II OSK 2148/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2028/14 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w B. pozwolenia na budowę parkingu dla samochodów osobowych w ilości 47 miejsc postojowych i chodnika do obsługi budynków mieszkalnych wielorodzinnych, rozbudowę istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wpustami, budowę kablowej linii oświetleniowej, przebudowę urządzeń teletechnicznych, na części działek o nr ew. [...] w B.– zgodnie z przedłożonym projektem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Wojewoda Podlaski – po rozpatrzeniu wniosku A. O.– na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r., jednakże rozstrzygnięcie to uchylił w całości Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r., umarzając jednocześnie postępowanie organu I instancji z uwagi na brak po stronie wnioskodawcy interesu prawnego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 1567/13) uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego, stwierdzając, że realizacja przedmiotowej inwestycji w sposób oczywisty wpływa na ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, której skarżąca w zakresie części wspólnych jest współwłaścicielką, a wobec tego posiada w sprawie przymiot strony. Ponownie rozpoznając odwołanie A. O., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, odwołująca się posiada odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej nr ew. [...] oraz w części budynków i urządzeń nie służących wyłącznie do użytku właścicieli lokali wynoszącym [...] (§ 3 umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności). Zgodnie z ww. wyrokiem skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., a z przedłożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami o nr [...] na cele budowlane jednoznacznie wynika, kto je złożył, jakich nieruchomości dotyczy i z czego wynika przysługujący do nich tytuł prawny. Fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw uzasadniających wątpliwość co do złożonego oświadczenia. Nie doszło zatem do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym). Ponadto, inwestor dysponował ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] lutego 2012 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Badana decyzja nie narusza również warunków rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w tym § 19 ust. 1 pkt 2 ani innych przepisów Prawa budowlanego. Nie wystąpiła również żadna inna przesłanka z art. 156 § 1 K.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła A. O., wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając im naruszenie art. 7, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Analizując przesłankę "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), Sąd stwierdził, że nie zaistniała ona w niniejszej sprawie. Inwestor, składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, spełnił warunki i wymagania art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 Prawa budowlanego, przy czym ocena organu w tym zakresie jest szczegółowa, właściwa i zgodna z prawem. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami o nr [...] na cele budowlane, wskazując jednocześnie z czego prawo to wynika. Ponieważ nie było co do treści tego oświadczenia wątpliwości organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego i współwłaścicielką nieruchomości wspólnej, będącej w zarządzie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" sprawowanym na podstawie art. 27 ust 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. Nr 119, poz. 1116 ze zm.). Wobec tego, że treść powyższego artykułu budziła wątpliwości interpretacyjne naruszenie tej normy prawnej nie może być, w ocenie Sądu, uznane za rażące. W kwestii samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną, będącą współwłasnością Spółdzielni, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt II OPS 2/12), stwierdzając, iż wykonywany przez Spółdzielnię Mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 ww. ustawy zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 marca 2014r. podjętej w sprawie III CZP 122/13, przyjał, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (art. 27 ust 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r.). Wskazując na powyższe okoliczności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że weryfikowana w postępowaniu nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych, a skarga nie jest zasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. O., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego i błędne przyjęcie przez WSA, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, że: • arbitralnie wypełnienie przez Spółdzielnię oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bez uprzedniego uzyskania zgody współwłaścicieli w tym skarżącej, a następnie wystąpienie z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, powołując się na sprawowany zarząd powierzony ogranicza prawa skarżącej jako współwłaścicielce/stronie (odrębna własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej oraz części budynków i urządzeń nie służących wyłącznie do użytku właścicieli lokali) do pełnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu; • oświadczenie woli skarżącej z § 6 umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności z dnia 26 marca 2008 r. sporządzonej przed notariuszem [...], z którego Spółdzielnia wywodzi rzekome upoważnienie Spółdzielni do nieograniczonego prawa do dysponowania nieruchomością na cel budowlane, należy badać zgodnie z zasadami współżycia społecznego i ustalonymi zwyczajami w kontekście okoliczności towarzyszących złożonemu oświadczeniu woli. Ponadto przy umowach najistotniejszym kryterium jest zamiar stron i cel umowy, a dopiero na końcu powinno być badane dosłowne brzmienie umowy – w tym wypadku ogólne sformułowanie umowne, które zostało skarżącej narzucone przez Spółdzielnię i nigdy nie było przedmiotem wspólnych uzgodnień (art. 65 K.c.); 2. art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 77 § 1, art. 7, art. 8, art. 80, art.107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia przejawiające się w braku skonfrontowania oświadczenia inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia (faktycznego i prawnego), mogącego być przedmiotem kontroli kasacyjnej w szczególności brak merytorycznego odniesienia się do faktu, iż skarżąca na skutek braku jednolitości w rozumieniu art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) bez własnej woli nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] czerwca 2012 r., a tym samym w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Powyższe jednocześnie stanowi także zbieg przesłanek dwóch postępowań nadzwyczajnych - nieważnościowego (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) i wznowieniowego (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), co również nie zostało w ogóle przeanalizowanie przez WSA w kontekście przedmiotowej sprawy; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a) tj. art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych polegające na błędnym niezastosowaniu się przez Sąd pierwszej instancji do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1567/13 i w konsekwencji błędne uznanie, że złożenie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bez uprzedniego uzyskania zgody współwłaścicieli, w tym skarżącej i tym samym nie branie udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, nie ingeruje w uprawnienia właścicielskie skarżącej. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, tj. zasądzenie ze źródeł Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, gdyż nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na ustaleniu, czy przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania zgody wszystkich podmiotów będących właścicielami wyodrębnionych lokali, czy też mieści się w granicach prawa wynikającego z zarządu przysługującego Spółdzielni. W tym zakresie skarżąca stwierdziła, że popiera pierwszy z ww. poglądów. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w B., wnosząc o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (zarzut 3). Podkreślić przede wszystkim trzeba, że fakt pominięcia kogoś w postępowaniu administracyjnym mógł być dochodzony jedynie poprzez żądanie jego wznowienia. Postępowania nadzwyczajne, jak wielokrotnie podkreślano tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie są względem siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że poszczególne tryby mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamienne, czy też łącznie. Naruszenie tej zasady może w okolicznościach konkretnej sprawy prowadzić nawet do zaistnienia w odniesieniu do takiego trybu postępowania przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu administracyjnym może być, zatem rozpoznawany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 marca 1998 r. sygn. akt IV SA/Wa 988/97, LEX 45673; z dnia 14 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA 343/01, LEX nr 55741; z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 120/08, LEX nr 485364; z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 184/10, LEX nr 992502 oraz B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13. Warszawa 2014, str. 566- 567). Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie argumentacja, że bez własnej winy skarżąca nie brała udziału w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie mogła być oceniana w ramach niniejszego postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że wszystkie one nawiązują do jednej kwestii, a mianowicie czy złożone wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę oświadczenie Spółdzielni Mieszkaniowej o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działek nr [...] rażąco naruszyło normę art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Jak konkludowała to skarżąca w uzasadnieniu kasacji, podstawowa na tle niniejszej sprawy pozostaje kwestia, czy wybudowanie przedmiotowego parkingu oraz chodnika i infrastruktury technicznej wymagało zgody wszystkich właścicieli wyodrębnionych lokali, czy też Spółdzielnia Mieszkaniowa w ramach przysługującego jej zarządu na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych mogła oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością objętą zamierzeniem budowlanym złożyć samodzielnie. Analizując powyższą kwestię, słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych był przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego zawartych w uchwałach odpowiednio