również inną nieprawidłowość, która nie świadczy o zafałszowaniu, lecz o jego niewłaściwej jakości. W nazwie wyrobu podano "wiejska drobiowa", podczas gdy jak wynika ze szczegółowej charakterystyki wyrobu była to "kiełbasa drobiowo-wieprzowa" Powyższa sprzeczność wprowadza konsumenta w błąd, co do rodzaju wyrobu. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości [...] listopada 2013 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia przedsiębiorcy kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 4, w zw. z art. 40a ust. 1 pkt 4 oraz art. 21 ustawy o jakości handlowej, z tytułu wprowadzenia do obrotu przez stronę - partii artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona otrzymała w dniu [...] listopada 2013 r. W oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca podała między innymi, że nie była świadoma obecności azotanów i azotynów w przedmiotowym wyrobie, gdyż produkowany jest on z mięsa świeżego niepeklowanego. Zdaniem strony stwierdzone azotany i azotyny mogły pochodzić z surowców stosowanych do jego produkcji, których nie ma już na stanie. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że zamieszczając pod nazwą określenie kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona, była przekonana, że jest to wystarczająca informacja dla klienta i pozwoli na właściwą identyfikację wyrobu co do jego składu. W dniu [...] grudnia 2013 r. wpłynęło kolejne pismo strony informujące o podjętych działaniach mających na celu uniknięcie w przyszłości stwierdzonych nieprawidłowości oraz o wielkości jego obrotów za 2012 r. Skarżąca podała także, że nie posiada już próbki przedmiotowego wyrobu z partii [...], aby poddać ją ponownym badaniom. Stwierdziła również, że jej zdaniem nie zastosowano procedur mających na celu wykluczenie błędu laboratoryjnego oraz że została pozbawiona możliwości wniesienia skargi. Poddała także w wątpliwość datę przyjęcia próbek do laboratorium. W dniu [...] grudnia 2013 r. wpłynął do organu wniosek skarżącej o ponowne przeprowadzenie badania próbek przedmiotowej kiełbasy. Strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosła, aby ewentualna kara pieniężna została wymierzona w jej dolnej granicy 1000 zł. W dniu [...] stycznia 2014 r. organ otrzymał pismo z akredytowanego Laboratorium Specjalistycznego Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K. W oparciu o zawarte w nim udokumentowane wyjaśnienia uznano za błędne stwierdzenie przedsiębiorcy o braku procedury wykluczenia ewentualnego błędu powstałego podczas badań ww. próbki. Zgodnie z obowiązującymi w ww. laboratorium procedurami każdy wynik badań laboratoryjnych wskazujący na niezgodność badanej próbki z deklaracją producenta jest weryfikowany poprzez ponowne wykonanie kwestionowanej analizy przez innego analityka. Tak też laboratorium postąpiło w przypadku badania zawartości azotanów i azotynów w próbce przedmiotowego wyrobu. Przeprowadzono dwukrotne badania uzyskując wyniki mieszczące się w granicy odtwarzalności metody badawczej. Odnosząc się do daty przyjęcia próbki do badań laboratorium poinformowano, że została ona pomyłkowo wpisana do Sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Pomyłka ta zaistniała w momencie sporządzania sprawozdania z badań i nie miała żadnego wpływu na wyniki - zarówno w protokole z pobrania próbki przedmiotowej kiełbasy jak i w rejestrze przyjęcia próbek, gdyż przy przedmiotowej próbce widnieje prawidłowa data, tj. [...] października 2013 r. Laboratorium w załączeniu do ww. pisma przesłało korektę sprawozdania z badań z dnia [...] grudnia 2013 r. W dniu [...] maja 2014 r. wpłynęło pismo skarżącej informujące, że wielkość jej przychodu za 2013 r. (na podstawie deklaracji PIT) wynosi 6 813 301,84 zł. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej uwzględniono fakt, że łączna wartość przedmiotowej partii wynosiła 2931,20 zł brutto, co stanowi 0,04% łącznej wartości obrotów (przychodu) przedsiębiorcy w 2013 r. P. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydał w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję, w której wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego o nazwie: "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", wielkość partii produkcyjnej: 160 kg, identyfikacja partii: należy spożyć do: 4 listopada 2013 r., numer partii: [...]. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lipca 2014 r. i wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2.500 zł. Organ odwoławczy uznał, że nałożona kara była zbyt wysoka, gdyż stwierdzone nieprawidłowości były pierwszym naruszeniem stwierdzonym u strony, a wina miała postać winy nieumyślnej. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych powołując się na art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej wskazał, że minimalna kara za zafałszowanie artykułu rolno-spożywczego wynosi 1000 zł. W niniejszej sprawie kara w wysokości 2.500 zł została jedynie w nieznaczny sposób powiększona w stosunku do kary minimalnej, gdyż jest ona wymierzana po raz pierwszy i w ocenie organu odwoławczego spełni swoją rolę jako środek prewencyjny. