II SA/Wa 2162/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Janusz Walawski Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Dowódcy Garnizonu [...] na rzecz D. W. kwotę 282,50 (słownie: dwieście osiemdziesiąt dwa złote 50/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dowódca Garnizonu W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.) w związku z § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1151), utrzymał w mocy decyzję Komendanta O. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmawiającą przywrócenia [...] D.W. dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej: specjalnego (za pełnienie służby na stanowisku szefa kompanii) i za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (za pełnienie służby w akumulatorowni przy obsłudze akumulatorów wojskowych). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. D.W. wystąpił do Komendanta O. o przywrócenie dodatków o charakterze stałym wymienionych w § 20 ust. 1 pkt 2, § 22 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w ostatnim miesiącu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, tj. dodatku za służbę pełnioną w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych i dodatku służbowego otrzymywanego przez niego jako szefa pododdziału. Komendant O. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił przywrócenia D.W. dodatku o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Na skutek wniesionego przez D.W. odwołania decyzja ta została uchylona przez Dowódcę Garnizonu W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę Komendant O. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmówił przywrócenia D.W. dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż D.W., na podstawie decyzji nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. z dnia [...] grudnia 2003 r., pobierał dodatek specjalny do dnia 1 lipca 2004 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Powyższy dodatek, w ocenie organu, nie podlega przywróceniu, zgodnie z postanowieniami § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W odwołaniu od powyższej decyzji D.W. zarzucił organowi I instancji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz błędną interpretację przepisów prawa materialnego. Jednocześnie w odwołaniu podniósł zarzut, że organ rozpatrujący jego wniosek nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do wnioskowanego przez niego przywrócenia dodatku z tytułu pełnienia służby na stanowisku szefa kompanii oraz służby w akumulatorni JW [...] w L.. Dowódca Garnizonu W., na skutek rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta O. i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaznaczył, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do sprawy uprawnień skarżącego do uzyskania przywrócenia mu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku za służbę w warunkach szkodliwych lub uciążliwych dla zdrowia. W decyzji tej nie dokonano również analizy postanowień § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w związku z § 35 i § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz.U. Nr 90 poz. 1005 z późn. zm.), z uwzględnieniem ustalonego stanu faktycznego w celu zajęcia stanowiska w przedmiocie żądanego przywrócenia prawa do dodatku specjalnego otrzymywanego przez skarżącego z tytułu zajmowania stanowiska szefa pododdziału. Komendant O. rozpoznając ponownie sprawę decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił przywrócenia D.W. dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej: specjalnego (za pełnienie służby na stanowisku szefa kompanii), za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (za pełnienie służby w akumulatorowi przy obsłudze akumulatorów wojskowych). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w przypadku [...] D.W., dodatek specjalny za pełnienie służby na stanowisku szefa kompanii nie podlega przywróceniu w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, zgodnie z § 26 rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, albowiem świadczenie to żołnierz utracił w związku ze zmianą stanowiska służbowego. Analogicznie dodatek za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych nie podlega, w ocenie organu I instancji, przywróceniu w ostatnim miesiącu pełnienia czynnej służby wojskowej, zgodnie z § 26 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Także bowiem to świadczenie żołnierz utracił w związku ze zmianą stanowiska służbowego, a nie w związku z wejściem w życie przepisów rozporządzeń Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, wydanych zarówno w dniu 10 października 2000 r., jak i w dniu 8 czerwca 2004 r. Ponadto, z przeprowadzonego postępowania, w tym w szczególności z przedłożonego przez wnioskodawcę zaświadczenia wystawionego przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w L. z dnia [...] stycznia 2014 r. nie wynika, żeby taki dodatek w ogóle był wypłacany. W konkluzji, przytaczając treść przepisów § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. organ wskazał, iż warunkiem przywrócenia dodatków na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 10 października 2000 r. było otrzymywanie dodatku w dniu [...] czerwca 2004 r. oraz spełnienie warunków do ich przywrócenia. Tymczasem jak wynika z dokonanych ustaleń faktycznych, brak informacji świadczących o tym, że [...] D.W. takie dodatki otrzymywał. W odwołaniu od powyższej decyzji D.W. