II SA/Wr 202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Tomasz Klasło po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. S.A. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną oddala skargę. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa A.SA, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz B. spółka jawna pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną: Etap I - budowa 12-kondygnacyjnego budynku A z dwoma kondygnacjami garaży podziemnych, zagospodarowaniem terenu i zjazdami do garaży podziemnych, budowa wszystkich dróg wewnętrznych wraz z miejscami postojowymi i budową: sieci wodociągowej wraz z przyłączami od węzła W13, kanalizacji ogólnospławnej do studzienki So8, kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami, kanalizacji deszczowej wraz z systemem retencji, wiz oraz oświetlenia teren, Etap II - budowa 9 kondygnacyjnego budynku B z dwoma kondygnacjami garaży podziemnych, przyłącza wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej i wiz do obsługi budynku "B", przy ul. K. we W. (dz. nr 9/2 i 7/6, AM-6, obręb K.). W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 3 kwietnia 2014 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek spółki B. spółka jawna, uzupełniony w dniu 17 kwietnia 2014 r., o pozwolenie na opisaną na wstępie budowę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym do dnia 30 maja 2014 r. Inwestor uzupełnił projekt budowlany we wskazanym terminie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo A.SA. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania na skutek niewłaściwego określenia obszaru oddziaływania obiektów budowlanych na obu etapach; naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia budowlanego, w którym wyłączono część sieci ogólnospławnej, wodociągowej, stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą tę trafostację oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowej, w sytuacji gdy zgodnie ze wskazanym przepisem wydanie pozwolenia na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego, a nie tylko jego części; naruszenie przepisów techniczno-budowlanych poprzez zatwierdzenie projektów budowlanych dla inwestycji, które w znaczny sposób będą zacieniać działkę skarżącej spółki oraz sąsiednie nieruchomości; naruszenie przepisów techniczno-budowlanych oraz zasad sporządzania projektu budowlanego wyrażające się w wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, którego zawartość jest nieczytelna i niejednoznaczna, a to poprzez określenie, że jeden z projektowanych budynków ma różne wysokości na różnych częściach graficznych projektu - 32 m i 25 m na PZT, 30,5 m i 23,7 m na elewacji. Dalej podano, że w dniu 8 września 2014 r. do organu II instancji wpłynęło pismo Przedsiębiorstwa A.SA zatytułowane "pismo przygotowawcze strony skarżącej. W jego treści wniesiono kolejne zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji", tj. "wyrażenie zgody na odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) w sytuacji, gdy było to prawnie niedopuszczalne; nieuprawnione pominięcie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko; nieuzasadnione skreślenia w części opisowej projektu; brak w części opisowej projektu zestawienia powierzchni użytkowych poszczególnych lokali mieszkalnych". Natomiast w dniu 5 listopada 2014 r. do organu II instancji wpłynęło pismo zatytułowane "pismo inwestora w sprawie - odpowiedź na wniesione odwołanie". Do pisma dołączono analizę przesłaniania i nasłonecznienia, wniosek inwestora do Prezydenta W. o pozwolenie na budowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej ogólnospławnej, zaświadczenie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. o braku sprzeciwu wobec wykonania robót polegających na budowie telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej w rejonie ul. K., projekt zagospodarowania terenu dla budowy telekomunikacyjnej kanalizacji kablowej dla potrzeb sieci światłowodowej, decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. wyrażającą zgodę na rozbiórkę oraz zaświadczenie o jej ostateczności, mapę powykonawczą po rozbiórce, postanowienie RDOŚ z dnia [...] r. Natomiast w dniu 24 listopada 2014 r. do wojewody wpłynęło pismo inwestora, do którego załączono opinię geotechniczną, uzupełnienie analizy nasłonecznienia i zacieniania, aktualne zaświadczenie D. Okręgowej Izby Architektów RP dla mgr inż. arch. [...], oświadczenie projektanta z dnia 31 października 2014 r., pismo Zastępcy Komendanta Wojewódzkiej PSP we W. z dnia [...] r. oraz decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] r. Rozpatrując sprawę Wojewoda D. stwierdził, że przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem jest budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną przy ul. K. we W. (dz. nr 9/2 i 7/6, AM-6, obręb K.). Na działkach nr 9/2 i 7/6, AM-6, obręb K., obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] (Dz.Urz.Woj. [...]), zwanej dalej MPZP. Stosownie do przepisów MPZP teren, na którym ma być realizowana inwestycja, położony jest w obrębie jednostek strukturalnych oznaczonych symbolami 2MW-U (dz. nr 7/6 - budynek A) i 3MW-U (dz. nr 9/2 - budynek B). Dla terenu 2MW-U ustalono przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługi 2, nauka i edukacja, biura, obiekty hotelowe, zieleń parkowa, skwery, place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, kryte urządzenia sportowe, wody powierzchniowe, infrastruktura drogowa, obiekty infrastruktury technicznej. Natomiast dla terenu 3MW-U ustalono przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługi 2, obiekty sakralne, nauka i edukacja, biura, obiekty hotelowe, obiekty pomocy społecznej, zabudowa zamieszkiwania wspólnot religijnych, zieleń parkowa, skwery, place zabaw, terenowe urządzenia sportowe, kryte urządzenia sportowe, wody powierzchniowe, infrastruktura drogowa, obiekty infrastruktury technicznej. Zauważyć należy, że warunki zabudowy dotyczące przeznaczenia powyższego terenu (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) są zgodne z przedstawionymi postanowieniami MPZP. Zgodnie z § 17 ust. 4 MPZP dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2MW-U wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 25 m i mniejszy niż 8m, z zastrzeżeniem pkt 5 i 6. Natomiast na podstawie § 17 ust. 6 MPZP na nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zabudowanego II (obszar zajęty przez budynek lub budynki, ograniczony zewnętrznym obrysem ścian zewnętrznych kondygnacji nadziemnej w jego lub ich rzucie o największej powierzchni), wymiar pionowy budynku lub budynków, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż 32 m. Wymóg ten zostaje spełniony - wysokość budynku A od najwyższego punktu przekrycia dachu wynosi 25m dla kondygnacji od I do IX i 32 m dla kondygnacji X i XI. Natomiast zgodnie z § 18 ust. 3 MPZP dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3MW-U wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu nie może być większy niż 23 m i mniejszy niż 8 m, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5. Wymóg ten został spełniony - wysokość budynku B do najwyższego punktu przekrycia dachu wynosi 22,95m. Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 7 MPZP i § 18 ust. 2 pkt 6 MPZP udział powierzchni obszaru zabudowanego II (obszar zajęty przez budynek lub budynki, ograniczony zewnętrznym obrysem ścian zewnętrznych kondygnacji nadziemnej w jego lub ich rzucie o największej powierzchni) w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 40%. Wymagania te zostały spełnione (str. 11 i 12 projektu budowlanego). Dla budynku A 40% powierzchni działki to wartość 1899,40 m2, a projektowana powierzchnia obszaru zabudowanego II wynosi 1802,9 m2. Natomiast dla budynku B 40% powierzchni działki wynosi 2158 m2, a wartość powierzchni obszaru zabudowanego II to 1527,6 m2. Zachowany został również wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego. Zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 8 MPZP i § 18 ust. 2 pkt 7 MPZP powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 25% powierzchni działki budowlanej. Dla budynku A powierzchnia biologicznie czynna wynosi 1241,3 m2 (minimalnie wymagana - 1187,12 m2), a dla budynku B 1501,4 m2 (przy minimalnie wymaganej 1348,75 m2). Następnie wojewoda wskazał, że w ramach planowanej inwestycji w budynku A wobec 202 mieszkań zaplanowano 190 miejsc postojowych w garażach i 33 na terenie, natomiast w budynku B wobec 140 mieszkań zaplanowano 133 miejsca postojowe w garażach i 21 na terenie, co jest zgodne z § 12 pkt 1 lit. a MPZP, który stanowi, że obowiązują miejsca postojowe dla samochodów osobowych towarzyszące poszczególnym kategoriom przeznaczenia terenu co najmniej w liczbie ustalonej zgodnie z następującymi wskaźnikami: dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - 1,1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie. Wojewoda stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia również wymagania dotyczące dojazdu do terenu zainwestowania. Wjazd na teren zaprojektowano z istniejącego zjazdu z drogi gminnej dz. nr 9/1 (ul. K.- 3KDL/D). Dojazd do budynków od zjazdu na teren poprzez drogę wewnętrzną zaprojektowano jako przedłużenie ul. K. i dalej drogą oznaczoną 4KDW/2 oraz fragmentem nowoprojektowanej drogi 4KDW/1. Planowane zamierzenie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska (w szczególności należy zauważyć, że nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko – w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Projekt zagospodarowania terenu, w części rysunkowej sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej (której aktualizacja przyjęta została do zasobu geodezyjnego w dniu 18 grudnia 2013 r.), jest zgodny z przepisami rozporządzenia, a projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, a także przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (z uwagami - postanowieniem D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...], którym wyrażono zgodę na odstępstwo od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). Projekt budowlany posiada "informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" (str. 71-81 tomu II projektu budowlanego i str. 67-76 tomu III projektu budowlanego), której treść odpowiada § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 120, poz. 1126) oraz oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody i ciepła, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, cieplnej, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, a także decyzję D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...], udzielającą pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych. Projekt budowlany posiada również oświadczenie projektantów i sprawdzających o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (str. 21-26 projektu budowlanego), a także potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie uprawnień budowlanych oraz zaświadczeń właściwych izb samorządów zawodowych, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnych na dzień opracowania projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia. Dalej organ odwoławczy wskazał, że inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami oznaczonymi geodezyjnie jako dz. nr 9/2 i 7/6, AM-6, obręb K., na cele budowlane. Przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu świadczy o zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej r.w.t. Zgodnie z § 12 ust. 1 r.w.t. jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1), 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Odległość budynku A od granicy sąsiedniej działki budowlanej w najbliższym punkcie wynosi 5,5 m (od strony działki nr 7/9, AM-6, obręb K.), a budynku B 4 m (od strony działki nr 14/1, AM-6, obręb K.). Lokalizacja budynku nie narusza również nieprzekraczalnej ani obowiązującej linii zabudowy. W ramach zagospodarowania terenu przewidziano miejsca postojowe, miejsca do selektywnej zbiórki odpadów, śmietniki, rampę dla niepełnosprawnych oraz plac zabaw dla dzieci. Zgodnie z § 18 ust. 1 r.w.t zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Natomiast zgodnie z § 19 ust. 1 ust. 2 r.w.t. odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 10 m - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie. Wskazane wymogi zostały spełnione - miejsca postojowe zaprojektowano w odległości 10 m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Dodatkowo wymiary miejsc postojowych są zgodne z § 21 ust. 1 r.w.t. W ocenie wojewody, zgodnie z § 22 ust. 1 r.w.t. na terenie inwestycji przewidziano miejsca na gromadzenie odpadów zlokalizowane w odległości 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz 3 m od granicy z sąsiednią działką, co jest również zgodne z § 23 ust. 1 r.w.t. Paragraf 40 ust. 1 r.w.t. stanowi, że w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 10:00-16:00. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny (ust. 2). Odległość placów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m (ust. 3). W ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano plac zabaw z miejscami rekreacyjnymi dostępnymi dla osób niepełnosprawnych w południowo-wschodniej części działki nr 9/2. Ten teren spełnia wymagania przedstawione w przywołanych przepisach. Przechodząc do kwestii zacieniania i przesłaniania organ wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m (lit. a), 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m (lit. b), 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego łub jego przesłaniającej części. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§13 ust. 4 r.w.t). Zgodnie natomiast z § 60 ust. 1 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Co ważne, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60 ust. 2 rozporządzenia). Wojewoda wskazał, że nie istnieją budynki, które mogłoby przesłaniać planowaną inwestycję. Niemniej biorąc pod uwagę możliwe (zgodne z MPZP) zagospodarowanie działek sąsiednich inwestor przedłożył analizę przesłaniania dla tego terenu. Z przedstawionego rysunku wynika, że planowana inwestycja w niewielkim zakresie zacienia sąsiednie działki nr 14/1, 14/2, 8/1, 7/12 i 7/9, AM-6, obręb K., a tym samym nie ogranicza możliwości zagospodarowania tych działek. Odnosząc się do kwestii nasłonecznienia wskazać należy, że ze względu na usytuowanie względem stron świata, planowane budynki rzucają cień po stronie wschodniej, północnej i zachodniej. Z przedłożonej godzinnej analizy nasłonecznienia wynika, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje naruszenia § 60 r.w.t. zarówno w stosunku do planowanej inwestycji jak i działek sąsiednich. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Wojewoda D. zauważył, że z akt sprawy wynika, iż Prezydent W. za nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji uznał działki nr 7/6, 9/2, 14/1, 8/1, 14/2, 10/27, 10/39, 15, 7/12, 7/9 i 9/1, AM-6, obręb K.. W ocenie organu odwoławczego strony postępowania pierwszoinstancyjnego ustalone zostały prawidłowo. Następnie wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zakresem przedmiotowej inwestycji objęta jest budowa dwóch budynków mieszkalnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną: Etap I - budowa 12-kondygnacyjnego budynku A z dwoma kondygnacjami garaży podziemnych, zagospodarowaniem terenu i zjazdami do garaży podziemnych, budowa wszystkich dróg wewnętrznych wraz z miejscami postojowymi i budową: sieci wodociągowej wraz z przyłączami od węzła W13, kanalizacji ogólnospławnej do studzienki So8, kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami, kanalizacji deszczowej wraz z systemem retencji, wiz oraz oświetlenia terenu, Etap II - budowa 9-kondygnacyjnego budynku B z dwoma kondygnacjami garaży podziemnych, przyłącza wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej i wiz do obsługi budynku B. Przedmiotem odrębnego postępowania będzie natomiast wykonanie: kanalizacji ogólnospławnej od kolektora 2500 w ul. K. do studni So8, wodociągu od węzła W0 w ul. K. do węzła W13 na terenie inwestycji, przyłącza ciepłowniczego od preizolowanej sieci ciepłowniczej 2xdnl00 w okolicach skrzyżowania ul. K. i R., kontenerowej stacji transformatorowej, linii kablowej zasilającej ww. trafostację oraz linii kablowej niskiego napięcia od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowa traku światłowodowego. Zdaniem wojewody, z orzecznictwa sądowego wynika, że w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość udzielenia pozwolenia na budowę budynku w sytuacji, gdy projekt nie zawiera przyłączy. Odpowiadając na zarzuty odwołania dotyczące niezgodności z prawem postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...], którym wyrażono zgodę na odstępstwo od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030) wojewoda stwierdził, że postanowienie to jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym do czasu jego wyeliminowania (korzysta z zasady trwałości postanowień wyrażonej w art. 16 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutu odręcznych dopisków i skreśleń w projekcie budowlanym wskazano, że w dniu 5 listopada 2014 r. architekt Paweł Bartela dokonał zmian w czterech egzemplarzach projektu budowlanego polegających na określeniu autora odręcznych dopisków (tom II, str. 21, pkt 2.6.8. i tom III, str. 18, pkt 2.6.8.). Podsumowując Wojewoda D. stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z obowiązującym MPZP i pozostaje w zgodności z warunkami technicznymi. Inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia, a załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączono także oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Wobec powyższego, zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Prezydent W., jako organ pierwszej instancji, oraz Wojewoda D., jako organ drugiej instancji, nie mogli odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną decyzję Wojewody D. wniosło Przedsiębiorstwo A. SA z siedzibą we W.. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 138 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – wyrażające się w braku odniesienia się Wojewody D. do wszystkich podniesionych w odwołaniu od decyzji zarzutów skarżącej spółki, a konkretnie dotyczących: a) podniesionych przez odwołującą się w piśmie z dnia 1 września 2014 roku zarzutów dotyczących niezgodności projektu budowlanego z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej i przyjęcie przez organ administracyjny, że jest związany wydanym niezgodnie z prawem postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej; b) podniesionych przez odwołującą się, w ww. piśmie zarzutów dotyczących braku w części opisowej projektu zestawienia powierzchni użytkowych poszczególnych lokali mieszkalnych, co jest oczywistym naruszeniem przepisów rozporządzenia dotyczących zasad sporządzania projektu budowlanego; c) podniesionych w odwołaniu od decyzji niezgodnego z prawem wyłączenia z projektu budowlanego (wyłączenia do odrębnego postępowania) części sieci ogólnospławnej, wodociągowej, stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą te transformacje oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowy sieci światłowodowej, które to inwestycje powiązane będą z projektowanym zamierzeniem budowlanym; d) podniesionych przez skarżącą spółkę kwestii dotyczącej nieuprawnionego pominięcia przeprowadzenia oceny na środowisko planowanej inwestycji, w szczególności z inwestycjami planowanymi przez skarżącą. Następnie zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124 poz. 1030) w zw. z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w