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji wskazał, że istotę sporu w zakresie dotyczącym prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowi uznanie przez organ artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" za zafałszowany na podstawie wyników badań próbki tego produktu, wskazującego na obecność azotanów i azotynów na poziomie 73,5 ± 5,2 mg/kg w przeliczeniu na NaNO(2), przekraczających dopuszczalne normy, których nie zadeklarowano w oznakowaniu wyrobu. Skarżąca kwestionuje te ustalenia, gdyż zostały dokonane na podstawie tylko jednej próbki kontrolnej, jak również ze względu na brak możliwości wszczęcia w tym zakresie właściwej procedury odwoławczej. W ocenie Sądu I instancji zarzut podważający wiarygodność przeprowadzenia badania pobranej próbki nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie bowiem do art. 78 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a także przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. UE. z 30 kwietnia 2004 r. L. 191, s. 1 ze zm.) istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. posiada akredytację [...], jest więc w pełni uprawnione do przeprowadzania analizy próbek pobranych w trakcie kontroli urzędowych. Zdaniem Sądu I instancji, nie występują przesłanki, by negować wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu laboratorium i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. Organy rozpatrujące sprawę wyjaśniły w tym zakresie kwestię oczywistej omyłki w dacie przyjęcia przedmiotowej próbki do laboratorium, którą to okoliczność dokumentuje korekta sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...].12.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał przy tym, że organy obu instancji odniosły się do kwestii braku możliwości dokonania badań drugiej próbki oraz odwołania się skarżącej od wyników badań laboratoryjnych. Zdaniem Sądu I instancji skarżąca przedstawiając w tym zakresie jako dowód wyniki zleconych przez siebie badań specjalistycznych nie mogła skutecznie podważyć wyniku badań laboratoryjnych, z uwagi na brak (zniszczenie) drugiej próbki kontrolnej. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że skarżąca pośrednio potwierdza, iż taki wynik badań mógł wynikać z użycia świeżego czosnku w wyrobach stanowiących półprodukt wyrobu gotowego, jakim jest wprowadzony do obrotu przez skarżącą rodzaj kiełbasy. Skarżąca jednocześnie wskazuje na brak swojej świadomości w tym zakresie i możliwą winę dostawców mięs, na bazie których produkowana była ww. kiełbasa, gdyż zakupiony przez nią produkt mógł nie spełniać zadeklarowanych wymagań jakościowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do dyspozycji art. 3 pkt 10 lit. b, art. 3 pkt 5 oraz art. 4 ust.1 ustawy o jakości handlowej wskazał, że w przypadku stwierdzenia wprowadzenia do obrotu produktu rolno-spożywczego zafałszowanego ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w art. 40a ust. 5 wprowadza pewne kryteria, którymi muszą kierować się organy wymierzając karę przewidzianą w art. 40a ust. 1 pkt 4. Zatem dopiero na tym etapie – czyli na etapie określania wysokości kary pieniężnej, a nie na etapie stwierdzania czy w ogóle winna być wymierzona kara, ustawa przewiduje swoistego rodzaju miarkowanie i uzależnia już samą wysokość kary od uwzględnienia takich przesłanek jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu. W kontekście powyższych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów w przedmiocie niespełnienia przez wspomniany produkt wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego w zakresie wymagań jakości handlowej. Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno- spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.). Odwołując się do dyspozycji art. 45 ust. 2 oraz art. 46 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz do art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przepisy te sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta. W ocenie Sadu I instancji w analizowanym przypadku nazwa produktu - "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", niewątpliwie sugeruje, iż jest to kiełbasa drobiowa, gdyż ten człon nazwy pozostaje dla konsumenta najbardziej widoczny. Dopiero po przeczytaniu dalszej części oznaczenia produktu, już mniej widocznej, konsument dowiaduje się, iż nie jest to de facto kiełbasa drobiowa lecz co najwyżej kiełbasa drobiowo-wieprzowa. Dalsza wnikliwa analiza oznaczenia produktu pod względem jego składu wskazuje jednak, że składnikami produktu są mięso drobiowe i wieprzowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził, iż tego rodzaju produkt jak kiełbasa jest towarem, którego nabycie przez konsumentów posiada impulsywny charakter i decydujące znaczenie ma pierwsze wrażenie (w omawianym przypadku wyeksponowany pierwszy człon nazwy produktu) sugerujące, że jest do kiełbasa drobiowa, a także oznaczenie produktu nie koresponduje ze składnikami, z których wyrób ten jest