I OSK 2262/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt III SAB/Łd 17/15 o odrzuceniu skargi J.W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w sprawie skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt III SAB/Łd 17/15 odrzucił skargę J.W. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w sprawie skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W uzasadnieniu postanowienia podał, że J.W. pismem z dnia 12 listopada 2014 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji [...] z wnioskiem o: - wszczęcie postępowania o skierowaniu go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], celem ustalenia wysokości trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z zachorowaniem na chorobę pozostającą w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby w Policji – pkt 3 w zw. z pkt 1 lit. a pkt 3 i 5 oraz lit. b pkt 6 i 7 zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] - sporządzenie na potrzeby postępowania odszkodowawczego wymaganych dokumentów urzędowych w postaci charakterystyki zajmowanych stanowisk w poszczególnych okresach czasu służby w Policji, ze szczególnym uwzględnieniem opisu czynników szkodliwych, uciążliwych lub czynników ryzyka na zajmowanych stanowiskach służbowych, - w przypadku braku takiej dokumentacji, podjęcie niezwłocznych czynności mających na celu usunięcie braków formalnych w tym zakresie oraz pisemne zawiadomienie o tym fakcie. Komendant Powiatowy Policji [...], w odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r., opisując szczegółowo dotychczasowy przebieg służby J.W. w Policji wskazał, że w czasie pełnionej służby policjant nie uległ zdarzeniu zakwalifikowanemu jako wypadek w związku ze służbą. Podał, ze od dnia [...] listopada 2013 r. funkcjonariusz przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] lutego 2014 r., w związku z długotrwałą absencją z powodu choroby, został skierowany na badania kontrolne. W dniu [...] marca 2014 r. do Komendy Powiatowej Policji [...] wpłynęło zaświadczenie lekarskie wystawione przez Poradnię Medycyny Pracy ZOZ MSW [...], w którym wskazano na konieczność przeprowadzenia badań przez Komisję Lekarską, celem ustalenia dalszej przydatności do służby. W dniu [...] czerwca 2014 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW [...] wydała orzeczenie nr [...], w którym na podstawie badań orzeczniczych oraz protokołu warunków służby z dnia [...] kwietnia 2014 r. dokonała u J.W. rozpoznania schorzeń głównych (1. [...], 2. [...], 3. [...], 4. [...], 5. [...]) oraz schorzeń współistniejących (6. [...], 7. [...]). Uznała, że istnieje związek schorzenia ze służbą w odniesieniu do pkt 3, 5, 6, 7 i zaliczyła J.W. do [...] grupy inwalidów, wskazując, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Poprzez wykreślenie w części III orzeczenia pkt 5 uznała, że inwalidztwo nie pozostaje w związku z wypadkiem, chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Ponadto stwierdziła, że inwalidztwo jest czasowe i wyznaczyła termin badania kontrolnego na czerwiec 2017 r. Od powyższego orzeczenia J.W. nie wniósł odwołania do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW [...]. W dniu [...] lipca 2014 r. orzeczenie to zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską MSW [...] i stało się prawomocne. Komendant Powiatowy Policji [...] stwierdził, że rozpoznane u funkcjonariusza schorzenia znajdują się w "Wykazie chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby w Policji wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach", tj. załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723), natomiast nie odpowiadają wymogom określonym w art. 4 ust. 1 oraz art. 31 i 33 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby, pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r. poz. 616), jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. 2014 r., poz. 866). Wobec powyższego, Komendant Powiatowy Policji [...] odmówił skierowania J.W. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW [...]. W piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. J.W., na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.), złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie zaniechania załatwienia sprawy w ustawowo określonym terminie. Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 123 K.p.a., uznał zażalenie wniesione przez J.W. za bezzasadne. W dniu 18 lutego 2014 r. J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. w sposób przewidziany w art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ nie był uprawniony do samodzielnej oceny merytorycznej (medycznej), czy istnieją podstawy do skierowania policjanta do właściwej komisji lekarskiej, tym bardziej, że wbrew twierdzeniu organu, treść zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sposób jednoznaczny stanowi, że warunki służby w Policji mogły wpłynąć na pojawienie się chorób, które zostały w nim ustalone. Gdyby zatem przyjąć za prawidłowe stanowisko organu w zakresie braku podstaw do skierowania do właściwej komisji lekarskiej, celem ustalenia wysokości stopnia trwałego uszczerbku w związku z nabytą chorobą, to organ winien w świetle art. 104 § 1 K.p.a. załatwić sprawę, poprzez wydanie decyzji, która podlegałaby później kontroli przez właściwy sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. W przeciwnym wypadku z naruszeniem konstytucyjnych praw obywatela zamyka się prawo do sądu. Postępowanie, które toczyło się przed właściwą komisją lekarską dotyczyło ustalenia zdolności do służby i inwalidztwa, nie dotyczyło ustalenia, czy dane schorzenia uprawniają do otrzymania świadczeń odszkodowawczych. Komendant Powiatowy Policji [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności (przesłanki formalne), które uprawniały by organ do skierowania funkcjonariusza na komisją lekarską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest niedopuszczalna. W uzasadnieniu postanowienia podał, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) i dotyczy tylko tych spraw, które podlegają kognicji sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w skierowaniu J.W. do Wojskowej Komisji Lekarskiej MSW [...], celem ustalenia wysokości trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z zachorowaniem na chorobę pozostającą w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby w Policji. Skarżący domaga się bowiem przyznania odszkodowania z tytułu doznanego uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby, zaś prawo do odszkodowania ustalane jest na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej MSW. Problematykę świadczeń odszkodowawczych przysługujących policjantom w razie wypadku lub choroby reguluje ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r., poz.616 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 9 cyt. ustawy, jednorazowe odszkodowanie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz albo funkcjonariusz zwolniony ze służby: 1) doznał uszczerbku na zdrowiu lub zmarł wskutek wypadku w ciągu 3 lat od dnia wypadku; 2) doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby nie później niż w ciągu 3 lat od dnia zwolnienia ze służby; 3) zmarł wskutek choroby w ciągu 3 lat od dnia ustalenia uszczerbku na zdrowiu wskutek tej choroby, nie później jednak niż w ciągu 3 lat od dnia zwolnienia ze służby. W świetle art. 31 cyt. ustawy, o uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanym wskutek wypadku lub choroby lub o związku śmierci funkcjonariusza z wypadkiem lub chorobą orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo komisje lekarskie Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu. Zgodnie z art. 33 cyt. ustawy, postępowanie w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wszczyna się: 1) z urzędu w przypadku: a) stwierdzenia w okresie pozostawania w służbie uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza, b) śmierci funkcjonariusza w okresie pozostawania w służbie wskutek wypadku lub choroby; 2) na wniosek funkcjonariusza albo uprawnionych członków rodziny w przypadku: a) stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu lub śmierci funkcjonariusza, które nastąpiły po jego zwolnieniu ze służby, b) pogorszenia stanu zdrowia funkcjonariusza wskutek wypadku lub choroby, c) stwierdzenia przez komisję lekarską, że wskutek wypadku lub choroby funkcjonariusz nie doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu albo że jego śmierć nie pozostaje w związku z wypadkiem lub chorobą, d) stwierdzenia przez komisję powypadkową, że wypadek funkcjonariusza nie pozostaje w związku ze służbą lub nastąpił w okolicznościach wymienionych w art. 7 ust. 1, e) szkody poniesionej przez funkcjonariusza wskutek utraty, zniszczenia lub uszkodzenia w związku z wypadkiem, o którym mowa w art. 3, przedmiotów osobistego użytku. Stosownie do treści art. 35 pkt 1 cyt. ustawy, prawo do jednorazowego odszkodowania ustala się na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, o której mowa w art. 31. Zgodnie z art. 37 ust. 1 cyt. ustawy, decyzję w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. W świetle art. 38 ust. 1 cyt. ustawy, od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1, przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 2 cyt. ustawy, odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z w/w przepisów wynika, że sprawy o przyznanie policjantowi odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, doznany wskutek choroby, nie podlegają właściwości sądu administracyjnego, ale sądu powszechnego. Tym samym kognicji sądu administracyjnego nie podlegają także sprawy o bezczynność organu Policji w skierowaniu policjanta do wojewódzkiej komisji lekarskiej MSW. Właściwym w takich sprawach jest również sąd