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów: 1) art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez pominięcie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy implikowanych decyzją nr [...] Dowódcy Garnizonu W. jak i wnioskiem z dnia 13 września 2013 r., nie zajęcie stanowiska co do oświadczenia strony z dnia 8 lipca 2014 r., 2) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dogłębnego wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji, 3) wadliwą interpretację: - § 26 ust. 3 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, - § 2 pkt 4, § 8 ust. 3 pkt 3, § 31 ust. 1 pkt 3, § 35 ust. 1 w zw. z § 9 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, - § 1 ust. 1 pkt 1 ppkt g i h zarządzenia MON nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji przywracającej dodatki o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, iż organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał się brakiem dogłębnej analizy dokumentacji, okresów przez jaki zajmował odpowiednie stanowiska służbowe na których przysługiwały odpowiednie dodatki i dowolną interpretacją legalizmu obowiązujących przepisów w tym okresie. Nadto zarzucił, że organ I instancji nie wskazał okresów w jakich zajmował stanowisko związane ze służbą w warunkach szkodliwych (obsługa akumulatorów wojskowych) oraz z jakim dniem i jakim rozkazem został wyznaczony na stanowisko szefa kompanii i z niego zwolniony. Dowódca Garnizonu W., w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1K.p.a., oraz art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta O. nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż wbrew twierdzeniom odwołującego się doszło tym razem do wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym również do wykonania wskazówek organu II instancji zawartych w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Tym samym zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Organ podniósł, iż z bezspornych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że w dniu [...] czerwca 2004 r. odwołujący się nie otrzymywał dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej: specjalnego (za pełnienie służby na stanowisku szefa kompanii) i za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (za pełnienie służby w akumulatorowi przy obsłudze akumulatorów wojskowych). Tym samym nie było potrzeby szczegółowego wskazywania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jakim dniem i rozkazem strona została wyznaczona na stanowisko szefa kompanii i z niego zwolniona. Zaznaczył przy tym, iż do akt sprawy dołączony został odpis przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza [...] D.W., zawierający szczegółowy opis i okresy pełnienia służby na poszczególnych stanowiskach służbowych (w tym szefa kompanii). W ocenie organu II instancji, nie doszło w zaskarżonej decyzji do "wadliwej interpretacji" przepisów przywołanych w jej podstawie prawnej, jak i w uzasadnieniu. Przy czym uwaga ta nie odnosi się do zarządzenia MON nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, albowiem ten nieobowiązujący akt wewnętrzny Ministra Obrony Narodowej, nie stanowił podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji i jako taki nie został poddany w zaskarżonej decyzji analizom. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D.W. zarzucił organowi: 1) pominięcie i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy określonych w petitum wniosku z dnia [...] września 2013 r., nie zajęcia stanowiska co do oświadczenia strony z dnia [...] stycznia 2014 r. i z dnia [...] lipca 2014 r. (art. 7 oraz art. 77 K.p.a.); 2) naruszenie przepisów art. 80 ust. 3, ust. 4, ust. 5 i ust. 5f w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 26 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP; 3) brak dogłębnego wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi organ kierował się przy wydawaniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.); 4) rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, a także przewlekłe i biurokratyczne prowadzenie postępowania (art. 227, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 i art. 37). W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wydanie decyzji przywracającej dodatki o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi naruszenie podstaw prawnych i faktycznych w przedmiocie odmowy przywrócenia dodatków o charakterze stałym należnych w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. dodatku dla szefa kompani przyznanego na podstawie § 1 ust. 1 pkt 1 ppkt. g zarządzenia nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r., dodatku specjalnego (za pełnienie służby na stanowisku szefa kompanii) przyznanego na podstawie rozporządzenia MON z dnia 10 październik 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oraz dodatku za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych (za pełnienie służby w akumulatorowni przy obsłudze akumulatorów wojskowych). Skarżący podkreślił, iż organy nie wykazały aby został pozbawiony prawa do dodatków mu przysługujących. Przez cały okres służby na zajmowanych stanowiskach, na których przysługiwały ustawowe dodatki nie był karany, ani zawieszany w czynnościach służbowych. W ocenie skarżącego interpretacja organów, iż utracił prawo do dodatku w związku ze zmianą stanowiska jest sprzeczna z ustawą pragmatyczną z dnia 11 września 2003 r., a w szczególności z art. 80 tej ustawy. Zaznaczył jednocześnie, iż zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2014 r. wydane przez dowódcę JW [...] L. potwierdza fakt otrzymywania przez niego dodatków. Skarżący zarzucił ponadto, że organy obu instancji pominęły i nie odniosły się do jego wniosku z dnia [...] września 2013 r. inicjującego postępowanie administracyjne, a także do wniosków dowodowych zgłaszanych przez niego w tym postępowaniu. Dowódca Garnizonu W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2014 r., powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podtrzymał zarzuty skargi. Dodatkowo wskazując na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, wniósł o uznanie zachowania organu za rażąco naruszającego prawo i wymierzenie kary grzywny. W piśmie tym skarżący ponownie podniósł, że pełniąc obowiązki szefa kompanii od [...] września 1995 r. do [...] grudnia 2003 r. - miał przyznany dodatek specjalny na podstawie zarządzenia nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. (§ 1ust. 1 pkt j ppkt. g) i rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (§ 31 ust. 1 pkt 3 f). Dodatek jaki otrzymywał w tym okresie był przez cały czas dodatkiem stałym przyznanym w związku z pełnieniem obowiązków szefa kompani, tyle, że w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 2004 r. zaczął funkcjonować pod zmienioną nazwą jako dodatek służbowy. W okresie od [...] lipca 1991 r. do [...] sierpnia 1995 r. wykonywał natomiast obowiązki służbowe przy obsłudze akumulatorów wojskowych i otrzymywał dodatek za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia przyznawany na podstawie zarządzenia nr 30/MON z dnia 10 kwietnia 1990 r. Okresy faktycznego otrzymywania przez niego tych dodatków powinny podlegać więc zsumowaniu, a w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien być przyznany dodatek