produkowany. Sąd I instancji wskazał, iż nazwa produktu - "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", co najmniej sprzecznie informuje konsumentów o właściwościach tego produktu, a zgodnie z powołanymi wyżej przepisami oraz orzecznictwem sądowym - oznakowanie na opakowaniu powinno odzwierciedlać w sposób rzetelny deklarowany przez producenta skład artykułu spożywczego i nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do jego właściwości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wysokości nałożonej kary za stwierdzone nieprawidłowości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych uznał, że wymierzając karę organ prawidłowo uwzględnił wskazane w ust. 5 art. 40a ww. ustawy przesłanki. Odniósł się także do pozostałych kryteriów; tj. stopnia zawinienia, dotychczasowej działalność skarżącej spółki na rynku artykułów rolno-spożywczych oraz wielkość jej obrotu. Sąd I instancji zgodził się z oceną, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna i stanowi tylko 0,73 % kary maksymalnej. Nie jest zatem karą w nadmiernej wysokości, a przeciwnie – organ II instancji dokonał jej miarkowania zmniejszając jej wysokość o połowę – uzasadniając w sposób wyczerpujący przesłanki, którymi się kierował. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J. K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie prawa materialnego, a to: a) art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że: - użycie w nazwie produktu słowa "wiejska drobiowa", w sytuacji kiedy wyrób mięsny jest produkowany z mięsa drobiowego i mięsa wieprzowego stanowi podstawę do uznania, że taki produkt jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, - użycie nazwy "wiejska drobiowa" dla wyrobu składającego się z mieszaniny mięsa drobiowego oraz wieprzowego stanowi podstawę do uznania, że taki produkt jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, podczas gdy produkt ten posiadał skład zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz posiadał wymagane prawem, widoczne oznaczenia wskazujące dokładny skład produktu wskazany na etykiecie, z którego jednoznacznie wynika, że zakwestionowany produkt o nazwie wiejska drobiowa- kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona składa się z mięsa drobiowego kl. I - 70%, mięsa wieprzowego kl. IIB - 15%, mięsa wieprzowego kl. III - 9% oraz mięsa wieprzowego kl. IIA - 5 %ł b) art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że każde użycie nazwy produktu spożywczego niezgodnie z przepisami prawa powoduje, że produkt taki jest "artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym" w rozumieniu art. 3 pkt 10, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga, aby takie niezgodności co najmniej w istotny sposób naruszały interesy konsumentów i w konsekwencji błędne zastosowanie tego przepisu prowadzące do uznania, że produkt "wiejska drobiowa- kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym (skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 40a ust. 1 pkt 4 i nałożeniem kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu produktu zafałszowanego); c) art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej produktów rolno-spożywczych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że produkt skarżącej oznaczony jako "wiejska drobiowa- kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" jest artykułem rolno-spożywczym zafałszowanym, podczas gdy zafałszowanym artykułem rolno-spożywczym jest artykuł, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, a nadto, gdy nie można jednoznacznie potwierdzić faktycznej obecności azotanów i azotynów na poziomie 73,5± 5,2 mg/kg w przeliczeniu na NaNO(2), bowiem nie zostały ponownie wykonane badania wtórników próbek, a w konsekwencji nie można stwierdzić z całą pewnością, że produkt został zafałszowany; d) art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - poprzez błędne uznanie, że użycie nazwy "kiełbasa drobiowa" w stosunku do produktów skarżącą kwalifikuje ten produkt jako zafałszowany, podczas gdy używane przez skarżącą nazwy nie mogą być traktowane ani jako "niezgodne z przepisami", ani jako "niezgodne z prawdą"; e) art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że Skarżąca wprowadziła do obrotu produkt zafałszowany, pomimo że stwierdzone przez organ naruszenie nie wyczerpuje definicji artykułu zafałszowanego określonego w art. 3 pkt 10 powołanej ustawy; f) art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nazwa środka spożywczego "wiejska drobiowa" wprowadza konsumenta w błąd co do nazwy, rodzaju i składu produktu, podczas gdy produkt "Wiejska drobiowa" zawiera mięso drobiowe, które jest wymienione na liście składników oraz podana jest tam jego zawartość 70%, a także gdy na spodzie opakowania, czyli w zwyczajowym miejscu, podana jest nazwa produktu ze wskazaniem dokładnego składu produktu; g) art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że nazwa produktu " wiejska drobiowa- kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" jest nazwą