uznaniu, że Wojewoda D. związany jest treścią postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...], w sytuacji gdy zostało ono wydane niezgodnie z przepisami prawa, albowiem komendant nie miał uprawnienia do wydania postanowienia o takiej treści, co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem przez organ architektoniczno-budowlany, że inwestor nie przedstawił projektu budowlanego zgodnego z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, co ostatecznie powinno prowadzić do odmowy udzielania pozwolenia na budowę. Kolejno zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz.462), wyrażające się w uznaniu przez organ architektoniczno-budowlany drugiej instancji, że zgodny z przepisami prawa jest projekt architektoniczno-budowlany, który nie zawiera w swej treści zestawienia powierzchni użytkowych obliczanych według Polskiej Normy, czyli w sposób normowany naruszonymi przepisami, w sytuacji gdy wskazany § 11 ust. 1 rozporządzenia wyraźnie wymaga wskazania sporządzenia zestawienia tych powierzchni w stosunku do projektowanych lokali mieszkalnych, czego zabrakło w projekcie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W końcu podniesiono zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, wyrażającego się w wydaniu pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, w zakresie nie dotyczącym całego zamierzenia budowlanego, a mianowicie z wyłączeniem części sieci kanalizacji ogólnospławnej, części sieci wodociągowej, przyłącza ciepłowniczego, kontenerowej stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą te trafostacje oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowy sieci światłowodowej (co wynika z treści organu administracyjnego I instancji), co jest niedopuszczalne w świetle naruszonego art. 33 Prawa budowlanego. Albowiem pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego w tym również urządzeń technicznych i sieci, które powstają w związku z planowanym zamierzeniem budowlanym, a ich pominięcie – poprzez wyłączenie do odrębnego opracowania – stanowi o obejściu prawa. Na uzasadnienie skargi podano, że w pierwszej kolejności skarżąca spółka wskazuje, iż decyzja narusza przepisy art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie znana jest zasada, zgodnie z którą organ administracyjny II instancji, rozpatrując odwołanie od decyzji, zobowiązany jest do przeprowadzenia sprawy w całości, od początku, ponownie rozpoznając sprawę od nowa zarówno pod względem celowości jak i legalności. Zasada prawdy obiektywnej, która obowiązuje w toku całego postępowania administracyjnego, nakazuje organowi administracji publicznej stanie na straży praworządności poprzez podejmowanie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.). Do potwierdzenia zrealizowania przez organ administracyjny zasady prawdy obiektywnej i dokładnego wyjaśnienia sprawy w wydanej decyzji służy jej uzasadnienie (art. 107 § 3 k.p.a.). Jeśli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, obowiązkiem organów administracji i sądu jest przeprowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakie to względy (zarówno prawne, jak i społeczne) zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wzięte pod uwagę, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób interesy strony, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, zostały wzięte pod uwagę (wyrok SN z 12 lutego 1997 r., III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366). Z brzmienia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, iż uzasadnienie decyzji nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie, niż organ administracji publicznej. Skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji winno zostać zawarte rozstrzygnięcie odnośnie tych wątpliwości. W ocenie skarżącej spółki organ administracyjny w uzasadnieniu swej decyzji pominął odniesienie się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów. Pominięcie to wyrażało się bądź to w całkowitym przemilczeniu odniesienia się do podniesionych zarzutów, bądź to na ustosunkowaniu się wyłącznie do fragmentu podniesionego zarzutu bez całościowego rozważania jego treści. W piśmie skarżącej spółki z dnia 1 września 2014 r. pojawił się zarzut: braku zestawienia powierzchni użytkowych lokali mieszkalnych. Zarzut ten został sformułowany w toku postępowania odwoławczego, jednakże organ architektoniczno-budowlany w ogóle się do tego zarzutu nie odniósł, w związku z tym nie wiadomo, czy naruszenie przepisu organ uznaje za zasadne czy też nie i czy miało ono wpływ na wynik sprawy. Brak odniesienia się do tego zarzutu stanowi o naruszeniu art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Za naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. należy również uznać stanowisko Wojewody D. do zarzutu niezgodnego z prawem postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Jak wynika z treści pisma spółki z dnia 1 września 2014 roku zarzut ten został dość szeroko opisany i wskazany jako kluczowy, ze względu na fakt, że komendant dopuszcza odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych związanych z ochroną przeciwpożarową budynków. Spółka wskazywała, że organ ten - w świetle obowiązujących przepisów- nie miał uprawnień do wydania postanowienia o takiej treści. Wojewoda D. nie odniósł się jednak do argumentów spółki opartych na prawie, a jedynie stwierdził, że "orzeczenie to jest prawomocne i pozostaje w obrocie prawnym do czasu jego wyeliminowania (...)". Nie jest jasne co chciał Wojewoda stronie w ten sposób przekazać, czy podziela argumentację strony, ale nic nie może zrobić z tym postanowieniem, bowiem jest nim związany (tym samym uznaje, że inwestor posługuje się niezgodnym z prawem postanowieniem), czy też, że przeprowadzona argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie skarżącej ten brak jednoznaczności stanowi o naruszeniu art. 7, 11 i 107 § 3 k.p.a. Warto przy tym podkreślić, że jeżeli Wojewoda D. podziela jednak stanowisko strony o tym, że postanowienie to jest w swej treści wadliwe, to powinien w ramach prowadzonego przez siebie postępowania przeprowadzić właściwe postępowanie wyjaśniające, w szczególności uzasadnione ze względu na fakt, że kwestionowane postanowienie komendanta dotyczy przepisów ochrony przeciwpożarowej, a więc dotyczących ochrony życia i mienia. Dalej podniesiono, że spółka w odwołaniu od decyzji organu I instancji postawiła również zarzut niedopuszczalnego - zdaniem spółki - wyłączenia do odrębnego opracowania części sieci kanalizacji