II GZ 651/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 632/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, objętej skargą W. P.. Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie opisanej decyzji podniósł, iż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wyjaśnił, że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, którą w lutym 2014 r. zawiesił i została ona wykreślona. Od tego momentu nie posiada stałych dochodów i utrzymuje się z prac dorywczych na umowę o dzieło. W takiej sytuacji korzysta z pomocy rodziny w bieżącym utrzymaniu i spłacie zobowiązań. Ponadto skarżący wskazał na zobowiązanie z tytułu kredytu, którego spłat miesięczna wynosi 300 złotych, zaś uchybienie jakiejkolwiek spłacie spowoduje natychmiastową wymagalność całości należności wraz z odsetkami oraz podjęcie przez bank działań zmierzających do przymusowego wyegzekwowania tych należności. Sąd I instancji przywołując przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący przytoczył szereg argumentów, w tym dotyczący zobowiązania kredytowego, przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Dyrektor Izby Celnej w W. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie. W ocenie organu postanowienie naruszało art. 61 § 3 p.p.s.a. albowiem strona nie wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na możliwość powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na zażalenie W. P. wniósł o jego oddalenie w całości i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia oraz dopuszczenie dowodu z dokumentu na okoliczność zaprzestania prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. podlega uchyleniu z przyczyn innych niż przywołane w motywach zażalenia organu. Zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. albowiem Sąd I instancji w jego motywach nie wskazał w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający wątpliwości jakie z okoliczności przywołanych przez wnioskodawcę w ramach żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. legły u podstaw uwzględnienia wniosku i zastosowania w odniesieniu do strony instytucji ochrony tymczasowej. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Przywołana treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jak i wynikającego z niego obowiązku strony domagającej się wstrzymania wykonania aktu lub decyzji, jednoznacznie wskazuje, że Sąd rozpoznający taki wniosek zobligowany jest do wzięcia pod rozwagę przedstawionych w ramach wniosku okoliczności mogących spowodować zaistnienie jednej lub obu przesłanek określonych w przywołanym przepisie oraz ich ocena w aspekcie dolegliwości jakie wykonanie decyzji może stronie przysporzyć. Bezsprzecznym jest również, że sąd przytaczając motywy swojego orzeczenia, powinien sporządzić uzasadnienie w taki sposób, aby przedstawione został w nim wszelkie wzięte przez niego pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku okoliczności, które spowodowały, że wniosek zasługiwał bądź nie zasługiwał na uwzględnienie i za jakich przyczyn. Kontrolowane uzasadnienie takiego wymogu nie spełnia. Sąd I instancji stwierdzając, że wniosek skarżącego zasługiwała na uwzględnienie wskazał, że ocenił "jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (...)". Motywując zaś taką ocenę ograniczył się wyłącznie do wskazania, że "skarżący (...) przytoczył szereg argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku.". Podkreślenia, odnośnie tego fragmentu uzasadnienia, wymaga, że Sąd I instancji posłużył się informacjami wynikającymi z rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, nie wskazując, w jakim zakresie orzeczenie w tym przedmiocie było pomocne Sądowi przy orzekaniu w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz które z wykorzystanych informacji przyczyniły się do podjęcia korzystnego dla strony rozstrzygnięcia – które z nich przemawiały dodatkowo za zasadnością żądania wstrzymania wykonania decyzji. Jedyną bezsprzeczną okolicznością, co wynika wprost z treści uzasadnienia postanowienia, jaką Sąd I instancji poddał ocenie była okoliczność istnienia po stronie wnioskodawcy zobowiązania kredytowego, choć i w tym zakresie Sąd ograniczył się wyłącznie do lakonicznego przywołania stanowiska strony sformułowanego w uzasadnieniu wniosku nie dokonując jakiejkolwiek głębszej analizy wpływu zobowiązania względem organu na zobowiązanie skarżącego wobec banku przy uwzględnieniu innych okoliczności majątkowych skarżącego. Te, bowiem zostały całkowicie przez Sąd pominięte w ramach przedstawienia ich w uzasadnieniu orzeczenia. Nie jest, wobec tego możliwa ocena prawidłowości postanowienia w zakresie faktycznie wziętych przez Sąd I instancji pod rozwagę okoliczność w oparciu, o które doszedł on do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w stosunku do strony wystąpienie jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.