wprowadzającą konsumenta w błąd a analiza składu produktu jeżeli chodzi o przyjęte proporcje użytych do wyrobu kiełbasy składników wskazuje, że podstawowym składnikiem pozostaje wieprzowina a nie drób, podczas gdy skład zakwestionowanego produktu w sposób jednoznaczny wskazuje, że ilość mięsa drobiowego użytego do wyrobu kiełbasy to 70% składu a mięsa wieprzowego 29%, co pozwala na przyjęcie, że przedmiotowy produkt to kiełbasa o przeważającej ilości mięsa drobiowego użytego do jego wyrobu, co pozostaje zgodne z oczekiwaniami konsumenta; h) art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że umieszczenie na opakowaniu produktu nazwy "wiejska drobiowa" dla produktu wytworzonego z mięsa drobiowego i wieprzowego wprowadza konsumenta w błąd co do charakterystyki i właściwości środka spożywczego ze względu na niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego w zakresie wymagań jakości handlowej, podczas gdy etykieta produktu zawiera wyraźny skład przedmiotowej kiełbasy ze wskazaniem procentowym poszczególnych rodzajów mięs użytych do jej wyrobu, a z którego wynika, że mięso drobiowe użyte do produkcji kiełbasy stanowi 70% jej składu. II. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: a) art. 135, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ew. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art.136 k.p.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez akceptację uchybień proceduralnych organów I i II instancji polegającą na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w szczególności poprzez oparcie swoich ustaleń wyłącznie na przebadaniu próbki podstawowej i pozbawienie skarżącej możliwości przebadania kontrpróby poddanej utylizacji ze względu na termin przydatności próby, zaniechaniu przez organy administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, arbitralnym potraktowaniu przez organy przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji brak uchylenia zaskarżonej decyzji; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł wadliwości w określeniu daty przyjęcia próbki do badania, jak również nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o dowód z badania próbki kontrolnej produktu, którego dotyczyło postępowanie; c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organ wydający zaskarżoną decyzję przekroczył zasadę swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, poprzez brak dania wiary dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez stronę wykazujących, że etykiety, którymi posługiwała się strona prawidłowo, określały składniki wykorzystane do produkcji zakwestionowanego produktu z jednoczesnym wskazaniem proporcji tychże składników użytych do wyrobu produktu, co spowodowało ustalenie błędnego stanu faktycznego sprawy; art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawierało wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej i z tego względu strona nie wie, na jakich dowodach organ oparł przekonanie, że głównym składnikiem kiełbasy pozostaje wieprzowina, podczas gdy skład umieszczony na etykiecie wcale tego nie potwierdza oraz dlaczego i z jakich powodów Sąd odmówił wiarygodności przedstawionym przez stronę dowodom i wyjaśnieniom, które wprost wykazywały, że przeważającym składnikiem wykorzystanym do wyrobu kiełbasy jest mięso drobiowe. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne – obejmujące naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - nie są bowiem usprawiedliwione. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazują na naruszenie szeregu przepisów przez błędną w ocenie skarżącej akceptację uchybień procesowych organów administracji, która doprowadziła do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego przez – pozbawienie możliwości przebadania kontrpróby poddanej utylizacji ze względu na termin przydatności próby, brak dostrzeżenia wadliwości w określeniu daty przyjęcia próby do badania oraz brak dania wiary wyjaśnieniom przedstawionym przez stronę, co w ocenie skarżącej kasacyjnie świadczy o przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że o uchybieniu przepisom postępowania nie decyduje każde ich naruszenie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji, który chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a., jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z wykazaniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Sąd I instancji przyjął, że istotę sporu w zakresie dotyczącym prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy stanowi uznanie przez organ kontrolowanego artykułu rolno-spożywczego o nazwie: "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" za zafałszowany na podstawie wyników badań próbki tego produktu, wskazującego na obecność azotanów i azotynów na poziomie 73,5 ± 5,2 mg/kg w przeliczeniu na NaNO(2), przekraczających dopuszczalne normy, których nie zadeklarowano w oznakowaniu wyrobu. Sąd I instancji zaakceptował zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienie organu dotyczące kwestii oczywistej omyłki w dacie