powszechny. Skoro zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw o odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu policjanta, doznany wskutek choroby, skarga J.W. – jako niedopuszczalna – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.W., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając je w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie norm prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez odrzucenie skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie zaniechania podjęcia przewidzianych ustawowo czynności, mających na celu uruchomienie postępowania orzeczniczego, a w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, w której zamyka się skarżącemu prawo do sądu i zaskarżenia decyzji odszkodowawczej, wydanej przez uprawniony organ administracji państwowej; 2) art. 141 § 4 zdanie ostatnie p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, które nie poddaje się kontroli sądowej w zakresie wskazania konkretnych przepisów prawa przemawiających za odrzuceniem skargi na bezczynność organu i ograniczenie się do praktycznie jednozdaniowego wywodu, niepopartego żadnym wyjaśnieniem. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Komendant Powiatowy Policji [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wskazując, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany do podjęcia czynności organ nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, iż zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, iż skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest – na mocy powyższego przepisu – zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący domaga się od Komendanta Powiatowego Policji [...] skierowania go do Wojskowej Komisji Lekarskiej MSW [...], w celu ustalenia wysokości trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z zachorowaniem na chorobę pozostającą – w ocenie skarżącego – w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby w Policji, a w konsekwencji domaga się przyznania odszkodowania z tytułu doznanego uszczerbku na zdrowiu wskutek tej choroby. Treść wniosku strony z dnia 12 listopada 2014 r. wskazuje, że skarżący wnosi w istocie o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego na podstawie art. 33 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy, określa ona zasady i tryb przyznawania i wypłaty jednorazowego odszkodowania przysługującego w razie wypadku pozostającego w związku ze służbą, lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W świetle art. 35 pkt 1 cyt. ustawy, prawo do jednorazowego odszkodowania ustala się m.in. na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych albo komisji lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu. Stosownie do treści art. 38 ust. 1 cyt. ustawy, od decyzji wydanej w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego. Zgodnie natomiast z art. 38 ust. 2 tej ustawy, odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego bądź powstania obowiązku wszczęcia postępowania z urzędu. Odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Powyższe przepisy wyraźnie wskazują, że w ramach omawianego postępowania w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego nie jest wydawana decyzja, na którą służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Odwołanie od decyzji zapadłej w omawianym przedmiocie służy bowiem do sądu powszechnego. Co więcej, odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w przypadku niewydania decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia odszkodowawczego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, a więc zaskarżenie ewentualnej "bezczynności" w tym zakresie może być skierowane do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. Skarżący nie został zatem – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – pozbawiony prawa do sądu. W sprawie nie został zatem naruszony art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 40 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 zdanie ostatnie p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie istotne elementy określone w tym przepisie i w związku z tym poddaje się kontroli instancyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób niewątpliwy wynikają powody odrzucenia skargi, ze wskazaniem odpowiednich przepisów w tym zakresie, natomiast to, że skarżący nie zgadza się z podjętym przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięciem nie jest tożsame z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Skoro zatem organ, na skutek wniosku J.W. z dnia 12 listopada 2014 r., nie miał podstaw do wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., podlegających kontroli sądu administracyjnego, to okoliczność ta przesądza również o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie, a w konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07).