z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OPS 2/12 oraz z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt III CZP 122/13. Stanowisko to należy jednak uzupełnić wskazaniem, że po wydaniu skarżonego wyroku z uwagi na dalsze wątpliwości co do treści ww. przepisu Naczelny Sąd Administracyjny podjął kolejną uchwałę w składzie 7 sędziów NSA z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt II OPS (opubl. ONSAiWSA z 2016 r., z. 2, poz. 16). Fakt podjęcia tej uchwały po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji skarżonego wyroku pozostaje wiążący dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną. Zgodnie z nią: "Spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 ze zm.), posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej". Jak przyjęto w uzasadnieniu tej uchwały, spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną ma tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane w zakresie robót budowlanych, które służą eksploatacji i utrzymaniu części budynku i urządzeń objętych współwłasnością. "Roboty budowlane mogą więc obejmować nie tylko remont, ale także przebudowę w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, jeżeli dotyczą eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, zarówno co do części budynku, jak i urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Za takim rozumieniem art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w związku z przepisami Prawa budowlanego przemawia także to, że powierzenie zarządu nieruchomością wspólną spółdzielni mieszkaniowej jest ograniczeniem prawa własności pozostałych współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, ale, jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny, jest to dopuszczalne z uwagi na konieczność ochrony wolności i praw innych osób. (....) Wyważenie tych interesów przemawia za tym, że działania spółdzielni wykonującej zarząd nieruchomością wspólną na gruncie Prawa budowlanego nie mogą wykraczać poza eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnej, bez względu na to, czy działania te określi się jako czynności zwykłego zarządu, czy czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Istota sprawy tkwi zaś w tym, jakie czynności dotyczące robót budowlanych służą eksploatacji i utrzymaniu nieruchomości wspólnej". Powyższe rozważania należało również odnieść do trybu postępowania, w którym prowadzone było kontrolowane w niniejszej sprawie postępowanie. Mianowicie, powołanie się na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko sytuacji wyjątkowych, gdzie takie naruszenie jest oczywiste i nie wynika z błędnej czy niejednolitej interpretacji przepisów. Nie dotyczy to natomiast sytuacji, kiedy przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wówczas wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Tym samym, skoro zakres uprawnień przysługujący Spółdzielni Mieszkaniowej na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych wywoływał spory w wykładni, to już z tego powodu stwierdzenie nieważności badanej decyzji było niemożliwe. Niezależnie od powyższego, uwzględniając przede wszystkim przedmiot inwestycji objętej decyzją badaną ("budowa parkingów dla samochodów osobowych w ilości 47 miejsc postojowych, budowa chodnika, rozbudowa istniejącej kanalizacji deszczowej z przykanalikami i wypustkami, budowa kablowej linii oświetleniowej, przebudowa urządzeń teletechnicznych przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych") oraz treść uchwały z dnia 19 października 2015 r. sygn. akt II OPS 2/15 to stwierdzić trzeba, że projektowana inwestycja służyła eksploatacji i utrzymaniu nieruchomości wspólnej. Inwestor stwierdza to zresztą wprost w opisie do projektu zagospodarowania terenu, że "parkingi niezbędne są do obsługi budynków mieszkalnych wielorodzinnych" i w tym zakresie nie budzi ta kwestia żadnych wątpliwości. Oznacza to, że inwestor posiadał prawo do dysponowania objętą przedmiotowym zamierzeniem budowlanym nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, zaś udzielone pozwolenie na budowę nie narusza art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Odpowiadając tym samym na postawione w rozpoznawanej kasacji przez stronę skarżącą pytanie, stwierdzić należało, że w okolicznościach niniejszej sprawy, inwestor nie musiał uzyskiwać zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na terenie której zaplanowano realizację przedmiotowej inwestycji. Z tych też przyczyn, jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 3 pkt 11 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zarzut 1) oraz naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. art. 151 P.p.s.a. i art. 77 § 1, art. 7, art. 8, art. 80, art. 107 § 1 i § 3, a także art. 138 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zarzut 2). Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (zarzut 4), bowiem kwestia prawidłowości złożenia w niniejszej sprawie przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie została przesądzona w uprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1567/13. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Odnośnie wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) wskazać należało, że jest ono przyznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.