przyjęcia próbki kontrolowanego wyrobu do laboratorium, którą to okoliczność dokumentuje korekta sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...].12.2013 r. Za słuszne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, akceptujące ustalenia organu, iż ta oczywista i sprostowana omyłka nie miała żadnego wpływu na uzyskane wyniki badań przedmiotowego produktu. Również co do podnoszonego braku możliwości przebadania próby kontrolnej wskazać należy, że kwestia ta została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnienia te zaakceptował uznając, że nie występują przesłanki, by negować wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu laboratorium i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to jest prawidłowe. Organ wskazywał bowiem, że skarżąca sprawozdanie z badań otrzymała [...].11.2013 r. i zgodnie z zawartym w nim pouczeniem mogła w ciągu 14 dni wnieść skargę od otrzymanych wyników. Strona dopiero w dniu [...].12.2013 r. złożyła wniosek o przeprowadzenie badania wtórnika próbki, którego w tym czasie już nie posiadała, został bowiem zniszczony ze względu na datę jego przydatności. Zdaniem Sądu II instancji w tych okolicznościach zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż nie było podstaw do negowania wiarygodności wyników przeprowadzonych badań próby podstawowej. Jak słusznie wskazywał Sąd I instancji zgodnie z art. 78 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a także przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. U. UE. z 30 kwietnia 2004 r. L. 191, s. 1 ze zm.) istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane i Laboratorium Specjalistyczne w K., w którym przeprowadzono badania, posiada stosowną akredytację. W tych okolicznościach, sam brak przebadania wtórnika próbki (związany ze spóźnionym wobec jego zniszczenia wnioskiem strony), nie mógł zostać uznany za skutecznie podważający wiarygodność uzyskanych wyników badania próbki podstawowej kontrolowanego wyrobu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie również podnosił, iż stanowisko samej skarżącej wskazujące na możliwe przyczyny wystąpienia w produkowanych przez nią wyrobach azotanów i azotynów jak użycie świeżego czosnku i niewłaściwa jakość dostarczanych jej surowców, nie stanowi przesłanki do zanegowania uzyskanych wyników badań. Tym samym za niezasadne uznać należy zarzuty podnoszące brak uwzględnienia stanowiska skarżącej. Argumentacja i stanowisko skarżącej zostało bowiem wzięte pod uwagę, natomiast brak przychylenia się do argumentacji skarżącej nie świadczy o zarzucanym naruszeniu przepisów postępowania. Zatem stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 136 k.p.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W odniesieniu do zarzuconego w petitum skargi kasacyjnej naruszenia art.106 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wbrew dyspozycji art. 176 p.p.s.a. w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono żadnych argumentów dla poparcia tego zarzutu, co sprawia, że nie poddaje się on kontroli instancyjnej, a nadto w postępowaniu przed Sądem I instancji strona skarżąca nie sformułowała żadnego wniosku dowodowego. Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zatem do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono jednak żadnych argumentów dla poparcia zarzutu naruszenia tego przepisu, zatem również ten zarzut nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. Wobec powyższego, w zakresie zarzutów kasacyjnych o charakterze procesowym, Naczelny Sad Administracyjny w składzie orzekającym stwierdził, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, również podjęta na gruncie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego próba podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, nie jest skuteczna. Zarzuty te, jak wynika ze sposobu, w jaki zostały one skonstruowane oraz uzasadnione, zmierzały do wykazania, że wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, skarżąca nie wprowadziła do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego przez użycie nazwy "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona" w odniesieni do produktu w skład, którego wchodziło mięso drobiowe i wieprzowe. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, Sąd I instancji bez naruszenia prawa rozstrzygnął przedstawioną powyżej kwestię, co w rezultacie skutkowało w pełni uzasadnioną oceną o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno – spożywczego zafałszowanego. Odnosząc się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, których komplementarny charakter w relacji do istoty spornego w sprawie zagadnienia uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie, przypomnienia na wstępie wymaga, że zgodnie z art. 3 ust. 