specjalny i służbowy w odpowiedniej wysokości na podstawie § 8 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Skarżący zarzucił, że organ rozpoznając sprawę w ogóle pominął treść przepisu ustawowego regulującego tę kwestię, tj. art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, opierając się wyłącznie na przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. Organ ustosunkowując się do powyższego stanowiska skarżącego w piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2015 r., podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie wniósł o pozostawienie bez rozpoznania, ewentualnie nieuwzględnienie, wniosku skarżącego o uznanie zachowania organu za rażąco naruszającego prawo i wymierzenie kary grzywny, jako nieznajdującego oparcia w podstawie prawnej. Wskazał przy tym, iż możliwość wymierzenia grzywny może wiązać się z niewykonaniem przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a., bądź w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w rozumieniu art. 149 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie organ nie uchybił natomiast w żadnym razie terminowi, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a skarga D.W. w przedmiotowej sprawie nie dotyczy bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ, określonej w art. 149 § 1 P.p.s.a. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 8 kwietnia 2015 r., powołując się na art. 205 § 1 P.p.s.a., wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów przejazdu na rozprawę sądową w dniu [...] maja 2015 r. samochodem prywatnym marki T. (poj. silnika 1995 cm3) w kwocie 282,50 zł zaznaczając, że koszt przejazdu został wyliczony według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. D.W. wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. zwrócił się Komendanta O. o przywrócenie dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, która została potwierdzona w zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2014 r. wystawionym przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] w L., że skarżący w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej otrzymywał dodatki o charakterze stałym - w okresie od 1 lipca 2000 r. do 30 grudnia 2003 r. dodatek specjalny w wysokości 30% kwoty należnego uposażenia zasadniczego w związku z zajmowanym stanowiskiem szefa kompanii oraz w okresie od [...] grudnia 2003 r. do [...] czerwca 2004 r. dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego w związku z zajmowanym stanowiskiem szefa izby chorych. Problematyka dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych uregulowana została w przepisach art. 80 ustawy z dnia 11 czerwca 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). W myśl art. 80 ust. 1 ww. ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego: 1) dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, 2) dodatek służbowy – za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych, 3) dodatek za długoletnią służbę. Przepis art. 80 ust. 5b ww. ustawy, który obwiązywał w dacie złożenia wniosku przez skarżącego stanowił natomiast, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, przyznaje się te dodatki w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania. Przepis powyższy został dodany do ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez art. 1 pkt 36 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. Przepis ten został natomiast uchylony przez art. 1 pkt 47 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) i utracił moc obowiązującą z dniem 5 grudnia 2013 r. Z tym, że zgodnie z przepisem art. 4 ww. ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Z powyższego wynika zatem, że organy wojskowe rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie dodatków o charakterze stałym w ostatnim miesiącu pełnienia służby zobowiązane były rozpoznać go na podstawie przepisu art. 80 ust. 5b w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organy rozpoznając niniejszą sprawę skupiły się natomiast wyłącznie na przepisach przejściowych § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1151) w powiązaniu z przepisami § 9 i § 35 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), pomijając zupełnie normę zawartą w art. 80 ust. 5b ustawy pragmatycznej. Należy przy tym mieć na uwadze, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 80 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zasadniczej części (w tym § 26), weszło w życie z dniem 1 lipca 2004 r., a więc w czasie, gdy nie obowiązywał jeszcze przepis art. 80 ust. 5b ustawy pragmatycznej. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że systemy prawa są zbudowane hierarchicznie. Najwyższe miejsce zajmują w nich konstytucje, niższe – ustawy, jeszcze niższe – rozporządzenia. Akty prawne niższego rzędu są wydawane na mocy postanowień wyższego rzędu i mocą aktów niższego rzędu nie mogą być uchylane akty prawne rzędu wyższego (rozporządzenie nie może uchylić mocy obowiązującej ustawy). W razie wątpliwości, czy jako obowiązujące w danym przypadku traktować akty wyższego rzędu, czy akty niższego rzędu – z uwagi na wskazane zależności między nimi – ukształtowała się zasada, że lex superior derogat legi inferiori, a więc akt wyższego rzędu uchyla moc obowiązującą aktu niższego rzędu (zob. J. Nowacki, Z. Tabor, Wstęp do prawoznawstwa, wydanie II, Zakamycze 2002, s.181). Mając powyższe na względzie za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 80 ust. 5b w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na przepisach rangi podustawowej, które zważywszy na chronologię tych aktów prawnych oraz ich rangę, nie mogą mieć pierwszeństwa przed przepisem ustawy pragmatycznej. Za nieuzasadnione Sąd uznał natomiast podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ to nie uchybienie przepisom postępowania doprowadziło do wydania niezgodnych z prawem decyzji, a wskazane wyżej naruszenie prawa materialnego. Rozpoznając sprawę ponownie organy wojskowe będą zobowiązane rozpoznać wniosek skarżącego z uwzględnieniem hierarchii aktów prawnych, a więc w pierwszej kolejności na podstawie przepisów ustawowych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy. Zasądzając na rzecz skarżącego zwrot zwrotu kosztów przejazdu do sądu w kwocie 282,50 zł Sąd oparł się na przepisie § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.).