I FSK 1710/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. [...] s.c. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 4036/14 odrzucającego skargę C. [...] s.c. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2014 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z 12 maja 2015 r., III SA/Wa 4036/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. [...] s.c., stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Jak zauważono w motywach orzeczenia, skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nadesłała poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię pisma, z którego wynika, że umowa spółki z 15 marca 2000 r. wraz z późniejszymi aneksami w § 5 jest aktualna i wiążąca dla spółki. Zgodnie z § 5 umowy spółki z 15 marca 2000 r. wraz z późniejszymi aneksami w zw. z art. 865 oraz art. 866 Kc, zobowiązania spółki przekraczające 100.000 wymagają uchwały spółki. W odniesieniu do tych spraw, które nie przekraczają ww. zakresu czynności, każdy wspólnik może je prowadzić bez uprzedniej uchwały wspólników. Zdaniem Sądu z ww. pisma nie wynika, kto może reprezentować spółkę, gdyż nie zawiera ono wyszczególnienia wspólników; tym samym nie wynika z niego umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa doradcy podatkowemu do reprezentowania spółki, a właśnie do nadesłania takiego dokumentu skarżąca była wzywana. W związku z powyższym Sąd przyjął, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia spółka zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona uzupełniła brak formalny w wyznaczonym terminie i wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, - zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi kasacyjnej zauważono, że w wykonaniu wezwania do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi nadesłano podpisane przez wspólników spółki pismo, z którego wynikało, że każdy ze wspólników jest umocowany do reprezentowania spółki w zakresie zwykłych czynności (tj. jeżeli wartość zobowiązania nie przekracza 100.000 zł). Wskazano ponadto, że pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę uprawnioną, wspólnika spółki T. B., natomiast z dokumentów przekazanych do Sądu przez organ wprost wynika skład osobowy skarżącej spółki cywilnej. Tym samym przesłane pismo w jednoznaczny sposób potwierdziło uprawnienie ww. wspólnika do udzielenia przedmiotowego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Istota zagadnienia analizowanego w postępowaniu kasacyjnym sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy oświadczenie skarżącej podpisane przez jej wspólników i przedłożone do akt sprawy (k. 17 akt sądowych) czyniło zadość wezwaniu przewodniczącego z 5 stycznia 2015 r. (k. 1 akt sądowych). Rację ma wprawdzie Sąd pierwszej instancji, że z pisma tego nie wynika wprost, kto jest upoważniony do reprezentacji spółki; w szczególności nie zawiera ono wyszczególnienia wspólników, co utrudniało potwierdzenie umocowania osoby podpisującej pełnomocnictwo dla doradcy podatkowego do reprezentowania spółki. Należy jednak zauważyć, że w piśmie przewodnim pełnomocnik wskazał, że przesyła "potwierdzone za zgodność z oryginałem pismo wspólników spółki cywilnej C. [...] w sprawie reprezentacji spółki" (k. 16 akt sądowych). Nie powinno tym samym nasuwać wątpliwości, że pismo to zostało podpisane przez wspólników, a zarazem jeden ze wspólników podpisujących ww. pismo był również tym, który podpisał pełnomocnictwo w postępowaniu sądowoadministracyjnym (T. B. – podpis czytelny) (k. 5 akt sądowych). Należało stąd wnosić, że pełnomocnictwa udzieliła osoba będąca wspólnikiem spółki. Zarazem nie budził wątpliwości Sądu zakres uprawnień wspólników do samodzielnego reprezentowania spółki; z akt sprawy wynikało, że każdy ze wspólników może reprezentować spółkę w sprawie takiej jak niniejsza, której wartość nie przekracza ww. kwoty 100.000 zł (por. k. 2, 17). Potwierdza powyższe, jak i skład osobowy spółki, również umowa spółki nadesłana na etapie postępowania kasacyjnego (k. 42 akt sądowych). Dodatkowo na uwadze mieć należy ogólny sposób sformułowania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedstawienie "dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia". W wezwaniu nie wskazano tytułem przykładu, że dokumentem takim jest w szczególności umowa spółki cywilnej (ew. aneksy do niej); strona nadesłała stosowne oświadczenie podpisane przez wspólników skarżącej spółki cywilnej, którego Sąd nie zakwestionował co do zasady jako dokumentu, o którym mowa w art. 29 Ppsa (zarzut Sądu dotyczył kompletności informacji z niego wynikającej). Sąd odwoławczy nie podziela w konsekwencji ustalenia Sądu pierwszej instancji, że strona nie uzupełniła braku formalnego skargi, co stanowiło powód odrzucenia skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Z przedłożonego do akt sprawy oświadczenia wynikał bowiem zarówno zakres uprawnień wspólników do reprezentowania spółki, jak i to (w związku z pismem przewodnim pełnomocnika), że pełnomocnictwo podpisał wspólnik umocowany w ww. zakresie do samodzielnej reprezentacji spółki. Uwzględniając zatem zarzut naruszenia ww. przepisu orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 185 § 1 Ppsa. Wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na to, że art. 203 i 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).