ogólnospławnej, części sieci wodociągowej, przyłącza ciepłowniczego, kontenerowej stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą te trafostacje oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowy sieci światłowodowej. Skarżąca wskazuje, że z treści odniesienia się do tego zarzutu wynika, że Wojewoda D. utożsamia pojęcia "przyłącza" z siecią kanalizacji, siecią wodociągową oraz stacją transformatorową wraz z infrastrukturą w tym okablowaniem - co jest oczywiście założeniem nieprawidłowym i rzutującym na wynik sprawy. Ponadto wojewoda - poza zdaniem o przyłączach - w ogóle nie odniósł się do zarzutu nieuzasadnionego pominięcia budowy sieci wodociągowej, kanalizacyjnej oraz stacji transformatorowej. Niedokończone w decyzji zdanie o przyłączach wskazuje, że Wojewoda D. naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., co powinno skutkować uchyleniem tak wadliwie sporządzonej decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącej spółki, Wojewoda D. nie ustosunkował się również do zarzutów strony związanych z nieuprawnionym pominięciem, przez Prezydenta W., przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Zarzut ten został mocno wyeksponowany w piśmie skarżącej spółki z dnia 1 września 2014 roku, jednakże w jego zakresie Wojewoda D. w ogóle się nie wypowiedział, co również stanowi o istotnym naruszeniu artykułu 107 § 3 k.p.a. Jedynie na stronie 5-6 uzasadnienia decyzji Wojewoda D. wskazał, że: (...) w szczególności należy zauważyć, że nie jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia (...)". Należy zauważyć, że stwierdzenie to jest oczywiste, a zarzut skarżącej spółki dotyczył innego faktu, a mianowicie że kwestionowana przez nią inwestycja będzie mogła potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Co istotne skarżąca spółka wskazała, że przy ocenie charakteru przedsięwzięcia doszło do całkowitego pominięcia planowanych przez skarżącą czterech budynków mieszkalnych wielolokalowych, co skutkowało błędnym stwierdzeniem przez Prezydenta W., że dla przedmiotowej inwestycji nie ma obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego w toku procedowania przez Prezydenta W. w zakresie określania obowiązku oddziaływania inwestycji na środowisko. Spółka na powyższe zwróciła uwagę w piśmie do Wojewody D., jednakże ten w ogóle do przedmiotowego zarzutu się nie odniósł, co w ocenie skarżącej powoduje, że doszło do naruszenia art. 7, 11 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie skutkować winno uchyleniem zaskarżonej decyzji. W dalszej części uzasadnienia skargi podano, że w dniu [...] r. D. Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej we W., na wniosek inwestora, wydał postanowienie, w którym powołał się na treść § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Z treści przedmiotowego postanowienia wynika, że Komendant w oparciu o przedstawione przepisy wyraził zgodę na odstąpienie przez Inwestora od obowiązku wymienionego w § 12 ust. 9 - w obrębie placu manewrowego, stanowiącego zakończenie drogi pożarowej budynku mieszkalnego, wielorodzinnego typ. A z garażem podziemnym, rośnie drzewo — ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Przy wyrażeniu zgody Komendant w postanowieniu nałożył dodatkowo na inwestora szereg warunków. Powyższe odstępstwo dotyczyło przepisów techniczno-budowlanych. W ocenie skarżącej spółki wskazane postanowienie zostało wydane niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a jego treść (i realizacja) w projekcie budowlanym może spowodować wykonanie inwestycji, w której niezachowane zostały, podstawowe zasady ochrony przeciwpożarowej (związanej z właściwym dojazdem do nieruchomości w razie pożaru), co może skutkować zagrożeniem życia i zdrowia przyszłych mieszkańców. Zgodnie z treścią § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, w ramach prowadzenia kontroli nad uzgadnianiem ekspertyz technicznych opracowywanych przez rzeczoznawców dla potrzeb projektów budowlanych, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji wydaje postanowienie w sprawie wyrażenia zgody, wyrażenia zgody pod warunkiem lub niewyrażenia zgody - na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych, w przypadkach wskazanych w tych przepisach, oraz na stosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, w przypadkach wskazanych w przepisach przeciwpożarowych. Treść przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że komendant ma prawo na wyrażenie zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych - ale jedynie w przypadkach gdy przepisy te zezwalają właściwemu komendantowi do podjęcia takich działań. Wśród takich przepisów można wskazać: § 8 ust. 3 rozporządzenia z 2009 r., a także § 13 ust. 4 tego rozporządzenia. Nie ma natomiast wśród tych przepisów § 12 ust. 4 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2009 r., a na tej podstawie zostało wydane kwestionowane postanowienie, ponadto żaden z tych przepisów nie uprawnia wojewódzkiego komendanta do zmiany warunków określonych w § 12 ust. 9 rozporządzenia z 2009 r., czyli do zmiany sposobu zapewnienia przejazdu bez cofania lub zapewnienia placu manewrowego. W § 13 ust. 4 wskazanego rozporządzenia wskazano, że właściwy komendant może wyrazić zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych, ale jedynie w wypadkach gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań. Jednakże wskazany przepis § 13 ust. 4 odnosi się wyłącznie do niemożności doprowadzenia drogi pożarowej, nie dotyczy zaś przejazdu i placu manewrowego dla jednostek straży pożarnej. W przypadku projektu, objętego zaskarżoną decyzją, droga pożarowa istnieje, natomiast inwestor wystąpił o rezygnację z miejsc umożliwiających pojazdom przeciwpożarowym wykonanie manewru zawracania (§ 12 ust. 9). W ocenie skarżącej spółki takie rozwiązanie jest niedopuszczalne w świetle przywołanych przepisów, a wydane postanowienie i zastosowane w nim rozwiązania mogą prowadzić do narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia osób przebywających w zrealizowanej na podstawie tych przepisów inwestycji. Zdaniem skarżącej spółki zaakceptowany zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera nieprawidłowości w zakresie jego sporządzenia, które powodują, że zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana. Sygnalizowane nieprawidłowości dotyczą naruszenia przepisów § 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Z analizy części opisowej projektu budowlanego wynika, że warunki wskazanego przepisu nie zostały zachowane, albowiem w części opisowej