II SA/Kr 1245/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Wojewody z dnia 12 czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 7 grudnia 2001 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...]" Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa budynku biurowo - usługowego wraz z garażami (podziemnym i w przyziemiu) i wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod – kan i gazową oraz przyłączami: gazowym i wod - kan, na działce nr [...] i [...] (przyłącza) obr. [...], zlokalizowanej przy ul. R. w K.. To pozwolenie na budowę zostało przeniesione decyzją z dnia 29 września 2003 r. na rzecz [...] Spółka z o.o. w organizacji, a następnie decyzją z dnia 5 lutego 2004 r. na rzecz [...] Spółka z o.o. w K.. W dniu 7 stycznia 2004 r. M. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem opisanego wyżej pozwolenia na budowę. Wnioskodawca wskazał na dalsze pogorszenie drożności przewodów kominowych w jego nieruchomości związane z realizacją inwestycji. Okoliczność ta została zakwalifikowana jako przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. jako istotna dla sprawy nowa okoliczności faktyczna lub nowy dowód, istniejąca w dacie wydania decyzji nie znana organowi, który wydał decyzję. Postanowieniem z 9 stycznia 2004 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie. Następnie w toku rozpoznawania wniosku M. G. zapadły następujące rozstrzygnięcia: 1) decyzja Prezydenta Miasta z 23 marca 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z 7 grudnia 2001 r.; 2) decyzja Wojewody z 28 sierpnia 2009 r. uchylająca decyzję opisaną w punkcie 1 i przekazująca sprawę organowi I instancji – zdaniem Wojewody organ I instancji winien był w wyjaśnić, czy M. G. zachował jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1kpa; 3) decyzja Prezydenta Miasta z 23 października 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z 7 grudnia 2001 r. – Prezydent uznał, że M. G. zachował termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, lecz, w ocenie organu, w sprawie nie zachodziła przesłanka do wznowienia, w postaci nowej okoliczności, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa; 4) decyzja Wojewody z 1 marca 2010 r. uchylająca decyzję opisaną w punkcie 3 i przekazująca sprawę organowi I instancji – Wojewoda stwierdził, że w sprawie istniały nowe istotne dla sprawy dowody, nieznane organowi, który wydał decyzję, Wojewoda wskazał na opinię biegłego sądowego J. S. sporządzoną w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową [...] pod sygnaturą akt [...]; 5) decyzja Prezydenta Miasta z 6 września 2011 r. o odmowie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z 7 grudnia 2001 r. – zdaniem organu I instancji w sprawie nie została zrealizowana przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż brak było łącznego spełnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, tj. aby okoliczność lub dowód były nowe, istniały w dacie wydania decyzji, były istotne dla rozstrzygnięcia i nie były znane organowi, który wydawał decyzję; 6) decyzja Wojewody z 25 stycznia 2012 r., którą uchylono decyzję opisaną w punkcie 5 -- stwierdzono, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z 7 grudnia 2001 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówiono jej uchylenia ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12 uchylił decyzję Wojewody opisaną w punkcie 6 oraz decyzję Prezydenta Miasta opisaną w punkcie 5. Zdaniem Sądu, Wojewoda nie wskazał, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowody ustalił, iż M. G. dochował terminu miesięcznego, o którym mowa w art.148 § 1 kpa. Sąd podkreślił, że obowiązkiem obu organów w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego było ustalenie, kiedy żądający wznowienia postępowania administracyjnego dowiedział się o okoliczności faktycznej stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie. Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy podanie M. G. o wznowienie postępowania nie zawierało żadnych dowodów na okoliczność daty dowiedzenia się przez niego o przyczynie wznowienia, uchybienie to powinno być zakwalifikowane jako brak formalny pisma, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 kpa, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Sąd nakazał, by po ustaleniu daty, w której M. G. dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ przedstawił swoje stanowisko co do kwestii zachowania terminu. Ponadto Sąd wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia, że nastąpiło po stronie żądającego wznowienia uchybienie terminu, obowiązkiem organu I instancji jest wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, zaś w sytuacji, w której doszło już do wznowienia postępowania, ustalenie braku zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania musi