I SAB/Wa 47/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy [...], ozn. hip. "[...]" dz. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz W. C. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nieruchomość położona w [...] została objęta działaniem [...]. Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2014 r. W. C., jako następca prawny byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości S. C., wystąpił do Prezydenta [...] o ustalenie odszkodowania za ww. nieruchomość. Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. powyższy wniosek został uzupełniony w ten sposób, że jako wnioskodawców określono W. C. i P. C. Wnioskodawcy, pismem z dnia 4 czerwca 2014 r., złożyli do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy w terminie. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r, nr [...] uznał zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] za nieuzasadnione. Akta zostały zwrócone do organu I instancji w dniu 23 września 2014 r. Pismem z dnia 29 września 2014 r. wnioskodawcy wystąpili o wskazanie terminu zakończenia sprawy (wystąpienie ponowiono pismami z dnia 16 i 29 października 2014 r.). Prezydent [...], pismem z dnia 9 października 2014 r., wystąpił do [...] o przesłanie akt własnościowych dotyczących opisanej nieruchomości. Pismo to zostało następnie przekazane do Biura [...]. Pismem z dnia 3 listopada 2014 r. W. C., reprezentowany przez adwokata I. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w niniejszej sprawie zostały ustalone wszystkie kwestie a wobec powyższego brak jest przeszkód do wydania decyzji administracyjnej. Organ nie rozpoznał natomiast opisanego wniosku, ani nie poinformował skarżącego o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie zakończenia sprawy. Pismem z dnia 10 listopada 2014 r., Urząd [...] - w odpowiedzi na żądanie nadesłania akt - wskazał, że akta dotyczące przedmiotowej nieruchomości zostały przesłane w dniu [...] marca 1992 r. do Urzędu [...] i do dnia dzisiejszego nie zostały zwrócone do Delegatury. Prezydent [...], pismem z dnia 22 stycznia 2015 r., wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż pełnomocnik stron został poinformowany, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi w terminie do dnia 30 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przepisu art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej "k.p.a.") wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z kolei, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...] a tym samym zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest, iż Prezydent nie zakończył sprawy i nadal pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu wniosku z dnia 28 kwietnia 2014 r. o ustalenie odszkodowania za opisaną nieruchomość [...]. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu 30 kwietnia 2014 r. i od tego momentu rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Tymczasem, pomimo upływu ponad roku od złożenia przez strony ww. wniosku, Prezydent [...] nie zakończył postępowania nim zainicjowanego i nie podjął rozstrzygnięcia merytorycznego, co stanowi o zasadności niniejszej skargi na bezczynność organu. Z tego względu Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku odszkodowawczego w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca, a organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 k.p.a. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ dokonywał czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, natomiast odszukanie akt własnościowych nieruchomości okazało się utrudnione. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji wyroku Sąd oparł na przepisie art. 200 w związku art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 3