nie dokonano zestawienia powierzchni użytkowych projektowanych lokali mieszkalnych. W części opisowej podano ogólnie wartość wszystkich powierzchni użytkowych dla całego budynku, natomiast wskazany przepis nakazuje wykonanie zestawienia powierzchni użytkowych dla każdego z lokali mieszkalnych osobno. Wskazany warunek, dotyczący sporządzenia zestawienia powierzchni poszczególnych mieszkań jest bardzo istotny, gdyż treść zestawienia powierzchni jest niezbędna do ich określenia w umowach deweloperskich zawieranych na podstawie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz.U. Nr 232 poz.1377) - tak treść art. 22 pkt 3, 6 i 14 wskazanej ustawy. Wskazanie powierzchni odwzorowuje się również w sporządzanych przez dewelopera prospektach informacyjnych (zob. załącznik do cyt. ustawy). Tym samym niewykonanie zestawienia powierzchni użytkowej poszczególnych mieszkań w części opisowej projektu stanowi o istotnym naruszeniu przepisów dotyczących sporządzenia tych projektów i powinno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W końcowej części skargi rozwinięto zarzuty związane z naruszeniem art. 33 Prawa budowlanego i zauważono, że w rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że inwestor planuje wybudowanie dwóch wysokich budynków mieszkalnych wielolokalowych. Jednakże pomija w projekcie budowlanym wybudowanie części sieci ogólnospławnej, wodociągowej, stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą te transformacje oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowy sieci światłowodowej. W ocenie skarżącej spółki dokonanie takiego wyłączenia powoduje, że zaakceptowany przez organy administracyjne projekt budowlany nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego, gdyż dotyczy tylko obiektów bez właściwych urządzeń technicznych (instalacji) związanych z tymi obiektami i bez których to urządzeń obiekty te nie mogą samodzielnie funkcjonować. Takie pominięcie instalacji i urządzeń powoduje zaś, że pozwolenie na budowę nie zostało wydane dla całego zamierzenia budowlanego, ale wyłącznie dla jego części (obiekty bez urządzeń i instalacji obsługujących te obiekty). Powyższe zaś powoduje naruszenie wskazanego artykułu 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Obiekty budowlane bez urządzeń i instalacji nie mogą być bowiem użytkowane zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Powyższe można wywieść chociażby z treści artykułu 3 ust. 1a i 1b Prawa budowlanego, które definiują obiekt budowlany jako budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy też budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jest oczywiste dla skarżącej spółki, że planowane przez inwestora obiekty (bloki mieszkalne) z wyłączeniem części część sieci ogólnospławnej, wodociągowej, stacji transformatorowej wraz z linią kablową zasilającą te transformacje oraz linii kablowej od trafostacji do złączy kablowych oraz przebudowy sieci światłowodowej - nie stanowią obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ust. 1a i 1b Prawa budowlanego, a tym samym nie mogło zostać udzielone pozwolenie na budowę o treści wskazanej w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano, że postanowienie D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. jest ostateczne i pozostaje w obrocie prawnym do czasu jego wyeliminowania. W projekcie budowlanym (tom II str. 7 i tom III str. 7) znajduje się zestawienie powierzchni użytkowych zgodne z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczególnego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462). Wojewoda dodał również, że przepis art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo budowlane zawiera zasadę, iż pozwolenie aa budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Od zasady tej są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a ustawy Prawo budowlane. Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. II SA/Sz 717/10, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. II OSK 896/12). Stanowisko to prezentowane jest także w doktrynie (A. Kosicki, [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Warszawa 2014, s. 279 i n. oraz A. Ostrowska, [w:] Prawo budowlane, Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2014, s. 432). Podkreślić należy, że to inwestor określa zakres planowanych robót budowlanych we wniosku o pozwolenie na budowę. W związku z powyższym, w zależności od woli inwestora, może on objąć jednym wnioskiem pozwolenie na budowę wykonanie obiektu budowlanego (objętego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę) wraz z przyłączami, jak również może wykonać obiekt budowlany bez przyłączy. Odnosząc się natomiast do kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wskazać należy, że inwestycja, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znaczące oddziaływać na środowisko. W związku z tym inwestor wystąpił ze stosownym wnioskiem do Prezydenta W., tym samym wszczynając postępowanie w sprawie wydania decyzji (decyzja Prezydenta W. z dnia 20 czerwca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko). W dniu 30 kwietnia 2015 r. do akt sądowych wpłynęło pismo procesowe uczestnika postępowania, to jest B. sp.j. z siedzibą we W. (dalej też jako: inwestor). W piśmie zawarto wniosek o oddalenie skargi. Zdaniem inwestora, zarzuty skarżącej spółki nie uzasadniają uwzględnienia wniesionej skargi na decyzję Wojewody D., jako że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów, a decyzja odpowiada przepisom prawa. Organ odwoławczy wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik przyjętego rozstrzygnięcia, zauważono, że podniesione w skardze zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów sformułowanych na etapie postępowania odwoławczego przed wojewodą i które przed tym organem zostały zweryfikowane i ocenione, do których jednocześnie odniósł się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wobec tego inwestor podtrzymał wszystkie swoje twierdzenia sformułowane w odpowiedzi na wniesione odwołanie. Zdaniem inwestora uzasadnienie decyzji Wojewody D. spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Stąd też za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procedury administracyjnej. W ocenie inwestora, bezpodstawny jest zarzut dotyczący niesprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w kontekście wydanego przez D. Komendanta Straży Pożarnej postanowienia z dnia [...] r. Wojewoda dokonał sprawdzenia w tym zakresie i uznał w sposób prawidłowy, że przyjęte rozwiązania są zgodne z prawem. Zaznaczyć