skutkować umorzeniem wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd podkreślił również, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu i wskazał, że dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Sąd wskazał, że wszelkie dowody w postaci opinii sporządzonych dla potrzeb postępowania przygotowawczego, jak i administracyjnego zostały wydane po dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 2001 r., nie istniały więc w chwili jej wydania. WSA w Krakowie nakazał również organom zweryfikowanie kręgu uczestników postępowania, a także zbadanie następstwa prawnego [...] sp. z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K. w stosunku do "[...] Sp. z o.o. w K.. Po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Krakowie zostało przeprowadzone ponowne postępowanie w przedmiocie wniosku M. G. o wznowienie postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 22 listopada 2013 r. umorzył wznowione postępowanie, uznając, że M. G., pomimo skierowanego do niego wezwania, nie wykazał, że zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie. Wojewoda decyzja z dnia 13 lutego 2014 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z 22 listopada 2013 r. ze względu na brak doręczenia tej decyzji pełnomocnikom stron. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia 16 kwietnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 148 kpa, umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 7 grudnia 2001 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że, realizując zalecenia WSA w Krakowie, wezwano w dniu 18 czerwca 2013 r. M. G. do złożenia wyjaśnień poprzez wyjaśnienie, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia w dniu 7 stycznia 2004 r. wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 kpa wraz z dokumentami ten fakt potwierdzającymi. Prezydent podał, że w wezwaniu określono termin na złożenie wyjaśnień, tj. siedem dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie to M. G. odebrał 24 czerwca 2013 r., zaś w dniu 1 lipca 2013 r. M. G. przesłał do organu pismo, w którym między innymi wyraził zdziwienie, że jest zobowiązany do udowodnienia tego, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Prezydenta Miasta treść odpowiedzi na wezwanie oraz analiza zgromadzonych w sprawie akt nie wykazała, aby M. G. w toku prowadzonego postępowania wskazywał termin, w którym dowiedział się o okolicznościach, które powoływał we wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem organu I instancji, nie można również ustalić, kiedy mógł powziąć informację o powoływanych przez siebie okolicznościach. Dlatego Prezydent uznał, że brak wskazania tego terminu uniemożliwiał dalsze prowadzenie postępowania i doprowadził do wniosku, że wnioskujący o wznowienie nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skoro zaś wcześniej doszło do wznowienia postępowania, ustalenie braku zachowania miesięcznego terminu do złożenia padania o wznowienie postępowania skutkowało jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego. Prezydent wyjaśnił, że przeprowadził analizę i weryfikację kręgu stron postępowania i na podstawie aktualnych wypisów z ewidencji gruntów dla działek nr [...], [...], [...] obręb [...] ustalił aktualny krąg stron postępowania. Organ wyjaśnił, że osoby, które na dzień wydania decyzji nie były już właścicielami/współwłaścicielami nieruchomości położonych na ww. działkach, nie były powiadamiane o prowadzonym postępowaniu, z uwagi na brak po ich stronie interesu prawnego. Odwołanie od decyzji Prezydent Miasta z dnia 16 kwietnia 2014 r. złożył M. G., zarzucając, że o okoliczności, iż może dojść do zakłócenia ciągów kominowych dowiedział się w trakcie budowy i w momencie zapoznania się z planami budowy. Wówczas też wystąpił do właściwych organów, aby wstrzymały budowę. Wojewoda decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Wojewody decyzja organu I instancji była prawidłowa i wypełnione zostały zalecenia wynikające z wyroku WSA w Krakowie z 19 grudnia 2012 r. sygn. akt SA/Kr 489/12. Wojewoda wskazał, że wniosek z dnia 5 stycznia 2004 r. o wznowienie postępowania został złożony do organu I instancji w dniu 7 stycznia 2004 r., a jako powód wznowienia postępowania M. G. wskazał, iż ,,zrealizowanie inwestycji przy ul. R. jeszcze pogorszy drożność ciągów kominowych". Wojewoda podkreślił, że organ I instancji pismem z 18 czerwca 2013 r. wezwał wnioskodawcę o wskazanie terminu, kiedy dowiedział się o okolicznościach dających podstawę do wznowienia postępowania wraz z przedstawieniem dowodów na tę okoliczność, lecz w odpowiedzi na to wezwanie M. G. nie wskazał terminu, ani nie przedłożył dowodu, z którego mógł wynikać termin, kiedy dowiedział się o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania. Wojewoda wskazał, że wobec niewskazania terminu, kiedy