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Zaś art. 47 ust 1 tej ustawy stanowi, że nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową środka spożywczego lub składać się z opisu tego środka spożywczego lub sposobu jego użycia, tak aby umożliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spożywczego oraz odróżnienie go od innych produktów. Uwzględniając treść przywołanych przepisów, w tym zwłaszcza ich cel wyraźnie rysujący się zwłaszcza na gruncie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, podkreślić należy znaczenie tego elementu oznakowania artykułu rolno-spożywczego wprowadzanego do obrotu, którym jest jego nazwa, pod którą produkt ten funkcjonuje, jest oferowany i jest dostępny na rynku dla konsumentów. Nazwa więc – jak trafnie ocenił i przyjął to Sąd I instancji – jest pierwszą informacją o produkcie, która trafia do konsumenta i ma zasadnicze, jeżeli nie wiodące znaczenie dla podejmowania decyzji o zakupie danego produktu. Oczywistym potwierdzeniem tego wniosku, jest treść art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, z którego wprost wynika, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Potwierdzeniem powyższego jest również treść regulacji zawartej w art. 8 w związku z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, która w zakresie określonych nią celów eksponuje potrzebę ochrony interesów konsumentów poprzez tworzenie unormowań umożliwiających im podejmowanie świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością, w tym poprzez zapobieganie działaniom oraz praktykom znakowania produktów mogących wprowadzać ich w błąd. Skoro z powyższego wynika, że oznakowanie środka spożywczego, w tym jego nazwa, jako zasadniczy element tego oznakowania, nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w tym w szczególności co do składu oraz metod wytwarzania tego produktu, to nie można za nieprawidłowe uznać stanowiska Sądu I instancji, który uwzględniając przywołane powyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy stwierdził, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie jest niezgodna z prawem. Za uzasadnione uznać należy bowiem stanowisko, że nazwa "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", sugeruje, iż jest to kiełbasa drobiowa, gdyż ten człon nazwy pozostaje dla konsumenta najbardziej widoczny. Dopiero po przeczytaniu dalszej części oznaczenia produktu, już mniej widocznej, konsument dowiaduje się, iż nie jest to kiełbasa drobiowa lecz, kiełbasa drobiowo-wieprzowa. Dalsza analiza oznaczenia produktu pod względem jego składu wskazuje, że składnikami produktu są mięso drobiowe oraz wieprzowe, czego skarżąca nie kwestionowała. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie wywodził, że tego rodzaju produkt jak kiełbasa jest towarem, którego nabycie przez konsumentów ma impulsywny charakter i decydujące znaczenie ma pierwsze wrażenie (w omawianym przypadku wyeksponowany pierwszy człon nazwy produktu) sugerujące, że jest do kiełbasa drobiowa, a takie oznaczenie produktu nie koresponduje ze składnikami z których wyrób ten jest produkowany. Za trafne należy uznać stanowisko, iż nazwa produktu - "Wiejska drobiowa - kiełbasa drobiowo-wieprzowa, wędzona, pieczona", co najmniej sprzecznie informuje konsumentów o właściwościach tego produktu. Oznakowaniem wprowadzającym w błąd jest niewątpliwie oznakowanie mylące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2359/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) - a więc takie, które może skłonić konsumenta do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął - a ocena czy w danym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd dokonywana być powinna przy uwzględnieniu kryterium odwołującego się do modelu przeciętnego konsumenta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1954/12, publ www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za trafne uznać zatem należy stanowisko Sądu I instancji, że oznakowanie produktu powinno odzwierciedlać w sposób rzetelny deklarowany przez producenta skład artykułu spożywczego i nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do jego właściwości. Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4) ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. W tym miejscu przypomnieć należy, że w omawianej sprawie ustalono, że doszło do zafałszowania kontrolowanego produktu przez wskazanie na etykiecie składu produktu niezgodnego z rzeczywistością (ujawniona w badaniach laboratoryjnych obecność azotanów i azotynów, której nie zadeklarowano w składzie produktu) oraz podanie nazwy niezgodnej z prawdą. Ustalenia te nie zostały skutecznie podważone. Przesłanką odpowiedzialności określonej w art. 40a ust. 1 pkt 4) ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych jest obiektywny fakt zachowania wypełniającego zawarte w nim przesłanki odpowiedzialności, a więc naruszającego ten przepis prawa, co uzasadniało jego stosowanie wobec skarżącej, która dopuściła się takiego zachowania. Podsumowując zatem stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola działalności administracji publicznej była prawidłowa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty ocenić należało jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 ze zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).