bowiem trzeba, że rzeczone postanowienie D. komendanta jest ostateczne i wiąże organy w innych postępowaniach. Należy mieć również na względzie, że ocena spełnienia wymogów tego przepisu przez pryzmat obowiązku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego powinna uwzględniać w każdym przypadku konkretne okoliczności faktyczne dotyczące projektowanej inwestycji. Zdaniem inwestora wojewoda zweryfikował kompletność projektu budowlanego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. To powoduje, że nie można temu organowi postawić zarzutu nieprzeprowadzenia kontroli w tym zakresie. Niezalenie od powyższego wskazać trzeba, że projekt budowlany (str. 7-18) zawiera zestawienie powierzchni użytkowych stosownie do wymogów § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Na stronie 7 tomu II i tomu III dokumentacji przedstawione zostały zestawienia powierzchni netto budynku. W tabeli "Zestawienie powierzchni suma kondygnacji" w ostatniej kolumnie mamy POW.MIESZK. Pnm[m2] Puz i poniżej podane wartości. Legenda mówi nam, że Pnm to powierzchnia netto mieszkań, zaś Puz to powierzchnia użytkowa mieszkań. Na następnych stronach jest zestawienie szczegółowe dla mieszkań z oznaczeniem Pnm (powierzchnia netto mieszkań). Ze wspomnianej tabeli w sposób jednoznaczny wynikają dane związane z powierzchnią użytkową mieszkań (gdzie Pnm jest tożsame z Puz). Dalej podano, że wobec wydanych dla przedmiotowej inwestycji promes dostarczania do nieruchomości budynkowych wszystkich niezbędnych mediów (umowy, oświadczenia i warunki przyłączenia) gwarantują możliwość samodzielnego funkcjonowania budynków zgodnie z przeznaczeniem. W orzecznictwie utrwalone są poglądy, zgodnie z którymi to od inwestora zależy, czy przyłącza do obiektu budowlanego obejmie wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy dokona zgłoszenia ich realizacji bądź też skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 29a Prawa budowlanego. W konsekwencji – zdaniem inwestora – przyjąć należy, że rozstrzygnięcia wydane przez Wojewodę D. oraz przez Prezydenta W. nie naruszają przepisów prawa, co oznacza, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego są niezasadne. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 5 maja 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i wszystkie jej zarzuty, wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik inwestora wniosła o oddalenie skargi i złożyła do akt sprawy uwierzytelnioną kopię decyzji ostatecznej Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę odcinków sieci wodociągowej i sieci kanalizacji ogólnospławnej na działkach nr 9/1, 9/2 i 13, AM-6, obręb K., w ciągu ul. K. we W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów wyroku wypada rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W postępowaniu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Uwzględniając zakres kognicji sądu administracyjnego należy podkreślić, że kluczowym zagadnieniem, które jest przedmiotem postępowania sądowego jest ustalenie, czy wynik postępowania administracyjnego w danej sprawie odpowiada prawu. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję dopiero w razie stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy albo do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba zatem powiedzieć, że nie każde naruszenie prawa materialnego czy procesowego, którego dopuściłyby się organy administracji publicznej musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Takie rozstrzygnięcie sądu jest dopuszczalne wyłącznie, jeśli sąd stwierdzi kwalifikowane naruszenia prawa materialnego lub procesowego, to jest takie, które miały wpływ na wynik sprawy lub mogły były mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego trzeba wskazać, że materialnoprawną podstawę działań organów administracji publicznej w omawianym postępowaniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Sąd rozpoznający skargę doszedł do przekonania, że nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nadto, zdaniem Sądu organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły i wykazały zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W tych warunkach – w przekonaniu Sądu – nie można było podjąć decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę, a co za tym idzie wynik postępowania, jakim było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zasługuje na aprobatę. Odnosząc się do zarzutów wyrażonych w skardze, które w części podniesiono już w odwołaniu od decyzji I instancji, trzeba wskazać, że Sąd w składzie orzekającym w sprawie ich nie podzielił. Po pierwsze, odnośnie do eksponowanej kwestii postanowienia D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. nr [...], trzeba powiedzieć, że zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, w ramach prowadzenia kontroli nad uzgadnianiem ekspertyz technicznych opracowywanych przez rzeczoznawców dla potrzeb projektów budowlanych, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji inwestycji wydaje postanowienie w sprawie wyrażenia zgody, wyrażenia zgody pod warunkiem lub niewyrażenia zgody - na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych, w przypadkach wskazanych w tych przepisach, oraz na stosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, w przypadkach wskazanych w przepisach przeciwpożarowych. Nie można przy tym pominąć, że "przepisy techniczno-budowlane", o których mowa we wspomnianym § 16 ust. 1 rozporządzenia to nie tylko przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ale również przepisy wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 13 ustawy z dnia z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.), to jest również przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. Nr 124, poz. 1030). Wniosek taki jest uzasadniony tym, że sposoby i warunki ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów mają charakter techniczny i rozwiązania te podlegają uzgodnieniu z właściwym organem ochrony przeciwpożarowej. Nadto są to rozwiązania zamienne, które zapewniać mają niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej. W tym stanie rzeczy nie można powiedzieć, że zaskarżona decyzja narusza § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjęcie innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem Sądu, uwzględniając powyższe, trzeba powiedzieć, że nie doszło w kontrolowanym postępowaniu do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 9 i § 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w związku z § 16 ust. 1 cytowanego