wnioskodawca dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ I instancji ustalił na podstawie akt sprawy, że o inwestycji i o jej wielkości wnioskodawca wiedział już we wrześniu 2003 r., kierując pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z żądaniem obniżenia budynku przy ul. R. o trzy kondygnacje. Wojewoda podkreślił, że z pisma tego wynika również, że z planami budowy M. G. zapoznał się w okresie poprzedzającym to wystąpienie, a w korespondencji wskazywał na możliwość pogorszenia użytkowania budynku przy ul. L. w K.. Zatem o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania odwołujący się wiedział już przed 6 grudnia 2004 r. a więc przed graniczną datą, od której można by uznać, że został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewoda podkreślił, że podnoszony przez wnioskodawcę zarzut, że ".zrealizowanie inwestycji przy ul. R. jeszcze pogorszy drożność ciągów kominowych", nie jest stwierdzeniem istnienia jakiegoś zdarzenia (faktu), ale podejrzeniem wnioskodawcy, iż zdarzenie to mogłoby wystąpić w przyszłości po zrealizowaniu inwestycji. W świetle tych okoliczności Wojewoda uznał, że postępowanie podlegało umorzeniu jako niezasadnie wznowione. Skargę na decyzję Wojewody z 12 czerwca 2014 r. wniósł M. G., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 148 kpa poprzez przyjęcie, że skarżący nie dochował terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 2001 r.; 2) art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli; 3) art. 6, art. 8 i art. 9 kpa poprzez naruszenie zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi M. G. podał, że o okolicznościach, które mogą być podstawą wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się dopiero pod koniec 2003 r., kiedy to po rozmowie z dyrektorem w Wydziale Architektury UM uzyskał informacje, że prowadzona inwestycja narusza przepisy prawa, a także może stanowić zagrożenie dla nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił, że do wydania wyroku przez WSA w Krakowie, a więc przez blisko osiem lat toczącego się postępowania w sprawie, organy nie miały wątpliwości co do dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący podkreślił, że po upływie jedenastu lat od złożenia wniosku nie jest w stanie odpowiedzieć na wezwanie o wskazanie daty, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Ponadto skarżący zarzucił, że także jego wcześniejsza (przed złożeniem wniosku z 5 stycznia 2004 r.) korespondencja z organami winna być potraktowana jak wniosek o wznowienia postępowania. Skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2404/11 i podniósł, że organy winny rozważyć wznowienie z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Bardzo istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji ma fakt, że w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 489/12, który nie został zaskarżony i się uprawomocnił. Zatem zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Niewątpliwie zaś niezastosowanie się przez organy do wskazań sądu zawartych w wyroku oraz nieuwzględnienie oceny prawnej dokonanej przez sąd stanowią naruszenie art. 153 ppsa i dają podstawę do uchylenia tak wydanych rozstrzygnięć. Jeżeli zatem w danej sprawie został wydany wyrok sądu administracyjnego, zadaniem organów jest prawidłowe odczytanie tego wyroku, ze szczególnym uwzględnieniem wskazań zawartych w jego uzasadnieniu. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, zauważyć należy, że w powołanym wyżej wyroku WSA w Krakowie wyraźnie nakazał organom ustalić, kiedy M. G. dowiedział się o okoliczności faktycznej stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie. Sąd zalecił, by wezwać skarżącego do uzupełnienia braku swojego wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie terminu, kiedy dowiedział się o okolicznościach dających podstawę do wznowienia postępowania wraz z przedstawieniem dowodów na tę okoliczność. Podkreślić trzeba, że w świetle treści zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Krakowie za nietrafne należy uznać zarzuty skarżącego polegające na kwestionowaniu zasadności ustalania przez organy dochowania przez M. G. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli bowiem skarżący uznawał, że tego rodzaju wskazówki Sądu I instancji do dalszego postępowania nie były prawidłowe, to odpowiednim momentem i trybem do ich podważenia było wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zaś skarżący nie zdecydował się na kwestionowanie stanowiska WSA w Krakowie, to wydany w I instancji wyrok stał się prawomocny, to również sformułowane w tym wyroku ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania stały się, stosownie do powołanego art. 153 ppsa, wiążące nie tylko dla organów administracyjnych obu instancji, ale także dla Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Dlatego też pod tym kątem Sąd dokonywał oceny podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. W ocenie Sądu organ I instancji zrealizował zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku, ponieważ w dniu 18 czerwca 2013 r. wezwał M. G. do złożenia wyjaśnień poprzez wyjaśnienie, w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia w dniu 7 stycznia 2004 r. wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 kpa. Pouczono również skarżącego o konieczności przedłożenia dokumentów wskazujących na datę, w której dowiedział się o okoliczności faktycznej stanowiącej podstawę wniosku o wznowienie. W zakreślonym przez organ siedmiodniowym terminie M. G. przesłał do organu pismo, w którym kwestionował nałożony na niego obowiązek udowodnienia tego, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu treść pisma stanowiącego odpowiedź M. G. na skierowane do niego przez organ I instancji wezwanie w żaden sposób nie pozwalała Prezydentowi Miasta na przyjęcie, iż skarżący wykazał dochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że treść odpowiedzi na wezwanie w zestawieniu z zawartością zgromadzonych w sprawie akt nie dawały podstawy do ustalenia, kiedy skarżący powziął informację o powoływanych przez siebie okolicznościach, na których oparł swój wniosek o wznowienie. To zaś, zdaniem Sądu, uprawniało Prezydent Miasta do przyjęcia, że wnioskujący o wznowienie nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Ponadto zauważyć należy, że organ odwoławczy przeprowadził w tym zakresie uzupełniające postępowanie wyjaśniające. W rezultacie tego Wojewoda zauważył, że treść pisma opatrzonego datą "23.09.2003 r.", jakie M. G. skierował do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje na to, że o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania skarżący wiedział już przed 6 grudnia 2004 r. a więc przed graniczną datą, od której można by uznać, że został dochowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W piśmie tym bowiem M. G. żądał obniżenia budynku przy ul. R. o trzy kondygnacje. Trafnie zauważył Wojewoda, że z pisma tego wynika również, iż z planami budowy M. G. zapoznał się w okresie poprzedzającym to wystąpienie oraz odwołując się do konkretnych rozwiązań projektowych planowanej inwestycji (np. ilość kondygnacji), wskazywał na możliwość pogorszenia warunków użytkowania budynku przy ul. L. w K.. Podsumowując zatem, Sąd uznał, że działania organów obu instancji podjęte po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Krakowie z 19 grudnia 2012 r. stanowiły właściwą realizację zaleceń co do dalszego postępowania zawartych w tym orzeczeniu, a dokonane przez organy ustalenia w tym zakresie znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych, w tym twierdzeniach samego skarżącego wskazujących na datę dowiedzenia się o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania. Dlatego Sąd uznał, że nie można zarzucić organom naruszenia art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do załatwienia sprawy. Skoro zaś organy prawidłowo ustaliły, że o okoliczności dającej podstawę do wznowienia postępowania odwołujący się wiedział już przed 6 grudnia 2004 r., to były one zobowiązane do umorzenia niezasadnie wznowionego postępowania. Takie bowiem rozstrzygnięcie wynikało wprost z oceny prawnej sformułowanej w wyroku WSA w Krakowie z 19 grudnia 2012 r., który orzekł, że w przypadku stwierdzenia, że nastąpiło po stronie żądającego wznowienia uchybienie terminu, obowiązkiem organu I instancji jest wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, zaś w sytuacji, w której doszło już do wznowienia postępowania, ustalenie braku zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania musi skutkować umorzeniem wznowionego postępowania jako bezprzedmiotowego. Tak właśnie postąpiły organy, a więc nie można im postawić zarzutu naruszenia art. 148 kpa. Sąd orzekający w niniejszej sprawie ocenił również prawidłowość ustalenia przez organy kręgu stron postępowania, czego również dotyczyły zalecenia zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 19 grudnia 2012 r. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie dokonane przez organ odwoławczy nie budzą zastrzeżeń. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu brał udział zarówno inwestor, jak i jego następca prawny, a żadna ze stron nie podnosiła zarzutu naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowych ustaleniach faktycznych, do których organy trafnie zastosowały przepisy prawa regulujące kwestię wznowienia postępowania administracyjnego, realizując przy tym zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Sądu. Nie znajdują zatem potwierdzenia zarzuty skargi naruszenia art. 6, art. 8 i art. 9 kpa poprzez naruszenie zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.