wcześniej rozporządzenia. Przechodząc dalej trzeba zauważyć, że zdaniem Sądu organ architektoniczno-budowlany nie jest właściwy do kontroli legalności postanowienia komendanta wojewódzkiego PSP, ale ma ocenić – w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego – czy projekt budowlany zawiera wszelkie stosowne uzgodnienia. W niniejszej sprawie niewątpliwie projekt budowlany ma uzgodnienie w zakresie ochrony przeciwpożarowej wydane przez właściwy organ na określonych warunkach. Nie można przy tym nie dostrzec, że w myśl § 5 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej kwestia dróg pożarowych podlega uzgodnieniu przez właściwy organ. Pamiętać w tym kontekście należy, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej, a więc nie jest możliwe dokonanie oceny legalności postanowienia jednego organu przez inny, jeśli przepis prawa na taką ocenę nie pozwala. Jeśli inwestor przedstawia projekt budowlany odpowiadający treścią uzgodnieniu organu ochrony przeciwpożarowej, to organ architektoniczno-budowlany nie jest właściwy – jak chciałaby strona skarżąca – do uznania, że ów projekt budowlany jest sprzeczny z przepisami prawa, skoro w prawem przewidzianej procedurze projekt ten (ściśle: konkretne rozwiązania projektowe) uzyskał akceptację właściwego organu ochrony przeciwpożarowej. Zarzuty skargi w tym zakresie były zatem niezasadne. Przechodząc dalej należy stwierdzić, że zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.), w sytuacji gdy projekt budowlany zawiera wymagane zestawienie powierzchni użytkowych lokali, a zatem trudno zgodzić się ze skarżącym, że doszło w powyższym zakresie do zatwierdzenia projektu budowlanego, który narusza prawo w stopniu istotnym. Organ odwoławczy błędnie wskazał jednak na zgodność projektu z przepisami nieobowiązującego już rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, lecz uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty skarżącego, że projekt budowlany narusza przepisy ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz.U. Nr 232, poz. 1377), gdyż przepisy tej ustawy nie regulują treści projektu budowlanego, więc nie mogą być zastosowane do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wreszcie nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego z racji wyłączenia części sieci kanalizacji i innych przyłączy z zakresu projektu budowlanego. Zdaniem Sądu, nieobjęcie zaskarżoną decyzją budowy przyłączy czy sieci kanalizacji nie oznacza, iż zaskarżoną decyzją nie objęto całego zamierzenia budowlanego. Trzeba zwrócić uwagę, że inwestor wykazał, iż uzyskał zapewnienie dostaw wody i warunki przyłączenia do sieci kanalizacji, jak i zapewnienia dotyczące innych mediów (na etapie postępowania sądowego wydano już odrębną decyzję w zakresie budowy sieci kanalizacyjnej). W orzecznictwie sądowym prezentowane są rozbieżne stanowiska dotyczące możliwości nieobjęcia przyłączy czy zjazdu z drogi publicznej pozwoleniem na budowę. Jednak skoro organy odniosły się do ww. kwestii w treści decyzji, to nie można uznać, że elementy te pominięto. Nieujęcie przyłączy w zaskarżonej decyzji nie może być – w realiach niniejszej sprawy – uznane za naruszające prawo. W omawianym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w myśl art. 33 ust. 1 zd. 1 Prawa budowlanego przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu (zob. wyrok NSA z 18 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 896/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten znalazł też potwierdzenie w literaturze, gdzie podnosi się, iż "nie ma też żadnych przekonywających argumentów, że nie można zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego polegającego na budowie budynku w sytuacji, gdy projekt nie zawiera przyłączy. Przemawia za tym fakt, iż przy wznoszeniu budynku, o którym mowa w art. 3 pkt 2, przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9, który zalicza je do urządzeń budowlanych, rozumianych jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. [...] Nie do przyjęcia byłby zatem wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwia jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę" (zob. A. Kosicki, Komentarz do art. 33 Prawa budowlanego, w: A. Plucińska-Filipowicz i inni, Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2014). Przytoczone poglądy Sąd przyjął jako własne, a co za tym idzie, zarzuty skargi w tym zakresie uznać należało za nietrafne. Dalej należy powiedzieć, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ II instancji w wystarczający sposób odniósł się do argumentacji skarżącej spółki zaprezentowanej w odwołaniu od decyzji Prezydenta W.. Uzasadnienie decyzji Wojewody spełnia – zdaniem Sądu – wymogi z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda w wystarczającym stopniu odniósł się do kwestii katalogu stron postępowania, konieczności uzyskania decyzji środowiskowej i kwestii zacienienia nieruchomości sąsiednich w stosunku do inwestycji. Nie można też organowi II instancji zarzucić, że nie rozpatrzył spraw administracyjnej w jej całokształcie, nawet jeśli nie podjął drobiazgowej polemiki z każdym twierdzeniem zawartym w odwołaniu od decyzji I instancji. Nie jest bowiem celem postępowania przed organem II instancji rozpatrywanie odwołania, ale ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej, w której centrum stoi wniosek inwestora i jego ocena jedynie w kontekście ewentualnych zarzutów odwołania. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony przez organu administracji był kompletny i pozwalał na wydanie decyzji administracyjnej kończącej postępowanie. Sąd nie podzielił również zarzutu, jakoby doszło do naruszenia art. 7, art. 11 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego (natomiast nie można odnieść się do zarzutu naruszenia art. 138 § 3 k.p.a., chyba omyłkowo wskazanego w skardze, który jest przepisem uchylonym). W przekonaniu Sądu organy obu instancji należycie wykazały spełnienie przesłanek z art. 35 ustawy Prawo budowlane, co z kolei umożliwiło Sądowi dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji. Reasumując, Sąd stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Nie doszło również do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z analizy zgromadzonych akt sprawy nie wynika również, aby w postępowaniu doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Nadto nie zachodzą przesłanki, które dawałyby Sądowi możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z tych powodów – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.